Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 maja 2016 r. J. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] orzekającej o tracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 stycznia 2016 r. z powodu niestawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t. j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie.
Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Skarżący nie wykazał jakiego rodzaju niebezpieczeństwo, czy też trudne do odwrócenia skutki, mogą nastąpić, w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy nie wynika, aby zaskarżona decyzja powodowała niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wobec braku wykazania okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.