Uzasadnienie
Prezydent [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. uznał J. T. za osobę bezrobotną z dniem [...] czerwca 2015 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Prezydent [...] stwierdził utratę przez J.T. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] stycznia 2016 r.
W uzasadnieniu wskazał, że wymieniony nie stawił się po raz drugi w Urzędzie Pracy [...] i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit.b i pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w takim przypadku następuje trata statusu osoby bezrobotnej na okres 180 dni od dnia niestawienia się w urzędzie Pracy. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W odwołaniu J. T. wskazał, że błędnie uznano, iż nie stawił się w Urzędzie Pracy ponieważ żaden termin nie został mu wyznaczony, natomiast data wizyty w dniu [...] stycznia 2016 r. nie była obowiązkowa. Odwołujący się wskazał, że przyczyną niestawiennictwa była niezdolność do czynności prawnych w okresie od dnia [...] grudnia 2015 r. do [...] stycznia 2016 r., potwierdzona zaświadczeniem lekarza sądowego. Do odwołania załączył zaświadczenie nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. wskazujące na niemożność stawienia się na rozprawie sądowej w dniu [...] grudnia 2015 r.
Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wskazał, że J. T. zapoznał się z terminem obowiązkowej wizyty, wyznaczonym na dzień [...] stycznia 2016 r. Świadczy o tym własnoręczny podpis złożony przez wymienionego przy ww. dacie w Karcie Wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej. Strona była pouczona o skutkach niestawiennictwa i niezawiadomienia w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawienia się, czego dowodem jest własnoręczny podpis bezrobotnego złożony w dniu [...] czerwca 2015 r. na druku "Informacja dla osób zgłaszających się w celu rejestracji jako osoba bezrobotna".
Organ wskazał, że w dniu wyznaczonej wizyty [...] stycznia 2016 r. J. T. nie stawił się w Urzędzie Pracy i w ciągu kolejnych 7 dni nie powiadomił Urzędu o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności.
Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że dla zachowania statusu bezrobotnego konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek.
Po pierwsze należy powiadomić UP o przyczynie nieobecności w terminie do 7 dni od niestawiennictwa. Po drugie przyczyna musi być uzasadniona. Organ stwierdził, że J. T. dokumenty i wyjaśnienia dotyczące przyczyny niestawiennictwa w dniu [...] stycznia 2016 r. przedłożył dopiero w odwołaniu z dnia [...] lutego 2016 r., a tym samym nie został zachowany termin 7 dniowy. Organ powołał się na pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2007 r. sygn. akt I OSK 245/07, wskazując, że termin do podania uzasadnionej przyczyny nieobecności z samej istoty powiązania go z dniem obowiązkowego stawiennictwa w organie administracji wymaga, by był liczony od dnia tej nieobecności.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia czynnego udziału strony w postępowaniu, organ wskazał, że postępowanie w sprawie o utracie statusu osoby bezrobotnej jest w dużej mierze uproszczone. To na bezrobotnym spoczywa obowiązek obrony własnej sprawy poprzez ewentualne uzasadnione usprawiedliwienie swojej nieobecności w odpowiednim czasie, a po upływie 7 dni w postępowaniu odwoławczym.
Każdy kto zdecydował się na rejestrację jako osoba bezrobotna i został zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy musi mieć świadomość, że status bezrobotnego wiąże się z przyznaniem pewnych uprawnień ale i z nałożeniem na taką osobę obowiązków. Zaniedbywanie ciążących na bezrobotnym obowiązków skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego, a co za tym idzie utratą wiążących się z tym statusem uprawnień.
Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi J. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wnosząc o uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, uchylenie decyzji organu I instancji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji oraz błąd w ustaleniach faktycznych.
W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] stycznia 2016 r. miał tylko uczestniczyć w szkoleniu. Na szkolenie to nie został skierowany, ani nie składał żadnego wniosku w tej sprawie. Podał, że wyraził tylko zgodę na ogólnikową informację urzędnika. Wynika to z zapisu w Karcie Wizyt. Zarzucił, że organ nie odniósł się do podniesionej przez niego niemożności udziału w szkoleniu jak też podniesionego w odwołaniu faktu usprawiedliwienia nieobecności wskutek choroby potwierdzonej zaświadczeniem lekarza sądowego. Organ nie odniósł się też do zastrzeżeń w zakresie pozbawienia statusu bezrobotnego na 180 dn. W piśmie uzupełniającym skargę, złożonym w organie w dniu [...] maja 2016 r. skarżący zarzucił naruszenie art. 391 § 1 k.p.a. w zw.
z art. 46 § 3 k.p.a. poprzez błędne doręczenie decyzji za pośrednictwem operatora publicznego, mimo złożenia w odwołaniu wniosku o doręczanie wszelkich pism za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując dotychczasowe ustalenia. Wskazał, że wyjaśnienia oraz dokumenty dotyczące przyczyny nieobecności skarżący złożył dopiero w odwołaniu z dnia [...] lutego 2016 r., a tym samym nie został zachowany termin 7 dni, w którym należy poinformować Urząd o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Organ przyznał, że decyzja odwoławcza została doręczona stronie za pośrednictwem operatora pocztowego mimo wniosku strony o kierowanie przesyłek za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jednakże organ stwierdził, że nastąpiło skuteczne doręczenie zaskarżonej decyzji w dniu [...] kwietnia 2016 r. na podany adres korespondencyjny. Z tego względu organ odstąpił od ponownego doręczenia decyzji za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
W ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja Wojewody [...], jak i decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. odpowiadają prawu.
W sprawie niniejszej organom nie można zarzucić ani naruszenia prawa materialnego, ani prawa procesowego, w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.), starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw (litera b – na okres 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa).
W sprawie jest bezsporne, że J. T. wyznaczono termin stawiennictwa w Urzędzie Pracy na dzień [...] stycznia 2016 r. Bezsporne jest także, albowiem potwierdzone własnoręcznym podpisem przez J. T., że wiedział on o wyznaczonym terminie stawiennictwa w Urzędzie Pracy w dniu [...] stycznia 2016 r. (Karta Wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej). Niezasadny jest zatem zarzut błędnych ustaleń faktycznych. Przyjmując jednakże nawet, że dzień [...] stycznia 2016 r. był dniem stawienia się skarżącego na szkolenie, jak podniósł on w odwołaniu i w skardze, stwierdzić należy, że okoliczność ta nie zmienia tego, iż skarżący w tym dniu nie stawił się w Urzędzie Pracy i w terminie do 7 dni nie zawiadomił o przyczynie niestawiennictwa. Skarżący miał wiedzę na temat skutków niestawiennictwa w wyznaczonym terminie i skutków niepowiadomienia w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa.
Nie jest sporne także to, że J. T. nie stawił się w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w terminie do 7 dni o przyczynie niestawiennictwa, co byłoby podstawą dokonania przez organ oceny, czy przyczyna jest uzasadniona (usprawiedliwiona).
J. T. dopiero w odwołaniu od decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej (odwołaniu z dnia [...] lutego 2016 r.), a zatem po upływie ponad miesiąca od dnia, do którego należało przyczynę niestawiennictwa zgłosić, wskazał na zaświadczenie lekarza sądowego z dnia [...] grudnia 2015 r. stwierdzające, że nie może stawić się w dniu [...] grudnia 29015 r. na wezwanie Sądu Rejonowego. Skarżący przyczyny niestawiennictwa nie zgłosił w UP chociażby następnego dnia po dniu, który lekarz sądowy uznał za przewidywany termin zdolności do stawienia się na wezwanie sądu.
Prawidłowo organ w tych okolicznościach stwierdził, że zaszła podstawa do pozbawienia strony statusu osoby bezrobotnej, a w związku z tym, że było to drugie niestawiennictwo, co potwierdzają akta postępowania administracyjnego (wcześniejsze pozbawienie statusu osoby bezrobotnej w związku z niestawiennictwem nastąpiło na mocy decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2015 r.), organ zasadnie wskazał, że pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje na 180 dni (art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. b w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Wojewoda [...] istotnie w zaskarżonej decyzji nie odniósł się odrębnie do zarzutu dotyczącego pozbawienia statusu osoby bezrobotnej na 180 dni, jednakże nie wpływa to na wynik sprawy, albowiem ustalenie w tym zakresie było prawidłowe, a właściwe przepisy prawa zostały przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji powołane.
W ocenie Sądu, w stanie faktycznym tej sprawy organy prawidłowo przyjęły, że niepowiadomienie w terminie do 7 dni od dnia wyznaczonej wizyty o przyczynie niestawiennictwa stanowiło o konieczności stwierdzenia utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Organ dokonał prawidłowej wykładni art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, iż termin do podania uzasadnionej przyczyny nieobecności ze swej istoty powiązania go z dniem obowiązkowego stawiennictwa, wymaga by był liczony od dnia tej nieobecności. W innym bowiem przypadku przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 powołanej ustawy traciłby swój sens (v. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2007 r. sygn. akt I OSK 245/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten podziela
Wobec tego, że skarżący nie stawił się w UP w dniu wyznaczonej wizyty i nie zawiadomił w terminie do 7 dni od tego dnia o przyczynie niestawienia się, organ prawidłowo zastosował przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Niewątpliwie uzyskanie i utrzymanie statusu bezrobotnego daje określone prawa, jednakże uprawnieniom tym odpowiadają przewidziane w ustawie powinności, między innymi określony w art. 33 ust. 3 ustawy obowiązek zgłaszania się do urzędu pracy celem potwierdzania gotowości i przede wszystkim zdolności do podjęcia zatrudnienia. Przepis art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy definuje bezrobotnego jako osobę zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej.
W zaskarżonej decyzji organ wskazał, że postępowanie wyjaśniające w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej jest w dużej mierze uproszczone. W ocenie Sądu jest to typowe postępowanie administracyjne oparte na regułach k.p.a., wymagające zawiadomienia o wszczęciu postępowania, zawiadomienia strony o prawach wynikających z art. 10 k.p.a. Stwierdzenie organu o uproszczonym charakterze nie ma jednakże żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. Wprawdzie organ naruszył przepis art. 10 § 1 k.p.a., albowiem przed wydaniem decyzji, tak I, jak i II instancji nie zawiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, nie wystosował także odrębnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania, jednakże uchybienia te pozostały bez wpływu na wynik sprawy. Jest bowiem bezsporne, że skarżący w terminie do 7 dni od dnia [...] stycznia 2016 r., tj. od dnia wyznaczonej wizyty, nie zawiadomił UP o przyczynie niestawiennictwa.
Akta sprawy przed wydaniem decyzji przez Prezydenta [...], poza materiałami znanymi skarżącemu, nie zawierały żadnych dodatkowych dokumentów (skarżący bowiem żadnego pisma, w którym wyjaśniałby z własnej inicjatywy powody nieobecności w dniu [...] stycznia 2016 r. nie przesłał do Urzędu Pracy w terminie do 7 dni).
Podkreślenia przy tym wymaga, że w sytuacji, gdy bezrobotny nie zgłosił się w UP w dniu wyznaczonej wizyty, a mijają kolejne z 7 dni, gdy bezrobotny powinien był zawiadomić o przyczynie niestawiennictwa, na Urzędzie Pracy nie spoczywa obowiązek podjęcia działań aktywizujących bezrobotnego, zmuszających go do udzielenia informacji we wskazanym wyżej zakresie. Nie jest rolą UP przypominanie bezrobotnemu, czy domaganie się od niego wyjaśnień, co do przyczyn niestawiennictwa. To bezrobotny powinien wykazywać inicjatywę w tym zakresie, jeśli jest zainteresowany zachowaniem statusu osoby bezrobotnej.
Odnosząc się do kwestii doręczenia zaskarżonej decyzji Sąd wskazuje, iż istotnie organ powinien był doręczyć tę decyzję w sposób wskazany przez stronę w odwołaniu, tj. za pośrednictwem środka komunikacji elektronicznej. Doręczenie decyzji za pośednictwem operatora publicznego, które było doręczeniem skutecznym, nie stanowi jednakże uchybienia, które wpływałoby na prawidłowość zaskarżonej decyzji.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.