Uzasadnienie
W dniu 19 maja 2009 r. W. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, skargę na, jak wskazała, decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie odmowy doręczenia jej, jako prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi, wydanych decyzji administracyjnych.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że na mocy złożonego pełnomocnictwa jest uprawniona do reprezentowania policjanta R. D. przed organami Policji we wszelkich sprawach administracyjnych, w tym w sprawie opiniowania służbowego ww. policjanta. Zaznaczyła, że zgodnie z treścią art. 110 k.p.a. działanie strony przez pełnomocnika nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązek doręczenia wydawanych w sprawie decyzji wyłącznie ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Dodała, że obowiązek ten dotyczy również opiniowania służbowego policjanta, ponieważ, jej zdaniem, wobec treści postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 listopada 2006 r. sygn. akt Tw 5/05 ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie opinii służbowej ma przymiot decyzji administracyjnej.
W końcowej części uzasadnienia skargi stwierdziła, że skargę składa w imieniu własnym w związku z naruszeniem jej procesowych uprawnień jako pełnomocnika R. D. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie. Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe wskazał, że skarżące błędnie uznała zaskarżone pismo z dnia [...] maja 2009 r. za rozstrzygnięcie jej odwołania od pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lutego 2009 r.
Organ podał, że, w jego ocenie, zarówno pismo Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], jak i pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] nie noszą cech decyzji administracyjnej i nie wpływają na sytuację prawną skarżącej – nie opierają się na jakiejkolwiek normie prawa materialnego, która mogłaby rozstrzygać o jej sytuacji prawnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne; 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4/ inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.
Tymczasem przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie jest tego rodzaju decyzja, postanowienie, akt, czy czynność, lecz pismo informujące Komendanta Głównego Policji podpisane przez Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji. W swej treści zaskarżone pismo zawiera jedynie wyjaśnienie stanowiska organu co do udziału skarżącej jako pełnomocnika w postępowaniach dotyczących R. D. z powołaniem się na treść postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 14/08. W konsekwencji pismo to nie stanowi aktu administracyjnego, tzn. nie rozstrzyga w sposób władczy o prawach i obowiązkach skarżącej, a co za tym idzie w żaden sposób nie kształtuje jej sytuacji prawnej.
Natomiast treść cytowanego wyżej przepisu art. 3 § 2 nie obejmuje skarg na pisma informujące. Skargi tego rodzaju nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Brak jest także przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach sądową kontrolę (art. 3 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Oznacza to zatem, że sprawa ze skargi W. O. nie mieści się w katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, a w takiej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.