Uzasadnienie
Z przekazanych sądowi akt administracyjnych wynika, że przedmiotem skargi G. S. jest postanowienie SKO we [...] z [...].12.2018 r., nr [...], którym organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (skarżący błędnie w skardze oznaczył przedmiot zaskarżenia, wskazując, że jest nim: "decyzja SKO z dnia [...] grudnia 2018 roku, znak [...], dalej dec SKO").
SKO we [...] w zaskarżonym postanowieniu z [...].12.2018 r., pouczyło skarżącego o przysługującym prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 7 dni od daty doręczenia. Powyższe postanowienie doręczono skarżącemu [...].12.2018 r.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc brak wyczerpania środków zaskarżenia, jakie przysługiwały skarżącemu na drodze postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zagadnienie zaskarżenia orzeczeń wydanych przez organ wyższego stopnia, jako organ pierwszej instancji, uregulowane zostało w art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096) – dalej zwanej "k.p.a.", zgodnie z którym od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże w strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, przy czym do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań. W tym wypadku zastosowanie znajduje art. 144 k.p.a., który stanowi, że do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań w sprawach nieuregulowanych w Rozdziale 11 Zażalenia k.p.a.
Przytoczone regulacje mają istotne znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem wydanie postanowienia przez SKO we [...], powoduje że od tego orzeczenia, zgodnie z zawartym w nim pouczeniem, przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy składany w terminie jak dla zażalenia, czyli siedmiu dni (art. 127 § 3 w związku z art. 144 k.p.a.). Oznacza to, że wniosek ten należało złożyć do SKO we [...], który w wyniku jego rozpoznania wyda postanowienie, na które będzie dopiero przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Innymi słowy, na postanowienie wydane przez SKO we [...] z [...].12.2018 r. przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a dopiero po rozpoznaniu tego wniosku i wydaniu postanowienia w tym zakresie, skarżącemu będzie przysługiwało prawo do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W obowiązującym stanie prawnym, przed wniesieniem skargi należy bowiem wyczerpać środki zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej zwanej: "p.p.s.a.").
Powyższa argumentacja znajduje potwierdzenie w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Z treści tego artykułu wynika jednoznacznie, że dotyczy on przypadku w którym organ wydał decyzję, a nie postanowienie. Nie uprawnia on zatem do wniesienia skargi na postanowienie, od którego przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Co więcej, regulacje p.p.s.a. nie zawierają norm umożliwiających stosowanie przepisów o zaskarżeniu decyzji odpowiednio do postanowień.
Tym samym nie istnieją przepisy, które umożliwiają w opisanej sytuacji rezygnację z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. postanowienia WSA w Warszawie z 12.02.2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 130/19).
Powyższego poglądu nie zmienia także błędne oznaczenie w skardze przedmiotu zaskarżenia, w postaci decyzji administracyjnej. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Burmistrza [...] z [...].12.1994 r. w sprawie ustalenia lokalizacji dla inwestycji polegającej na remoncie linii energetycznej niskiego napięcia oraz budowy stacji słupowej z powiązaniami liniowymi niskiego i średniego napięcia, SKO w [...] wydało na podstawie art. 61a § 1 oraz art 123 w zw. z art. 157 § 1 i § 2 k.p.a., postanowienie z [...].12.2018 r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej decyzji.
Należało zatem uznać, że skarżący wnosząc niniejszą skargę naruszył wymóg przewidziany w powołanym wyżej art. 52 § 1 p.p.s.a., bowiem prawo do wniesienie skargi będzie mu przysługiwało dopiero po wydaniu przez Kolegium postanowienia podjętego w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższe czyni wniesioną skargę niedopuszczalną.
W świetle art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.