Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 września 2018 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. Referendarz sądowy stwierdził, że skarżąca, jak wynika z jej oświadczenia zawartego w przedłożonym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, wynikającego ze stosownego skreślenia, pozostaje w stosunku prawnym z profesjonalnym pełnomocnikiem procesowym z wyboru oraz, że ten pełnomocnik nie został wyznaczony dla skarżącej z urzędu, w ramach przyznanego prawa pomocy. Tym samym referendarz sądowy nie mógł przyznać wnioskodawczyni prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego z urzędu. Referendarz rozważył zasadność przyznania stronie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Oceniając jednak zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, referendarz sądowy doszedł do przekonania, że skarżąca nie wykazała, że jej sytuacja materialna i rodzinna spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy. W konsekwencji jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych podlegał oddaleniu.
Pismem z dnia [...] października 2018 r. skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia.
Postanowieniem z dnia 6 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że rozstrzygnięcie referendarza jest prawidłowe. Skarżąca zignorowała wezwanie referendarza i nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową. Nieprzedłożenie dokumentów, o które skarżąca była wezwana, w istocie pozbawiło referendarza możliwości oceny jej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Skarżąca nie wykazała podstaw do przyznania prawa pomocy. Nie przedstawiła odpowiednich argumentów i dowodów dla potwierdzenia, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. skarżąca wniosła o uzupełnienie postanowienia z dnia 6 listopada 2018 r.
Zarządzeniem z dnia [...] stycznia 2019 r. wezwano skarżącą o doprecyzowanie wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 6 listopada 2018 r. poprzez wskazanie w jakim zakresie żąda uzupełnienia postanowienia.
Skarżąca pismem z dnia [...] lutego 2019 r. odpowiedziała na wezwanie z dnia [...] stycznia 2019 r. Wskazała, że wnioskuje o uzupełnienie postanowienia w zakresie uchylenia postanowienia NSA z dnia 29 maja 2018 r., sygn. II OZ 518/18. Ponadto skarżąca wnioskuje o uzupełnienie postanowienia w zakresie rozpoznania ponaglenia dotyczącego wniosku o przyznanie prawa pomocy jak również o zawieszenie postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy do czasu rozpoznania wniosku o uchylenie postanowienia NSA z dnia 29 maja 2018 r., sygn. II OZ 518/18.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, albowiem jak wynika z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Uzupełnienie orzeczenia, dotyczy sytuacji, w której orzeczenie nie jest kompletne, a więc nie zawiera wszystkich aktów lub czynności objętych przedmiotem sprawy albo nie zawiera dodatkowego rozstrzygnięcia, które winno nastąpić z urzędu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. II FSK 1088/09).
Wydane w sprawie postanowienie z dnia 6 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 126/18, spełnia wymagania, o których mowa w art. 157 p.p.s.a., albowiem jest zgodne z art. 260 § 1 p.p.s.a. Zatem brak było podstaw do zamieszczania w nim jakichkolwiek innych dodatkowych rozstrzygnięć, jak tego żądała skarżąca.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 oraz art. 160 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.