Uzasadnienie
J. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. (Nr[...]) w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku garażowo – gospodarczego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 2 marca 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, które to następnie zostało zaskarżone w drodze zażalenia.
Postanowieniem z dnia 8 maja 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższe zażalenie. Skutkiem tego pismem z dnia 20 maja 2015 r. (doręczonym 9 czerwca 2015 r.) ponownie wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi skarżący nie uiścił wymaganego wpisu. Wcześniej jednak - tj. w dniu 3 czerwca 2015 r. - do tut. Sądu wpłynęło jego pismo, w którym oświadczył, że cofa wniesioną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje
Przepis z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. z 2012 r., Nr 270 ze zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że "Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały" (§ 1), a w dalszej swojej części wyjaśnia, że "Pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania." (§ 2).
Zgodnie z przyjętymi standardami proceduralnymi brak opłaty sądowej w formie wpisu traktowany jest jako szczególny brak formalny skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania strony skarżącej do uiszczenia wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Taki bowiem skutek zaniechania w tym zakresie ustala przepis art. 220 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przywołana wyżej regulacja określa wpis jako opłatę sądową, przy czym ustawodawca zastrzega poprzez treść art. 220 § 1 (zd. pierwsze), że brak opłaty pozbawia Sąd możliwości podjęcia jakiejkolwiek czynności na skutek pisma, którego ten brak dotyczy. Pismo więc nieopłacone nie wywołuje żadnych skutków procesowych. Powyższe oznacza z kolei, że Sąd nie może rozpoznać żadnych wniosków stron (w tym pisma w przedmiocie cofnięcia skargi) przed uzupełnieniem braku fiskalnego, pomimo tego, iż to strona jest gospodarzem sporu. Merytoryczne rozpoznanie wniosku w przedmiocie cofnięcia skargi jest więc dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt IISAB/Łd 26/10; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2540/11; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 215/10; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2005, s. 542; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, s. 606).
Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy, Sąd nie był uprawniony do oceny dopuszczalności cofnięcia przez skarżącego skargi, w sytuacji bezskutecznego upływu terminu do uiszczenia wpisu. Mając natomiast na uwadze to, iż strona skarżąca, mimo upływu zakreślonego terminu, nie uiściła należnego wpisu sądowego, złożona przez nią skarga podlegała odrzuceniu, co orzeczono na wstępie, na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa.