Uzasadnienie
W dniu 11 stycznia 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga na decyzję Wojewody D. z dnia 31 października 2006 r. (nr [...]) umarzającą postępowanie odwoławcze z wniosku J. P. kwestionującego decyzję Starosty Ś. z dnia 15 lutego 2006 r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A na działce nr [...], AM-23, obręb Środa Ś. Stronę skarżącą określono w następujący sposób: "J. P. i mieszkańcy Osiedla wymienieni w piśmie z dnia 8 marca 2006 r.". Do skargi dołączono kopie pisma z dnia 8 marca 2006 wraz załączoną do niego imienną listą osób. Skarga podpisana została jednak jedynie przez J. P. W dniu 16 stycznia 2007 r. skarżącemu J. P. doręczony został odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 stycznia 2007 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł.
W terminie przewidzianym do wniesienia środka zaskarżenia, zainteresowany poinformował, że nie jest w stanie ponieść tak dużego obciążenia finansowego. Jednocześnie stwierdził, że reprezentuje nie tylko siebie ale i mieszkańców osiedla, dlatego wpis powinien być podzielony pomiędzy wszystkich. Oświadczył również, że nie będzie korzystał ze środków zaskarżenia.
Powyższe pismo potraktowane zostało przez Sąd jako wniosek o udzielenie pomocy sądowej. Zarządzeniem z dnia 20 marca 2007 r. wniosek ten pozostawiony został bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia nie wniesiono sprzeciwu.
W tych okolicznościach zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 kwietnia 2007 r. J. P. ponownie wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu osób wymienionych w piśmie z dnia 8 marca 2006 r. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pierwsze wezwanie doręczone zostało skarżącemu w dniu 2 2 Sygn akt II SA/Wr 15/07 stycznia 2007 r. i pozostało bez odpowiedzi). W treści wezwania zawarto również pouczenie, że nieusunięcie wskazanego braku formalnego skargi spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy. Powyższe wezwanie prawidłowo zostało doręczone J. P. w dniu 27 kwietnia 2007 r. Natomiast w dniu 18 czerwca 2007 r. skutecznie doręczono mu odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 czerwca 2007 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł w kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu albo na podany numer rachunku bankowego Sądu, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania.
W treści zarządzenia wskazany został również skutek nieuiszczenia wpisu określony w art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Wraz z doręczeniem odpisu zarządzenia skarżący pouczony został o możliwości złożenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, zażalenia na powyższe zarządzenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W zakresie w jakim wniesiona została przez J. P. działającego w imieniu własnym podlega odrzuceniu z powodów określonych w art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, natomiast w zakresie w jakim reprezentuje on "mieszkańców osiedla wymienionych w piśmie z dnia 8 marca 2006" z powodów określonych w art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy.
Wyjaśniając powyższe stanowisko należy wskazać, że przepis art. 230 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że "Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały" (§ 1), a w dalszej swojej części wyjaśnia, że "Pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania." (§ 2).
Sygn akt II SA/Wr 15/07
Przywołana wyżej regulacja określa wpis jako opłatę sądową, przy czym ustawodawca zastrzega poprzez treść art. 220 § 1 (zd. pierwsze), że brak opłaty pozbawia Sąd możliwości podjęcia jakiejkolwiek czynności na skutek pisma, którego ten brak dotyczy.
Zgodnie z przyjętymi standardami proceduralnymi brak opłaty sądowej w formie wpisu traktowany jest jako szczególny brak skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Taki bowiem skutek zaniechania w tym zakresie ustala przepis art. 220 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z akt sprawy wynika, że ostateczne wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało doręczone skarżącemu prawidłowo w dniu 18 czerwca 2007r. (wobec wniosku o udzielenie pomocy sądowej, wcześniejsze wezwanie straciło aktualność i wymagało ponowienia - por. postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2005, II FZ 125/05, ONSAiWSA 2006/1/12). W tej sytuacji ustawowy termin do dokonania wskazanej w wezwaniu czynności upłynął z dniem 25 czerwca 2007r. Skarżący, nie zastosował się do wezwania i nie uiścił należnej kwoty wpisu sądowego, ani też przed upływem ustawowo zastrzeżonego terminu nie wniósł zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego dotyczące wpisu.
Skoro zatem skarżący nie uiścił należnej opłaty, wniesionej przez niego skardze nie można było nadać dalszego biegu i należało zastosować przepis art. 220 § 3 przywołanej wyżej ustawy.
Ponadto, jak wcześniej zauważono pomimo przyjętego w skardze oznaczenia stron skarżących, skarga podpisana została jedynie przez J. P., który ponadto w piśmie z dnia 17 stycznia 2007 r. oświadczył, że w niniejszej sprawie reprezentuje nie tylko siebie ale również mieszkańców osiedla. Powyższe pozwalało na przyjęcie, że działa on w imieniu mieszkańców osiedla, wymienionych w piśmie z dnia 8 marca 2006 r. Jednak pomimo wezwania Sądu, które zostało skutecznie doręczone J. P. w dniu 27 kwietnia 2007 r., nie uzupełnił on skargi, przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania przed wojewódzkim sądem administracyjnym w imieniu wskazanych osób.
Sygn akt II SA/Wr 15/07
Tymczasem w myśl art. 57 § 1 przywołanej wcześniej ustawy skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wymienione w punktach 1-3 elementy. Z kolei w art. 46 § 1 omawianego aktu ustawodawca postanowił, że każde pismo strony powinno zawierać:
- - oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;
* oznaczenie rodzaju pisma;
* osnowę wniosku lub oświadczenia;
* podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;
* wymienienie załączników.
W art. 46 § 3 wprowadzono zaś wymóg dołączenia do pisma pełnomocnictwa, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Również z treści art. 37 § 1 wynika, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z przywołanych przepisów wynika zatem, że nieprzedłużenie dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony stanowi brak formalny, który uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, (por. też wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., GSK 1337/04, ONSAiWSA 2005/5/91). Brak ten może być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 ustawy, przez wezwanie przewodniczącego przedstawienie pełnomocnictwa procesowego z jednoczesnym pouczeniem o skutkach niezastosowania się do tego wezwania. W przypadku skargi, niewykonanie w zaznaczonym terminie obowiązku nałożonego przez Sąd, powoduje, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy, konieczność jej odrzucenia.
W rozpoznawanej sprawie J. P. został prawidłowo pouczony o skutkach niezastosowania się do wezwania Sądu, a pomimo tego nie przedłożył dokumentu uprawniającego go do reprezentacji - w postępowaniu sądowym - osób wymienionych w piśmie z dnia 8 marca 2006 r. Zatem również i w tym zakresie skarga podlegała odrzuceniu.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając zgodnie z art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.