Uzasadnienie
A.U.-S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 30 marca 2021 r. wezwano skarżącą stronę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Nadto, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 marca 2021 r., pismem z dnia 12 maja 2021 r., wezwano skarżącą stronę do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia przez: podanie numeru PESEL oraz złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej strony przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.
Powyższe wezwania doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 13 maja 2021 r.
W zakreślonym terminie strona skarżąca nie uzupełniła braku fiskalnego i formalnego skargi, ale pismem z dnia 26 maja 2021 r. oświadczyła, że cofa wniesioną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) - Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Przepis zaś z art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Natomiast po myśli art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie strona skarżąca w zakreślonym terminie nie uiściła wymaganego wpisu oraz nie uzupełniła braków formalnych, co też musiało skutkować odrzuceniem skargi, gdyż skardze nie można było nadać dalszego biegu. Oznacza to również, że Sąd nie mógł rozpoznać wniosków strony, w tym pisma w przedmiocie cofnięcia skargi przed uzupełnieniem braku fiskalnego oraz formalnego, pomimo tego, iż to strona jest gospodarzem sporu. Merytoryczne rozpoznanie takich wniosków jest bowiem dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt IISAB/Łd 26/10; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2540/11; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 215/10; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2005, s. 542; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, s. 606).
W tych okolicznościach, stosownie do art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.