Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołania M. i J. S. uchylił decyzję o pozwoleniu na rozbudowę kwiaciarni na działce nr [...] przy ul. G. w L. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż organ pierwszej instancji nie wyjaśnił należycie, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta L. ponownie wydał pozwolenie na rozbudowę kwiaciarni i poszerzenie chodnika, zobowiązując inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W uzasadnieniu wskazał, że nie była wymagana zgoda właścicieli działek sąsiednich, gdyż rozbudowa nie wykracza poza granice działki inwestora. Decyzją z dnia [...]r. Wojewoda D. utrzymał powyższą decyzję w mocy.
Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta L. na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. nr 106, poz. 1126 ze zm.) udzielił pozwolenia na użytkowanie kwiaciarni.
Decyzją z dnia [...]r. Wojewoda D. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż strony tego postępowania, a w szczególności odwołujący się M. S., nie zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania i zamiarze dokonania oględzin budowy. Decyzją z dnia [...]r. organ I instancji ponownie udzielił pozwolenia na użytkowanie kwiaciarni.
Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał powyższą decyzję w mocy. Skarżący zarzucił w odwołaniu, że inwestorowi bezprawnie zezwolono na podłączenie wewnętrznych instalacji wodno-kanalizacyjnych do istniejącego pionu, należącego do lokalu skarżącego. Twierdził o nieprawidłowym wykonaniu tego połączenia. Według skarżącego kwiaciarnia powstała w miejsce stróżówki przeznaczonej do rozbiórki. Skarżący nie uczestniczył w oględzinach obiektu, powiadamiając organ o niemożności udziału w tej czynności i możliwości zastąpienia go przez syna. Skarżący domagał się odłączenia instalacji od pionu znajdującego się w piwnicy pod jego lokalem oraz zamurowania otworów wykonanych w ławie fundamentowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że inwestor, zobowiązany do uzyskania pozwolenia na użytkowanie stosownie do art. 55 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego w pozwoleniu na budowę z dnia [...]r., dołączył do wniosku dokumenty wymagane zgodnie z art. 57 ust.1 tej ustawy, a mianowicie oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy z dnia [...]r., potwierdzone przez projektanta, protokoły badań i sprawdzeń, inwentaryzację geodezyjną powykonawczą i oświadczenie o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56 ustawy.
Argumentacja skarżącego była bezzasadna, gdyż dotyczyła postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Obecnie były istotne kwestie zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, a także uporządkowania terenu budowy. Inwestor spełnił te wszystkie wymagane prawem warunki i wymagania. Skarżący został prawidłowo zawiadomiony o oględzinach, na które nie stawił się sam, jak też nie stawił się jego przedstawiciel, co nie mogło stanowić przeszkody do skutecznego przeprowadzenia czynności.
W skardze do sądu administracyjnego skarżący przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania i ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu, że organ bez wymaganej zgody właścicieli sąsiednich działek zezwolił inwestorowi na przestawienie wejścia do piwnicy i podłączenie się do ich sieci wodnokanalizacyjnej i energetycznej. Skarżący do udziału w oględzinach upoważnił syna, który na miejscu nie widział żadnej komisji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Są Administracyjny zważył, co następuje
Jak wiadomo, tzw. proces inwestycyjno-budowlany przebiegał (według stanu prawnego z daty wydania zaskarżonej decyzji) w trzech zasadniczych etapach, stanowiących trzy osobne postępowania administracyjne, jednak w pewien sposób powiązane ze sobą. Powiązanie to uwzględniało zarówno samodzielność tych etapów, gdyż pozytywne dla inwestora zakończenie poprzedniego etapu otwierało możność wszczęcia kolejnego, w którym jednak nie podlegała już badaniu prawidłowość decyzji wydanej na poprzednim etapie (chociażby z uwagi na zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych), jak też podkreślane w przepisach ustawowych związki prawne między nimi. W szczególności zatem etap początkowy otwierała decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), która przesądzała w sposób ostateczny i wiążący w kolejnych etapach wymagania zamierzonej inwestycji budowlanej określone w art. 42 tej ustawy, a w szczególności zgodność z planem miejscowym i przepisami szczególnymi (art. 43 i art. 47 tej ustawy).
Na kolejnym etapie pozwolenia na budowę zamierzenie inwestora ulegało konkretyzacji z punktu widzenia wymagań prawa budowlanego (ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), wynikających w szczególności z art. 5, art. 6, art. 7 ust. 1, art. 10, art. 11, art. 20, art. 22, art. 25, art. 32 i art. 34 tej ustawy, których spełnianie podlegało kontroli właściwego organu zgodnie z art. 35 prawa budowlanego. Wymaga szczególnego podkreślenia, że sprawdzanie okoliczności wymienionych w art. 35 prawa budowlanego występuje na etapie postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę, zatem nie może być ponawiane po zakończeniu tego etapu. W nin. sprawie nałożono na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie (art. 36 ust.1 pkt 5 i art. 55 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego). Na tym ostatnim etapie omawianego procesu istotne dla organu były okoliczności wynikające z rozdziału 5 prawa budowlanego "Budowa i oddawanie do użytku obiektów budowlanych".
Jak trafnie zauważył organ w nin. sprawie, zgodność zrealizowanej rozbudowy z zatwierdzonym projektem budowlanym i pozostałymi warunkami wynikającymi z decyzji o pozwoleniu na budowę, przekonuje o spełnianiu przez oddawany do użytkowania obiekt wymagań wynikających z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustanowionych w art. 35 prawa budowlanego. Organ nie mógł dokonać kontroli legalności lub prawidłowości decyzji wydanych na poprzednich etapach, zaś do jego obowiązków należało sprawdzenie, czy inwestor dopełnił obowiązki wynikające z art. 56 tej ustawy i czy do zawiadomienia dołączył dokumenty wymienione w art. 57 ustawy. Organ był ponadto uprawniony do objęcia kontrolą wyłącznie obiektu budowlanego oddawanego do użytkowania i zgodnie z art. 59 ustawy sprawdzał na miejscu budowy warunki określone w art. 59 ust. 1 przez porównanie tego obiektu z istotnymi warunkami wynikającymi z treści decyzji wydanych na poprzednich etapach.
Jak wynika z dołączonych akt administracyjnych inwestor spełnił wszelkie wymagane na tym etapie wymagania i dlatego zgodnie z art. 59 ust. 5 ustawy nie było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Okoliczności te w sposób pełny i trafny przedstawione zostały w zaskarżonej decyzji, zaś poprzedzające jej wydanie postępowanie wyjaśniające nie wymagało uzupełnienia. Zarzuty podniesione w skardze były nieuzasadnione. Stan budynków sąsiednich był obojętny dla oceny stanu budynku oddawanego do użytkowania. Prawidłowość pozwolenia na budowę nie mogła być i dlatego nie była badana w tym postępowaniu, co w szczególności dotyczyło bądź to braku prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bądź to w ogóle obojętnego z punktu widzenia prawa budowlanego zagadnienia przekroczenia granicy sąsiedniej nieruchomości w czasie realizacji rozbudowy.
Skarżący w sposób niekonsekwentny i nieudokumentowany podważał moc dowodową lub prawdziwość protokołu oględzin obiektu, jak też nie wyjaśnił, jakie okoliczności stwierdzono w protokole sprzecznie z rzeczywistym stanem obiektu bądź jakie byłyby stwierdzone w razie obecności przedstawiciela skarżącego na miejscu wizji lokalnej, mające przy tym istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Gdyby miały to być okoliczności, o których osobno pisał skarżący, to ich stwierdzenie, jak już była o tym mowa, nie miałoby żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia i ich pominięcie w protokole było zrozumiałe. Z uzasadnienia samej skargi wynikało, że zrealizowanie w pełni zamierzenia inwestora nastąpiło na podstawie wymaganych decyzji administracyjnych (próby samowoli lub ominięcia przepisów spotkały się z właściwą reakcją organów), a jedynie te decyzje, w ocenie skarżącego, były krzywdzące czy niesprawiedliwe dla niego lub innych użytkowników pawilonów usługowych lub handlowych, a przy tym dające niczym nie uzasadnione korzyści dla inwestora. Skarżący nie podważał więc w istocie legalności zaskarżonej decyzji, a przecież sąd administracyjny nie mógł rozważać innych kryteriów kontroli decyzji, poza jej legalnością.
Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak na wstępie.