Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T., działając na podstawie art. 48, art. 81 ust. 1 pkt 2,art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) nakazał M. Z. rozbiórkę budynku garażowego będącego w budowie na działce nr [...] AM33 w Ż. przy ul. K. [...].
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w trakcie oględzin przedmiotowej działki przeprowadzonych w dniu [...]r., stwierdzono realizację budowy garażu wolnostojącego, usytuowanego dwiema ścianami przy granicach działki. Budynek wykonany został w stanie surowym otwartym. Między budynkiem garażowym a budynkiem mieszkalnym w budowie(na podstawie pozwolenia na budowę nr [...]) wykonany został łuk murowany z cegieł opierający się jedną podstawą na garażu, a drugą na budynku mieszkalnym, przy czym konstrukcja łuku nie jest związana z konstrukcją budynku mieszkalnego. Inwestor rozpoczął budowę przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, o które wystąpił dopiero w trakcie realizacji prac budowlanych garażu. Inwestor naruszył tym samym przepis art. 28 Prawa budowlanego mówiący o tym, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30, które dotyczą obiektów budowlanych i robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę. Budowa obiektu budowlanego będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, podlega nakazowi rozbiórki stosownie do art. 48 Prawa budowlanego z 1994r.
W odwołaniu od powyższej decyzji M. Z. podnosi, że wybudowany garaż jest połączony z istniejącym budynkiem mieszkalnym i stanowi jego rozbudowę. W [...]r. odwołujący uzyskał zgodę - pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego. Z chwilą gdy dowiedział się, że prowadzona budowa garażu powinna posiadać odrębne pozwolenie, inwestor wykonał niezbędną dokumentację techniczną i uzyskał pozytywną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Całość dokumentacji została złożona w Starostwie Powiatowym w T., który zawiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o prowadzonych pracach budowlanych bez zezwolenia.
Odwołujący uważa, że został bardzo skrzywdzony, gdyż inwestycja ta (budowa garażu) jest rozbudową istniejącego budynku mieszkalnego i jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego.
D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uznając że samowola budowlana jaka miała miejsce w rozpatrywanej sprawie wymaga odpowiedniego przeciwdziałania. Ustawodawca przewidział to w regulacji art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, obligując organ do nakazania rozbiórki takiego obiektu.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. Z. podnosi te same argumenty, które zawarte zostały w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Dodaje ponadto, że organy obu instancji nie starały się pomóc skarżącemu, ale zastosowały literalne brzmienie przepisu ustawy. Uważa, że wybudowany garaż stanowi rozbudowę budynku mieszkalnego i jest tylko odstępstwem od projektu.
W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), skargi wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., w których postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem, a więc zgodności z przepisami prawa materialnego, jak i przepisami prawa procesowego. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję.
Z istoty sądowej kontroli decyzji administracyjnych wynika, sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu, a wynikającego z akt administracyjnych sprawy. Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji, Sąd stwierdził, że decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. nie naruszają prawa.
Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, który stanowi, iż właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Oznacza to, że pozwolenie na budowę w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, to ostateczna decyzja administracyjna zawierająca takie pozwolenie (art. 28 Prawa budowlanego).
Powyższy przepis nie zostawia organowi nadzoru budowlanego możliwości wyboru rozstrzygnięcia, w przypadku stwierdzenia istnienia samowoli budowlanej. Przepis ten obliguje organ do wydania nakazu rozbiórki, jeśli stwierdził, że inwestor nie dysponuje w chwili orzekania o owej rozbiórce pozwoleniem budowlanym.
Z powyższego wynika, że nie jest wystarczające do uznania za działanie legalne, istnienie wykonanych w trakcie robót budowlanych dokumentów przez skarżącego, takich jak dokumentacja techniczna, mapa do celów projektowych, czy też dysponowanie decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Również okoliczności takie jak to, że sporny obiekt powstał obok obiektu, na który inwestor posiadał ważne pozwolenie na budowę, nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro wystarczającą przesłanką do zastosowania art. 48 Prawa budowlanego jest stwierdzenie samowoli budowlanej.
Powyższy bardzo rygorystyczny przepis badał Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 26 marca 2002r. sygn. akt SK 2/01 (OTK-A 2002/2/15) stwierdził, że Art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126ze zm.) jest zgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wyroku TK stwierdził, że samowola budowlana jest działaniem nagannym, które wymaga skutecznego wymuszenia przywrócenia stanu poprzedzającego naruszenie prawa. I takie było ratio legis regulacji przyjętej w art. 48 prawa budowlanego, niewątpliwie bezwzględnej wobec sprawy samowoli budowlanej. Radykalne rozwiązanie było reakcją ustawodawcy na wciąż narastającą skalę tego zjawiska.
W tym stanie rzeczy skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.