Uzasadnienie
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, a która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a..
W rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na koszty nakazanych robót, trudności związane z odwróceniem tych robót po ich wykonaniu oraz kłopoty w ich realizacji w sytuacji zamieszkiwania w mieszkaniu trójki małych dzieci. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że nie stanowią one podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim zauważyć wypada, że nakazane skarżącym roboty budowlane obejmują demontaż elementu dzielącego w poziomie skrzydło okienne pomieszczenia łazienki oraz wykonanie podziału okien od strony frontowej budynku wąską listwą przymykową w kolorze białym (w istniejącym obecnie miejscu podziału). Nie są to zatem – w ocenie Sądu – roboty wymagające dużych nakładów finansowych. Poza tym, skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania nie wskazali ani potencjalnych kosztów tych robót, ani okoliczności, które uzasadniałyby stwierdzenie, że sytuacja materialna skarżących w razie wykonania nałożonych obowiązków w istocie wiązać się będzie ze skutkami, o których mowa w art. 61 P.p.s.a. Ponadto, nie można stwierdzić, biorąc pod uwagę zakres nakazanych robót, że ich wykonanie wiązać się będzie z trudnymi do odwrócenia skutkami.
Podkreślić tutaj wypada, że demontaż elementu obiektu budowlanego – z uwagi na jego charakter – można by uznać za takie roboty budowlane, których wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody a przynajmniej niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. Taki też pogląd - z reguły – prezentowany jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym przyjmuje się, że wykonanie robót budowlanych polegających na rozbiórce łączy się z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, co nie wymaga szczegółowego uzasadnienia (chociażby postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 16/16; postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 2911/14, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże w realiach niniejszej sprawy biorąc pod uwagę zakres robót demontażowych oraz brak wystarczającego uzasadnienia wniosku w tym zakresie, Sąd nie dopatrzył się przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Powyższe okoliczności wymagały, aby wniosek w tym zakresie był należycie uzasadniony, czego jednak zabrakło. Niemożliwą zatem stała się analiza, czy w sprawie rzeczywiście zachodzi taka szkoda (majątkowa bądź niemajątkowa), która poprzez wyegzekwowanie nałożonego nakazu nie będzie mogła być wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Sąd nie miał również możliwości oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego będzie mógł nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Jako przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można natomiast uznać kłopotów w realizacji nakazanych robót w związku z zamieszkiwaniem w mieszkaniu trójki małych dzieci. W art. 61 § 3 P.p.s.a. jest bowiem mowa – jak wskazano wyżej – o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a nie o trudnościach w realizacji nałożonych obowiązków. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.