Uzasadnienie
Decyzją z dnia 28 lipca 1998 r. (...) Przewodniczący Zarządu (...) Miejskiej Strefy Usług Publicznych w P. w oparciu o powyższy art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 104 Kpa nakazał Włodzimierzowi J. rozebranie samowolnie wybudowanych ścianek działowych łazienki oraz przywrócenia strychu do stanu poprzedniego w budynku przy ul. Ż. 35 w P. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku wizji lokalnej w dniu 12 lutego 1998 r. stwierdzono prowadzenie prac adaptacyjnych na strychu ww. budynku bez wymaganego pozwolenia. Rozpoczęcie robót budowlanych /adaptacja części strychu na lokal mieszkalny/ bez zezwolenia właściwego organu nadzoru budowlanego traktowane jest jako samowola budowlana i podlega wymogom określonym w art. 48 Prawa budowlanego.
W złożonym odwołaniu Włodzimierz J. powołał się na pismo Urzędu Miasta i Gminy w P. z dnia 2 lutego 1978 r. w którym wyrażono zgodę na realizację planowanego wówczas dla potrzeb przedmiotowego budynku mieszkalnego przyłącza do istniejącego kolektora wodno-kanalizacyjnego oraz na umowę dotyczącą wykonanie tego przyłącza.
Ponadto powołał się także na postanowienie Sądu Rejonowego w G. w sprawie ustalenia sposobu korzystania z budynku, którego jest współwłaścicielem.
Decyzją z dnia 8 września 1998 r. (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w oparciu o przepis art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ ten stwierdził, że jedynym zagadnieniem podlegającym ustaleniu w toku postępowania administracyjnego było to, czy inwestorowi i inicjatorowi dokonanych robót zostało udzielone na budowę. Tymczasem wykonawca poczynionych robót budowlanych takiego pozwolenia nie uzyskał, a zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę. W tej sytuacji wykonane prace stanowią samowolę budowlaną i dlatego organ nadzoru budowlanego miał obowiązek wydania decyzji nakazującej przymusową rozbiórkę wykonanych robót w trybie przewidzianym w art. 48 Prawa budowlanego.
Skargę na tę decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Włodzimierz J. podnosząc, że nie wykonywał żadnego remontu, lecz odgrodził pomieszczenie łazienki płytą wiórową o grubości 2 cm.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji ostatecznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - Naczelny Sąd Administracyjny właściwy jest do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności prze Sąd, następuje w przypadku istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy.
W przedmiotowej sprawie organ II instancji wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem przepisów o właściwości, wobec czego Sąd zobligowany był stwierdzić jej nieważność na podstawie art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych /Dz.U. nr 122 poz. 593 ze zm./ samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w indywidualnych sprawach administracyjnych załatwianych przez organy gminy, z wyłączeniem spraw prowadzonych przez gminy w związku z art. 8 ustawy o samorządzie terytorialnym. W sprawach tych kolegia są organami właściwymi w szczególności do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, żądań wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji oraz skarg i wniosków, w trybie uregulowanym przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.
Przepis art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 póz. 95 ze zm./ stanowi, że ustawy mogą nakładać na gminę obowiązek wykonania zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, a także z zakresu organizacji przygotowań i przeprowadzenia wyborów powszechnych oraz referendów.
Z powyższego wynika, że samorządowe kolegia odwoławcze nie są właściwe do rozpoznawania odwołań od decyzji organów samorządowych w sprawach zadań zleconych z zakresu administracji rządowej. Zgodnie z art. 84 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 28 sierpnia 1997 r. /Dz.U. nr 111 poz. 726/ o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw - terenowymi organami nadzoru architektoniczno-budowlanego są wojewoda i kierownik urzędu rejonowego.
Właściwości rzeczowej samorządowego kolegium odwoławczego w niniejszej sprawie nie można wywodzić z przepisów ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych /Dz.U. nr 141 poz. 692/, które dotyczą zarówno zadań własnych jak i zleconych gminie, a art. 21 ust. 1 tejże ustawy dotyczy tylko rozpoznawania przez kolegia odwołań w sprawach własnych gmin, gdyż nie mógł znosić opisanych wyżej przepisów wcześniejszych odnoszących się do właściwości kolegiów.
W tej sytuacji należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości, kierując się przepisami art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Orzeczenie o kosztach oparto o przepis art. 55 ust. 1 cyt. ustawy o NSA.