Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] (Nr [...]) Starosta K., działając na podstawie art. 71 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019, poz.1186 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018, poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.) wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez Park Narodowy [...] robót budowlanych polegających na zmianie sposobu użytkowania obiektu administracyjnego Parku Narodowego [...] na obiekt mieszkalny Parku Narodowego [...] w K. [...], działka ewidencyjna nr [...] [...] obr. K., jednostka ewidencyjna R. obszar wiejski.
W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 23 grudnia 2019 r. Park Narodowy [...] wystąpił z wnioskiem w sprawie wykonania robót polegających na zmianie sposobu użytkowania obiektu administracyjnego Parku Narodowego [...] na obiekt mieszkalny Parku Narodowego [...] w K. [...] na działce ewidencyjnej nr [...] [...] obr. K. Do wniosku inwestor dołączył: oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, szkic usytuowania budynku, opis techniczny, kopię zaświadczenia Burmistrza R. z dnia 5 grudnia 2019 r. o niezgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Dalej organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części należy dołączyć m.in. zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast stosownie do art. 71 ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taka zaś sytuacja - w ocenie organu – ma miejsce w niniejszej sprawie wobec przedłożenia zaświadczenia Burmistrza R. z dnia 5 grudnia 2019 r. o niezgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Odwołanie od opisanej decyzji wniósł dyrektor Parku Narodowego [...] żądając uchylenia decyzji Starosty K. z dnia [...], oraz orzeczenia, co do istoty sprawy. Podał przy tym, że z chwilą wejścia w życie wskazanej uchwały rzeczony budynek był budynkiem mieszkalnym, ale - z uwagi na zły stan techniczny - nie był użytkowany. Na podstawie decyzji Starosty K. z dnia [...], Nr [...] zmieniono jego przeznaczenie na budynek użytkowy. Natomiast obecnie, intencją Parku Narodowego [...], jest przywrócenie wcześniejszej funkcji budynku - czyli mieszkalnej. Z kolei teren, na którym znajduje się ów budynek jest oznaczony symbolem RLU i stanowi teren administracji leśnej i usług związanych z gospodarką leśną. W ocenie skarżącego miejscowy plan nie wyklucza zmiany sposobu użytkowania i przywrócenia pierwotnej funkcji budynku.
Decyzją z dnia [...] (Nr [...]), podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 Prawo budowlane Wojewoda D. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Z kolei w myśl ust. 2 zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części oraz dołączyć do niego przewidziane prawem dokumenty, w tym zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w myśl ust. 5 art. 71 Prawa budowlanego wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części: 1) wymaga wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę;
2) narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innych aktów prawa miejscowego albo decyzji o warunkach budowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
3) może spowodować niedopuszczalne: a) zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, b) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, c) pogorszenie warunków zdrowotno - sanitarnych, d) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.
Z treści przytoczonych przepisów wynika, że tryb zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego dotyczy wyłącznie takiej zmiany sposobu użytkowania, która nie wymaga wykonania robót budowlanych w ogóle - lub wymaga jedynie wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia tych robót na podstawie art. 30 Prawa budowlanego (ale w takim wypadku w ramach procedury zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania należy odpowiednio uwzględnić także przepisy art. 30 ust. 2-4 Prawa budowlanego). Jeżeli zaś doprowadzenie do zamierzonej zmiany sposobu użytkowania wymaga wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, zmiana sposobu użytkowania następuje w wyniku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania jest zobowiązany rozważyć, mając na uwadze przytoczone zasady oraz wymagania określone obowiązującymi przepisami, czy planowana przez inwestora zmiana sposobu użytkowania może nastąpić jedynie w oparciu o zgłoszenie, o którym mowa w art. 71 ustawy Prawa budowlanego.
Należy przy tym dodać, że analizując powyższą kwestię organ uwzględnia nie tylko te roboty budowlane, które inwestor zgodnie z treścią zgłoszenia zamierza wykonać, ale także te, które powinny być wykonane - w związku ze zmianą sposobu użytkowania.
Planowane zamierzenie budowlane polega na zmianie sposobu użytkowania budynku administracyjnego znajdującego się na terenie działki nr [...] w miejscowości K. nr [...] na budynek mieszkalny. Jak wskazano powyżej, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania należy dołączyć zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Odnosząc się do wskazanego zaświadczenia organ przytoczył wyrok WSA z Gdańska z dnia 26 września 2019 r. (sygn. akt II SA/Gd 289/19), w którym Sąd ten stwierdził, że organ wydający zaświadczenie w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, obowiązany jest do samodzielnej oceny, czy występuje zgodność zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego planu. Dokonuje zatem w istocie interpretacji (wykładni) postanowień planu miejscowego w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lutego 2019 r., (sygn. akt II OSK 900/17), przyjął, że treść zaświadczenia nie wiąże organu rozstrzygającego o zmianie sposobu użytkowania obiektu w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Jest to tylko dodatkowy materiał dowodowy (dokument urzędowy), który tak jak każdy inny dowód w sprawie podlega ocenie przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, ponieważ to ten organ, a nie wójt, burmistrz albo prezydent miasta, jest organem właściwym zgodnie z przepisami Prawa budowlanego do oceny zgodności zgłaszanego zamierzenia budowlanego z ustaleniami planu miejscowego lub decyzji lokalizacyjnej.
Na terenie objętym planowaną inwestycją obwiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w R. z dnia [...], Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy R. obejmującego obszar obrębu geodezyjnego wsi K.. Teren, na którym jest zlokalizowana działka nr [...] wraz z budynkiem objętym planowanym zamierzeniem budowlanym, został oznaczony symbolem RLU - tereny administracji leśnej i usług związanych z gospodarką leśną. W § 2 pkt 5 uchwały, jako przeznaczenie podstawowe podano, że jest to działalność wyznaczona do lokalizacji na danym terenie.
Z kolei w przypadku terenu oznaczonego symbolem RLU nie przewidziano terenu uzupełniającego. Nadto, wskazany miejscowy plan nie definiuje pojęcia "gospodarki leśnej". W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, należy zastosować definicję zawartą w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 6), zgodnie z którym przez gospodarkę leśną należy rozumieć działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu.
Z kolei pojęcie "administracji leśnej" - również niezdefiniowane w uchwale, może stanowić określenie organów odpowiedzialnych za zarządzanie lasami (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1387/18, publ. CBOSA).
Dalej, Wojewoda wyjaśnił, że wskazana zmiana sposobu użytkowania budynku będzie dotyczyć funkcji mieszkalnej. Ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji "budynku mieszkalnego", określa natomiast co należy rozumieć pod pojęciem "budynek mieszkalny jednorodzinny". Jest to budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku (art. 3 pkt 2a).
Niezależnie od tego Prawo budowlane posługuje się pojęciem "budynku mieszkalnego" w art. 7 ust. 3 pkt 1, zawierającym upoważnienie ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej do określenia warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych. Definicja "budynku mieszkalnego" znajduje się natomiast w § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r. poz. 1065). Zgodnie z tym przepisem przez budynek mieszkalny należy rozumieć budynek mieszkalny wielorodzinny i budynek mieszkalny jednorodzinny. Jednakże, co istotne, prawo budowlane definiując pojęcie budynku mieszkalnego posługuje się kryterium funkcjonalnym - "zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 984/06, publ. CBOSA).
Wobec powyższego zdaniem organu odwoławczego, nie można utożsamiać budynku przeznaczonego na potrzeby administracji leśnej i usług związanych z gospodarką leśną z budynkiem służącym "zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych". Ponadto, mając na uwadze wykładnię systemową oraz usytuowanie § 5 ust. 9 w cytowanej uchwale, należy wskazać, że w pozostałych jednostkach redakcyjnych uchwały przewidziano możliwość realizacji zabudowy służącej zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych (np. § 5 ust. 1 - teren oznaczony symbolem MN, czyli zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca lub bliźniacza, o niskiej intensywności zabudowy, § 5 ust. 3 - teren oznaczony symbolem MU, czyli zabudowa mieszkaniowo-usługowa lub też § 5 ust. 4 - teren oznaczony symbolem ME, czyli zabudowa mieszkaniowo-rekreacyjna). W tych okolicznościach organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że planowana inwestycja budowlana w postaci zmiany sposobu użytkowania budynku administracyjnego na budynek mieszkalny jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i tym samym utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył Park Narodowy [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Kwestionowanej decyzji zarzucono:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 71 ust. 5 Prawa budowlanego oraz zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w R. z dnia [...], Nr [...] poprzez zaniechanie wyciągnięcia prawidłowych skutków materialnoprawnych wynikających z ww. przepisów i błędne przyjęcie, że zgłoszona przez Park Narodowy [...] zmiana sposobu użytkowania obiektu administracyjnego na obiekt mieszkalny Parku Narodowego [...] w K. nr [...], działka nr [...], [...], obręb K., jednostka ewidencyjna R. - obszar wiejski, narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy prawidłowa, wykładnia ww. przepisów, powinna prowadzić do wniosku przeciwnego;
- 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:
- - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podczas, gdy została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego i wymogów procedury;
- - art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. poprzez nieprzekonujące i wybiórcze uzasadnienie wydanej decyzji, które w dużej mierze stanowi powtórzenie argumentacji wyrażonej w decyzji organu I instancji i sprawia wrażenie, że organ II instancji nie przeprowadził wymaganej przepisami prawa analizy sprawy, lecz poprzestał na wnioskach przedstawionych w decyzji organu I instancji, które uzupełnił wykładnią dowolnie wybranych przepisów prawa (m.in. "gospodarka leśna", "administracja leśna", "zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych", "budynek mieszkalny", "budynek mieszkalny jednorodzinny") z pominięciem specyfiki działalności skarżącego wynikającej z ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2020 r. poz. 55, zwanej dalej jako ustawa o ochronie przyrody). Przesądza to o działaniu organu wbrew zasadzie przekonywania, a także pozbawiło skarżącego prawa do rzetelnego, dwukrotnego zbadania sprawy w toku instancji;
- - art. 7, 9 i 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności przyczyn, dla których skarżący zgłosił zmianę sposobu użytkowania wyżej wskazanego obiektu oraz rzeczywistych różnic w zakresie dokonanego zgłoszenia ze stanem istniejącym, co przełożyło się na nieprawidłową interpretację zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w R. z dnia [...]. W rezultacie doszło do wydania wadliwej decyzji w oparciu o częściowo ustalony stan faktyczny.
Motywując zasadność wniesionej skargi strona skarżąca podniosła, że wykładnia wskazanych przepisów prawa materialnego została dokonana przez organ II instancji z pominięciem kluczowego aktu prawnego, który stanowi z punktu widzenia skarżącego i obszaru, którego dotyczy przedmiotowa inwestycja cytowana ustawa o ochronie przyrody. W swoich regulacjach obliguje ona do zapewnienia pracownikowi Służby Parku Narodowego bezpłatnego mieszkania jeżeli stanowisko oraz charakter pracy są związane z koniecznością zamieszkania, definiując jednocześnie, co należy rozumieć przez bezpłatne mieszkanie.
Tym samym – zdaniem skarżącego – organ II instancji dokonał wadliwej interpretacji wskazanych w zaskarżonej decyzji przepisów prawa i zapisów miejscowego planu, gdyż pominął kluczowe w tym zakresie przepisy ustawy o ochronie przyrody. Uwzględnienie zaś zapisów wskazanej ustawy prowadziłoby do wniosku, że zaświadczenie wydane przez Burmistrza R. jest wadliwe, ponieważ już na etapie uchwalania przedmiotowego miejscowego planu obowiązywała ustawa o ochronie przyrody, zatem interpretacja takich pojęć jak: "gospodarka leśna", "administracja leśna", "zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych", czy "budynek mieszkalny", powinna być spójna z wymienioną ustawą, a nie opierać się na przypadkowo wybranych przez organ II instancji ustawach. Prowadzi, to do wniosku, że wykładnia przyjęta przez Wojewodę i wynikająca z zaświadczenia Burmistrza R. jest sprzeczna z wykładnią systemową, a błędem organu II instancji jest nieuprawnione przyjęcie, że zaświadczenie to może stanowić podstawę rozstrzygnięcia.
Dalej skarżący podniósł, że uzasadnienie decyzji organu II instancji stanowi w znacznej mierze powtórzenie argumentacji wyrażonej przez organ I instancji i zostało ono dodatkowo uzupełnione wykładnią przypadkowych i nieistotnych dla sprawy przepisów prawa. Sprawia to wrażenie, że organ II instancji w sposób niedostateczny przeprowadził postępowanie, w tym postępowanie dowodowe. Zdaniem skarżącego podobieństwo stanowisk obu organów - z uwagi na treść uzasadnień - rzuca cień wątpliwości, co do realizacji w toku postępowania zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 12 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na względzie wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontroli tut. Sądu podlegała decyzja Wojewody D. z dnia [...] (Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] (Nr [...]) w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia przez Park Narodowy [...] robót budowlanych polegających na zmianie sposobu użytkowania obiektu administracyjnego Parku Narodowego [...] na obiekt mieszkalny, zlokalizowany na działce ewidencyjnej nr [...] [...] obr. K. Podstawą wniesienia sprzeciwu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej był art. 71 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego, w świetle którego organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw wobec zgłoszenia, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innych aktów prawa miejscowego albo decyzji o warunkach budowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W ocenie organów obydwu instancji naruszenie ustaleń planu miejscowego w realiach badanej sprawy wynika z zamierzonej przez skarżących zmiany sposobu użytkowania budynku. Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko organów. Zgodnie bowiem z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Miasta R. nr [....], teren na którym jest zlokalizowana działka nr [...] wraz z budynkiem objętym planowanym zamierzeniem budowlanym został oznaczony symbolem RLU i stanowi teren administracji leśnej i usług związanych z gospodarką leśną.
Tym samym jest przeznaczony na potrzeby prowadzonej działalności leśnej, w tym tej o charakterze administracyjnym. Słusznie zauważył przy tym Wojewoda, że skoro w uchwale brak jest definicji pojęcia "gospodarka leśna", to należy w tym zakresie odwołać się do art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 6), zgodnie z którym przez gospodarkę leśną należy rozumieć działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu.
Z kolei pojęcie "administracji leśnej" - również niezdefiniowane w uchwale – pojmować trzeba w kategorii określenia organów odpowiedzialnych za zarządzanie lasami. Uwzględniając powyższe należy więc stwierdzić, że w realiach badanej sprawy wykluczone jest - wobec zapisów cyt. miejscowego planu – przekształcenie istniejącego obiektu administracyjnego Parku Narodowego na obiekt mieszkalny, a bez znaczenia pozostają przy tym podnoszone przez stronę skarżącą argumenty związane z ustawowym wymogiem zapewnienia pracownikowi Służby Parku Narodowego bezpłatnego mieszkania. Niniejsze bowiem w żaden sposób nie może wpływać na treść oraz wykładnię przyjętych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jako akt prawa miejscowego ma charakter powszechnie obowiązujący na obszarze działania organu, który go ustanowił, a zatem winien być stosowany zgodnie z jego brzmieniem. Mógł zaś stanowić przedmiot wniosku w toku procedury planistycznej ukierunkowany na zmianę przyjętego przez lokalnego prawodawcę przeznaczenia.
Wobec jednak uchwalenia wspomnianego planu w brzmieniu wykluczającym zabudowę mieszkaniową dla spornego terenu, zasadnie organy administracji architektoniczno-budowlanej przyjęły, że w realiach spornej sprawy zachodzi przesłanka z art. 71 ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego do wniesienia sprzeciwu. Z tych też względów nie zasługiwał na uwzględnienie sformułowany w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego.
Nadto, nie podlegały też uwzględnieniu sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego. Wbrew zarzutom strony w realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało bowiem przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W ocenie Sądu analiza akt wykazuje, że ustalenia organu znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a przeprowadzona przez nie ocena jest prawidłowa i logiczna, w sprawie zaś nie występuje, przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, nie ma też nieuprawnionych wniosków wypływających z tej oceny. W sposób bowiem należyty wyjaśniono okoliczności stanu faktycznego oraz dokonano prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy. Sporządzone natomiast uzasadnienie wyjaśnia podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strona mogła zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ ten kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając tym samym wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania.
Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego.
W tych okolicznościach Sąd - na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił skargę w całości.