Uzasadnienie
W skardze na wyżej oznaczoną decyzję strona skarżąca zawarła wniosek o jej wstrzymanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne (zob. postanowienie NSA z 2.12.2013 r., II FZ 1128/13, LEX nr 1406611; postanowienie NSA z dnia 10.05.2012 r., II FZ 358/12, LEX nr 1166138; postanowienia NSA z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OZ 274/11 i z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 28/11, www. orzeczenia.nsa.gov.pl.). Przymiotu takiego przypisać nie można decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, gdyż nie podlega ona wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Decyzja ta, jako etap procesu inwestycyjnego, daje inwestorowi prawo do wystąpienia o udzielenie koncesji i pozwolenia na budowę. Nie stanowi ona aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót i realizacji inwestycji, a tym samym nie wywołuje ona żadnych skutków prawnorzeczowych, do których można przystąpić dopiero po uzyskaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji.
Nie może ona, zatem spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej nie może natomiast stanowić jedynie obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do realizacji inwestycji.
Nadto na marginesie wskazać należy, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W niniejszej sprawie strona skarżąca ograniczyła się jedynie do sformułowania żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.