Uzasadnienie
Decyzją z dnia 3.07.2012 r. Starosta L. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie zatwierdzenia dodatkowych projektów budowlanych w ramach przedsięwzięcia inwestycyjnego obejmującego rozbudowę budynku hotelowego. Jak wskazał ten organ, w toku postępowania w sprawie wznowienia postępowania w celu ewentualnego uchylenia pozwolenia na rozbudowę, inwestor wniósł o zatwierdzenie dodatkowych projektów budowlanych. Projekty te dotyczyły robót już wykonanych. Starosta przekazał ten wniosek do nadzoru budowlanego, jako wniosek o legalizację samowoli. Jednak organ odwoławczy na skutek zażalenia inwestora uchylił postanowienie o przekazaniu i umorzył postępowanie w tym zakresie. Według oceny SKO w J. z wyjaśnień inwestora wynikało, że dołączone projekty miały stanowić materiał dowodowy w sprawie wznowieniowej. Tym niemniej inwestor nadal domagał się zatwierdzenia projektów w postępowaniu wznowieniowym.
Postępowanie wznowieniowe zostało zakończone decyzją Wojewody z dnia 11 maja 2011 r. o odmowie uchylenia pozwolenia na rozbudowę. W dniu 20 lipca 2011 r. zostało wszczęte kolejne postępowanie wznowieniowe dotyczące pozwolenia na rozbudowę i pozwolenie to zostało uchylone. Po złożeniu odwołania Wojewoda wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tego pozwolenia. W ocenie Starosty należało umorzyć postępowanie z wniosku inwestora o zatwierdzenie dodatkowych projektów, skoro roboty budowlane nimi objęte zostały już wykonane. W sprawach samowoli budowlanych organem właściwym jest nadzór budowlany, zaś inwestor sprzeciwił się przekazaniu sprawy organowi właściwemu, co również uzasadnia bezprzedmiotowość postępowania.
W odwołaniu od tej decyzji inwestor działający przez zawodowego pełnomocnika wywodził, że skoro SKO w J. nakazało Staroście zatwierdzić dodatkowe projekty, to Starosta powinien się do tego zastosować, a ponadto Starosta powinien umorzyć postępowanie w zakresie przekazania tych projektów nadzorowi budowlanemu. W uzasadnieniu inwestor kwestionował istnienie podstawy wznowieniowej. Twierdził, że Starosta powinien zatwierdzić nowe projekty budowlane. Kwestionował ustalenie, że roboty budowlane zostały rozpoczęte. Według skarżącego niewykonywanie postanowień SKO stanowi naruszenie prawa. Z postanowienia tego wynika, że postępowanie należało umorzyć, jednak projekty powinny zostać zatwierdzone.
Zaskarżoną decyzją organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił powyższą decyzję, a następnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zatwierdzenia dodatkowych projektów budowlanych oraz odmówił umorzenia postępowania dotyczącego przekazania przez Starostę dokumentacji sprawy do organu nadzoru budowlanego. Uzupełniając omówienie przebiegu dotychczasowego postępowania organ podał, że postępowanie odwoławcze w drugiej sprawie wznowieniowej zostało zawieszone w związku z wszczęciem postępowania nieważnościowego. W ocenie organu uzasadnione było stosowanie art. 61 a § 1 k.p.a. Kolejny wniosek inwestora o zatwierdzenie dodatkowych projektów budowlanych był bezpodstawny. W prawie budowlanym nie ma bowiem podstawy prawnej do takiego wniosku, gdy inwestor już posiada pozwolenie na budowę. Wniosek był początkowo złożony w toku postępowania wznowieniowego, które uległo zakończeniu. Wnioski inwestora nie wszczęły postępowania.
Pierwszy wniosek wniesiony w toku postępowania wznowieniowego według wyraźnego oświadczenia inwestora nie był wnioskiem o wszczęcie postępowania, lecz wnioskiem dowodowym. Wniosek złożony po zakończeniu tego postępowania był bezprzedmiotowy. Wniosek o umorzenie postępowania w zakresie przekazania sprawy był również bezprzedmiotowy, skoro SKO już o tym umorzeniu orzekło.
W skardze do Sądu administracyjnego zawodowy pełnomocnik inwestora zarzucił, że bezpodstawna była odmowa wszczęcia postępowania w sprawie zatwierdzenia dodatkowych projektów budowlanych. Podstawą prawną tego zatwierdzenia jest art. 48 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Organ naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. Według skarżącego Starosta powinien zastosować się do postanowienia SKO, w którym nakazano mu zatwierdzić projekty budowlane. Projekty te stanowiły dowody w toczącym się postępowaniu wznowieniowym. Dowody te powinny ulec zatwierdzeniu na podstawie art. 48 p.b.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Dodał, że wskazany art. 48 p.b. stosowany jest przez organ nadzoru budowlanego. W ocenie organu z postanowienia SKO nie wynikały żadne wytyczne dla organu architektoniczno-budowlanego. Zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. nie został skonkretyzowany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Nieodgadnione pozostaje źródło przeświadczenia autora skargi, że jakikolwiek organ odwoławczy, a tym bardziej rozstrzygając incydentalną kwestię procesową, władny jest w sposób wiążący wskazać organowi pierwszej instancji sposób merytorycznego załatwienia sprawy. Oczywiście z treści dołączonego do akt postanowienia SKO nie wynikają takie wskazania. Inwestor nadal nie potrafi wyjaśnić, po co złożył do Starosty nowe projekty budowlane. Początkowo sprzeciwił się potraktowaniu tej czynności jako zamiaru wszczęcia postępowania, czy to w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę, czy to samowoli budowlanej. Przyjęto więc, że projekty stanowią wniosek dowodowy. Wnioski dowodowe nie ulegają zatwierdzeniu. Postępowanie, w którym ten dowód złożono, uległo zakończeniu ostateczną decyzją. Nie było żadnej potrzeby orzekania odnośnie tych projektów. Jednak pełnomocnik inwestora ponawiał wnioski o zatwierdzenie tych projektów, ostatnio na podstawie art. 48 prawa budowlanego, chociaż nie przez organ nadzoru budowlanego, bowiem taką czynność nakazało wykonać organom architektoniczno-budowlanym SKO.
Inwestor zastrzega przy tym, że zatwierdzenie to nie powinno nastąpić w żadnym nowym postępowaniu. Reakcje orzecznicze obu organów na tak dziwne zachowanie się inwestora mogły nasuwać określone zastrzeżenia prawne, przykładowo w zakresie decyzji zaskarżonej odnośnie formy prawnej tego rozstrzygnięcia. Należało jednak dać wreszcie wyraz uzasadnionemu przekonaniu, że pisma inwestora stanowią jedynie pozory podań i zakończyć ostatecznie ich rozpatrywanie. W realiach nin. sprawy żadne naruszenie procedury przez organ nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a.). Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.