Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 27 października 2011 r. referendarz sądowy rozpoznając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych przyznał mu prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia z wpisu sądowego od skargi, a w pozostałym zakresie wniosku nie uwzględnił wskazując, że skarżący nie wykazał (nie udokumentował) należycie spełnienia przesłanek uzasadniających zwolnienie go z kosztów sądowych w całości.
W odpowiedzi na wezwanie o uiszczenie opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, skarżący złożył na urzędowym formularzu nowy wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wskazując w uzasadnieniu, iż samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się z nieregularnego dochodu uzyskiwanego z prowadzonej działalności gospodarczej. Poinformował, że posiada mieszkanie o pow. 102 m2 oraz ma do spłaty kredyty.
Wezwany do szczegółowego przedstawienia swojej sytuacji materialnej i do udokumentowania wskazywanych we wniosku okoliczności skarżący w dniu 13 kwietnia 2012 r. złożył ponownie na urzędowym formularzu tak samo lakonicznie (jak wyżej) uzasadniony wniosek o przyznanie prawa pomocy, tym razem żądając ustanowienia radcy prawnego.
Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).
Przesłanką do uwzględnienia kolejnego wniosku strony o przyznanie prawa pomocy może być tylko stwierdzenie, iż od chwili wydania poprzedniego orzeczenia w tym przedmiocie uległa zmianie (na niekorzyść) sytuacja finansowa i majątkowa skarżącego. Na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, które ze zmienionych okoliczności uzasadniały obecnie przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Podkreślić należy, iż już przyznane postanowieniem z dnia 27 października 2011 r. prawo pomocy było udzielone skarżącemu "awansem", gdyż jego wniosek był uzasadniony bardzo lakonicznie.
Skarżący aktualnie -pomimo powyższego doświadczenia, w tym również pouczeń otrzymanych w zarządzeniu z dnia 10 kwietnia 2012 r. i udzielonych mu w innych zainicjowanych przed Sądem sprawach (np. o sygn. akt II SA/Wr 135/11)- znów swój wniosek uzasadnił bardzo lapidarnie. Zauważyć należy, iż skarżący od wielu miesięcy nie wskazuje, że ma złą sytuację materialną czy że nie posiada źródła z którego może pokryć swoje wydatki, twierdzi jedynie, że w momencie wezwania go o wpis akurat nie ma środków finansowych na ten cel, bo czeka na wpłynięcie wynagrodzenia za wykonywane usługi i dodaje, że jeśli tylko takie środki wpłyną, to on koszty sądowe opłaci. Podkreślić zatem należy, że skoro skarżący uzyskuje dochód nieregularnie (większe kwoty co kilka miesięcy), to z uwagi na powyższe, tym bardziej zobowiązany był (i jest) do staranności w planowaniu wydatków i gromadzenia oszczędności w okresie, gdy pozyskuje środki finansowe.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy i okoliczności te -na żądanie Sądu- winny być należycie udokumentowane (art. 255 u.p.s.a.). W niniejszej sprawie wnioskodawca – mimo wezwania- nie wyjaśnił i nie udokumentował wielu istotnych okoliczności, które mogą kształtować jego sytuację finansową, np. nie przedłożył dokumentu potwierdzającego wysokość uzyskiwanego dochodu, w tym dokumentów rachunkowych dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej (ew. wykazu zleceń za których realizację oczekuje zapłaty wynagrodzenia); nie wyjaśnił w jakiej formie i wysokości otrzymuje wsparcie od swojej rodziny; nie przedłożył wyciągów z posiadanych rachunków bankowych; nie określił i nie udokumentował wysokości swoich niezbędnych miesięcznych wydatków oraz np. wysokości ponoszonych rat kredytowych; nie wyjaśnił dlaczego nie czerpie korzyści z posiadanego mieszkania o pow. 102 m2 (np. poprzez wynajem części pomieszczeń) oraz w jaki sposób i w jakiej wysokości spłaca swoje kredyty (czyli comiesięczne, stałe zobowiązania) skoro wskazuje, że dochód uzyskuje nieregularnie i aktualnie takowego w ogóle nie posiada.
Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu Państwa (czyli jest to dodatkowe obciążenie innych obywateli) i dlatego winno być udzielane wyjątkowo. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Podkreślić przy tym należy, iż spłata rat kredytu czy pożyczek również nie stanowi wydatku niezbędnego, który mógłby mieć pierwszeństwa przed kosztami postępowania sądowego. Do oceny możliwości uiszczenia przez skarżącego kosztów sądowych nie jest istotne źródło, z którego czerpie on środki na koszty swego utrzymania (może to być m.in. wsparcie finansowe najbliższej rodziny czy pożyczka od osób trzecich).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.