Uzasadnienie
Stowarzyszenie Ochrony Zwierząt E. z/s we W. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., którą organ ten uchylił decyzję organu I instancji i orzekając co do meritum odmówił czasowego odebrania kota jego właścicielce.
W petitum skargi strona skarżąca wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wywodząc, że zwrócenie kota właścicielce niesie za sobą ryzyko trudnych do odwrócenia skutków związanych z brakiem należytej opieki nad zwierzęciem ze strony właścicielki oraz faktycznym pozbawieniem kontroli nad jego stanem przez stronę skarżącą. W tym kontekście podkreślono, że wolontariusze E. miesiącami doprowadzili swoimi działaniami i całodobową opieką do poprawy stanu zdrowia kota, który był wyniszczony wskutek nieodpowiedzialnego i niezgodnego z prawem działania właścicielki. Stowarzyszenie obawia się, że nie będzie miało realnej możliwości kontroli stanu kota, gdyż właścicielka nie pozwoli już kiedykolwiek sprawdzić mu warunków, w jakich znajduje się zwierzę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek strony skarżącej o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej.
Wyjaśnić także wypada, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania, przez które należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. niepubl. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05).
Do tak rozumianego wykonania nie nadają się decyzje odmawiające, gdyż te z zasady nie korzystają z przymiotu wykonalności (vide: postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 759/13, Lex nr 1432683). W ocenie Sądu w warunkach niniejszej sprawy, gdy przedmiotem jest odmowa tymczasowego odebrania kota właścicielowi, nie sposób więc uznać, by wykonanie zaskarżonej decyzji, mogło wyrządzić znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zaskarżona decyzja jako odmowna nie podlega wykonaniu. Tym samym Sąd doszedł do przekonania, że w realiach rozpoznawanej sprawy, brak było jakichkolwiek podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.