Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Z.Ś. z dnia [...] r., którą ustalono skarżącej jednorazową opłatę w kwocie 14.540 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu miejscowego i w związku ze zbyciem przez skarżącą nieruchomości oznaczonej jako działki nr 79, 106 i 123, położonej w B..
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten został oddalony postanowieniem tut. Sądu z dnia 17 czerwca 2016 r.
Następnie skarżąca pismem z dnia 12 lipca 2016 r. ponownie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że obowiązek uiszczenia spornej opłaty powoduje dla niej konieczność zaciągnięcia kolejnych pożyczek czy kredytu. Skarżąca wskazała, że z prowadzonej działalności gospodarczej osiągnęła w roku 2015 stratę w wysokości ponad 20.000 zł. Utrzymuje się wyłącznie z wynagrodzenia w kwocie ok. 2.000 zł miesięcznie, z czego prawie wszystko przeznacza na spłatę pożyczek i rat umowy leasingowej oraz na bieżące utrzymanie.
Wobec tego nie stać jej na uiszczenie spornej opłaty, a dodatkowo może mieć problem z uzyskaniem kolejnej pożyczki na ten cel. Do wniosku dołączono kopie informacji o wysokości dochodu w 2015 r., nakazu płatniczego na łączne zobowiązanie pieniężne i dokumentów bankowych oraz faktur za gaz, wywóz śmieci, prąd, dostawę wody i ubezpieczenie nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Trzeba jednak zastrzec, że wstrzymanie wykonalności decyzji następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl).
Uwzględniając powyższe Sąd ocenił, że skarżąca wprawdzie w obecnie rozpoznawanym wniosku zawarła argumentację wskazującą na to, że jej sytuacja majątkowa może utrudnić wykonanie zaskarżonej decyzji, to jednak argumentacja ta nie mogła zostać uznana za wykazanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Po pierwsze bowiem zapłata określonej sumy pieniężnej na rzecz gminy (a do tego sprowadza się wykonanie zaskarżonej decyzji) nie jest trudnym do odwrócenia skutkiem, ponieważ ewentualnie nienależnie uiszczona opłata podlegać będzie zwrotowi. Po drugie zaś – zdaniem Sądu – uiszczenie kwoty 14.540 zł nie może być poczytane za "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. O szkodzie takiej można bowiem mówić wyłącznie w razie gdy owa szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl).
Godzi się przy tym zauważyć, że ustalona w zaskarżonej decyzji opłata została wyliczona w związku ze zbyciem w 2014 r. przez skarżącą nieruchomości za kwotę 112.500 zł (jak wynika z umowy sprzedaży – w aktach administracyjnych). Zdaniem Sądu kwota spornej opłaty nie może być więc w realiach sprawy uznana za znaczną w kontekście ceny uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości. Nadto, jak już to wyjaśniono, ewentualne uiszczenie spornej opłaty przez skarżącą nie będzie stanowiło znacznej szkody ani nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo Sąd zauważył, że z dołączonych do wniosku dokumentów wynika, że skarżąca nie prowadzi gospodarstwa domowego sama, a więc ponoszone ciężary, o których mowa we wniosku, także – jak można przypuszczać – nie pozostają wyłącznie zobowiązaniami skarżącej.
Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Przy czym odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji administracyjnej z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.