Uzasadnienie
Przystępując do rozstrzygania sprawy, Sąd przyjął następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest postanowienie Wojewody z dnia 8 kwietnia 2008 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia 29 listopada 2007 r. (nr [...]) o wstrzymaniu z urzędu wykonanie własnej decyzji ostatecznej z dnia 14 stycznia 2005 r. (nr [...]), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej spółce A. Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę, polegającą na przebudowie i rozbudowie stacji paliw położonej we Wrocławiu przy ul. A. [...] (działka nr 7/7, [...], obręb [...]). Postanowienie to zostało podjęte w związku ze wszczętym z urzędu postępowaniem w sprawie wznowienia postępowania.
Jak wynika z akt sprawy, postanowienie Prezydenta W. z dnia 29 listopada 2007 r. zostało zaskarżone odrębnymi zażaleniami, złożonymi przez spółkę B. Sp. z o.o. z siedzibą w R. oraz spółkę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. W tożsamych pod względem treści zażaleniach, skarżące spółki podniosły, że w sprawie kilkakrotnie stwierdzono zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, dlatego też zarówno wznowienie jak i wstrzymanie przez organ wykonania własnej decyzji ostatecznej z dnia 14 stycznia 2005 r., zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na rozbudowę i przebudowę stacji paliw przy ul. A. [...] we W. (działka 7/7 obręb [...]) A. Spółce z o.o. z siedzibą w W. ul. O. [...], w sprawie, której zostało wznowione z urzędu postępowanie administracyjne - postanowienie z dnia 20 września 2007 r. nr [...], uznać należy za naruszenie ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych.
W zażaleniach zarzucono także naruszenie art. 152 k.p.a. poprzez zbyt szybkie i nie poparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, wstrzymanie jej wykonania, podczas gdy jest to środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych.
Rozpoznając sprawę w postępowaniu zażaleniowym, Wojewoda, jak wynika treści postanowienia z dnia 8 kwietnia 2008 r., rozpoznał tylko zażalenie spółki B. Sp. z o.o.
Postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odrębnymi skargami przez spółkę B. Sp. z o.o. z siedzibą w R. oraz spółkę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Wydanym na rozprawie w dniu 22 stycznia 2009 r. postanowieniem, Sąd na zasadzie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) połączył do wspólnego rozpozna i rozstrzygnięcia sprawę o sygn. akt II SA/Wr 303/08 ze sprawą o sygn. akt II SA/Wr 302/08.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należało uwzględnić, jakkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Na tej podstawie, Sąd uznał skargę za zasadną z przyczyn, które uwzględnił z urzędu. Działając z urzędu sąd administracyjny stwierdził bowiem, że zaskarżone postanowienie zapadło w wyniku rozpoznania tylko zażalenia wniesionego przez spółkę B. Sp. z o.o. z siedzibą w R., natomiast drugie z wniesionych zażaleń nie zostało rozpoznane, czym w rażący sposób naruszono art. 141 k.p.a.
Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że przyznane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego jednostce prawo do obrony dotyczy nie tylko decyzji administracyjnych, ale również podjętych w postępowaniu postanowień naruszających jej interes prawny. Prawu obrony interesu prawnego za pomocą środka zaskarżenia jakim jest zażalenia, po stronie organu odpowiada obowiązek jego rozpoznania. Wniesienie zażalenia przenosi na organ wyższego stopnia kompetencję do ponownego rozstrzygnięcia kwestii procesowej będącej przedmiotem rozstrzygnięcia w postanowieniu. Zażalenie wyznacza zakres podmiotowy i przedmiotowy postępowania zażaleniowego i sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia. Na sprawę będąca przedmiotem postępowania zażaleniowego składają się elementy podmiotowe oraz przedmiotowe. Elementem przedmiotowym jest treść żądania uprawnienia lub treść obowiązku oraz podstawa prawna i stan faktyczny.
Natomiast elementy podmiotowe sprawy administracyjnej to podmioty, które mają w danej sprawie interes prawny lub obowiązek. Strona wnosząc zażalenie wpływa na ukształtowanie zakresu sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania zażaleniowego, a w konsekwencji na ukształtowanie zakresu rozstrzygnięcia w przedmiocie jej praw lub obowiązków. Z wniesieniem przez stronę zażalenia przepisy postępowania administracyjnego wiążą istotne skutki. Przede wszystkim jest to skutek dewolutywny, co oznacza, iż właściwym do rozpoznania sprawy jest organ odwoławczy (organ drugiej instancji). Organ odwoławczy jest związany żądaniem zażalenia, w szczególności obwiązany jest je rozpoznać.
W przypadku prowadzenia postępowania administracyjnego w warunkach wielości stron, z którą mamy do czynienia w tych przypadkach, gdy w postępowaniu rozstrzygana jest sprawa administracyjna tożsama pod względem przedmiotowym, której rozstrzygniecie ukształtuje sytuacje wielu podmiotów, przepisy procesowe nie wyłączają możliwości odrębnego zaskarżenia rozstrzygnięcia przez każdy podmiot, którego interes prawny został tym rozstrzygnięciem naruszony. Zaskarżenie rozstrzygnięcia kilkoma środkami zaskarżenia pod względem skutków procesowych rodzi obowiązek po stronie organu odwoławczego ich każdorazowego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Przedstawione rozważania upoważniają do stwierdzenia, że organ odwoławczy zobligowany był rozstrzygnąć kwestię procesową będącą przedmiotem zaskarżenia kilkoma zażaleniami - jednym postanowieniem.
W niniejszej sprawie organ II instancji, pomimo tego, że pierwszoinstancyjne postanowienie zostało zaskarżone dwoma odrębnymi zażaleniami, nadał procesowy bieg tylko jednemu z nich. Za oceną, że rozpoznane zostało zażalenie tylko spółki B. Sp. z o.o. przemawia treść sentencji jak i uzasadnienia postanowienia. Uznać zatem należy, że organ odwoławczy nie nadając procesowego biegu zażaleniu wniesionemu przez spółkę A. Sp. z o.o., nie rozpoznał całości sprawy będącej przedmiotem postępowania zażaleniowego.
Dokonanej przez Sąd oceny, nie zmienia także to, że wniesione zażalenia były tożsame pod względem treści. Obowiązkiem organu odwoławczego było rozpoznanie drugiego zażalenia. Z treści postanowienia z dnia 8 kwietnia 2008 r. jasno natomiast wynika, że organ odwoławczy przedmiotem rozpoznania uczynił tylko zażalenie jednej spółki.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, wskazać należy, że ze względu na zaistniałe uchybienia procesowe, na tym etapie sprawy ich rozpoznanie jest przedwczesne.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżone postanowienie.
O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 wymienionej ustawy. O wykonalności zaskarżonego postanowienia orzeczono na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.