Uzasadnienie
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Jak wynika ze skargi i dołączonej do niej kserokopii decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest akt podjęty przez organ pierwszej instancji, od której – jak wskazano w pouczeniu - przysługiwało skarżącej prawo wniesienia odwołania do Wojewody D. w terminie czternastu dni od daty jej doręczenia. Co też skarżąca uczyniła dołączonym do skargi pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r.
Stąd należało uznać skargę za niedopuszczalną, co obligowało do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Z powyższych względów orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
Podstawę orzeczenia w punkcie drugim stanowi art. 247 P.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jak podkreśla się w orzecznictwie, art. 247 P.p.s.a. wprowadza samodzielną, negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Prawo to nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, co oznacza, że ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony. Stwierdzenie przez sąd, że w sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi, skutkuje odmową przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II OZ 998/14, publ. LEX nr 1530922). Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy przepisy prawa jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczają możliwość uznania żądania skarżącego.
W ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna, ponieważ skarga jest niedopuszczalna. Stąd na podstawie art. 247 P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie drugim sentencji.