Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu odwołania T. K. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], którą to decyzją ustalono na rzecz Z. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na usługowo-handlowy oraz na rozbudowie tego budynku o wiatrołap. Inwestycję przewidziano do realizacji na nieruchomości położonej we W. przy ul. P. [...] (działka nr[...], AM-12, obręb W.).
T. K. wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną na wstępie decyzję, wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania tej decyzji, powołując się na art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na uzasadnienie wniosku skarżąca podała, że decyzja może wywołać skutki prawne godzące nieodwracalnie w prawa stron postępowania. Zdaniem skarżącej inwestor może zaskarżoną decyzję wykorzystać w części co do art. 71 Prawa budowlanego, ponieważ może dokonać zgłoszenia zmiany sposobu zagospodarowania nieruchomości, a w takim postępowaniu skarżąca będzie pominięta i nie będzie mogła zaskarżyć ewentualnego zgłoszenia inwestora. Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji – w ocenie autorki skargi – przemawia również poważna wadliwość zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie wyjaśnienia już na wstępie wymaga pojęcie "wykonania aktu administracyjnego". Zdaniem sądu należy przez to pojęcie rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (tak też np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem sądu rozpoznającego wniosek, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie jest decyzją, która nadaje się do wykonania w powyższym rozumieniu "wykonalności" (zob. postanowienie NSA z dnia 19 maja 2000 r., V SA 2509/99, OSP 2000, z. 11, poz. 164). W związku z powyższym – w ocenie sądu – niemożliwe było uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Niemniej jednak nawet oceniając argumentację zawartą we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, trzeba powiedzieć, że skarżąca nie podała w istocie okoliczności uprawdopodabniających konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Po pierwsze w skardze zawierającej wniosek o wstrzymanie kwestionowanej decyzji nie wykazano, jakie szkody może ponieść skarżąca, czy też inne osoby, na skutek wydania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Wobec tego, nie mogło być mowy o ziszczeniu się pierwszej z omówionych przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Po drugie, co do zaakcentowanej przez skarżącą kwestii nieodwracalnych skutków, które w jej ocenie wywrze zaskarżona decyzja, sąd stwierdził, że nie podziela w tym względzie stanowiska skarżącej. Zdaniem sądu rozpoznającego wniosek, zaskarżona decyzja nie może wywołać trudnych do odwrócenia skutków, a tylko taka ewentualność dawałaby ewentualnie podstawę do wstrzymania jej wykonania. Oczywiście, być może skutkiem wydania ostatecznej decyzji administracyjnej o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w niniejszej sprawie może być wystąpienie przez inwestora ze zgłoszeniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Jednakże zdaniem sądu wystąpienie z tego typu zgłoszeniem, a nawet faktyczna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego nie są w realiach niniejszej sprawy skutkami wydania zaskarżonej decyzji, które byłyby trudne do odwrócenia.
Trzeba bowiem pamiętać, że zmiana sposobu użytkowania nieruchomości, do której ewentualnie może dojść w związku z zaskarżoną decyzją ma charakter faktyczny, który nie oznacza trwałej i nieodwracalnej zmiany w zagospodarowaniu spornej nieruchomości. Zgodzić się w tym stanie rzeczy należy ze stanowiskiem wyrażanym już w orzecznictwie, iż "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżąca istnienia skutków tego rodzaju nie uprawdopodobniła.
Na marginesie trzeba jeszcze wskazać, że wszelkie zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji będą podlegały ocenie sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi, jednak na obecnym etapie sąd nie znalazł podstaw, aby uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W..
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa oraz na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.