Uzasadnienie
Pismem, nadanym w placówce operatora wyznaczonego w dniu 19 II 2019 r., J.J. (dalej "skarżący") zakwestionował wyrok tutejszego Sądu z dnia 14 XI 2018 r. (sygn. akt II SA/Wr 433/18) oddalający skargę skarżącego w przedmiocie przyznania dotacji celowej w ramach programu priorytetowego pn. [...]. Skarżący oświadczył, że powinien uzyskać zwrot kosztów instalacji pieca ekologicznego. Wyraził też niezadowolenie ze sposobu reprezentowania go przez pełnomocnika wyznaczonego w ramach prawa pomocy i domagał się ponownego przyznania mu prawa pomocy, poprzez zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienia innego niż poprzednio adwokata.
Pismo zostało sporządzone przez skarżącego i przez niego podpisane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Jak wynika z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej jako "ppsa", od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Stosownie do art. 175 § 1 i 2 ppsa, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że sporządza ją sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez osoby wymienione w art. 175 ppsa ma charakter materialny, a nie formalny, tak więc nie może zostać usunięty jako brak formalny (zob. postanowienie NSA z 27 VIII 2010 r., II ONP 1/10, publ. CBOSA).
Pismo skarżącego nie spełnia określonego wyżej wymogu dla skargi kasacyjnej. Nie zostało bowiem sporządzone i podpisane przez żadną z wyżej wymienionych osób.
Zgodnie z art. 178 ppsa, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 178 ppsa.
Odnosząc się do wniosku o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że skarżącemu przyznano już takie prawo i to w całkowitym zakresie (zob. postanowienie referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z 29 VIII 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 433/18). Sąd zwraca uwagę, że przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika jest jednoznaczne z przyznaniem danemu podmiotowi prawa do bycia reprezentowanym w konkretnym postępowaniu sądowoadministracyjnym bezpłatnie przez osobę będącą profesjonalnym pełnomocnikiem, czyli w tej sprawie przez adwokata. Nie sprowadza się ono natomiast do ustanowienia pełnomocnikiem konkretnej osoby; w konsekwencji kolejne wnioski o przyznanie prawa pomocy nie mogą wywołać efektu oczekiwanego przez skarżącego, a więc zmiany osoby, która świadczy na jego rzecz usługi w ramach prawa pomocy. Wynika to z faktu, że sąd przyznaje swoim postanowieniem prawo do bycia reprezentowanym, które obowiązuje w toku całego postępowania bez względu na to, czy strona zrezygnowała z usług konkretnego adwokata.
Sąd nie ma natomiast żadnego wpływu na to, kto będzie osobiście pomoc na rzecz strony świadczył, bowiem wyznaczenie konkretnego pełnomocnika leży już w gestii właściwego organu samorządu zawodowego (zob. postanowienie NSA z 8 X 2012 r., II FZ 815/12, publ. CBOSA). W kwestii zmiany osoby pełnomocnika skarżący powinien więc zwracać się do Okręgowej Rady Adwokackiej we Wrocławiu. Prowadzenie zaś przez Sąd ponownego postępowania w zakresie prawa pomocy byłoby bezprzedmiotowe, w związku z czym podlega ono umorzeniu na zasadzie art. 258 § 2 pkt 7 i § 4 ppsa.