Uzasadnienie
W dniu 26 stycznia 2010 r. pełnomocnik skarżących M. i J.W. wniósł o wyłączenie od rozpoznania niniejszej sprawy wymienionych w sentencji niniejszego postanowienia Sędziów WSA we Wrocławiu. Wniosek potwierdzono składając jego oryginał w dniu 8 marca 2010 r.
W uzasadnieniu swego żądania skarżący zaakcentowali stronniczość wymienionych Sędziów, pozbawienie skarżących prawa do dokumentów i do dokonania rozgraniczenia, sięganie po własność skarżących i budowanie układu Burmistrza i Starosty T. Następnie skarżący przedstawili – w ich ocenie – sprzeczne z prawem postępowanie Burmistrza T. oraz zwrócili uwagę na bezczynność Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. Skarżący zaznaczyli, że obywatel jest w sądzie intruzem, gnębionym i poniżanym z uwagi na wolę dochodzenia własnych praw. Zaznaczono również zaistnienie przed Sądem problemu dotyczącego dokumentów, przy czym skarżący nie przedstawili bliższych okoliczności i szczegółowego uzasadnienia tego zarzutu. Ostatecznie wskazano na ukaranie D.W. przez Sąd z powodu zgłaszania wniosków dowodowych.
W dniu 28 stycznia 2010 r. każdy z wymienionych we wniosku Sędziów złożył odrębne oświadczenie, że nie zna skarżących, nie pozostaje z nimi w żadnym stosunku osobistym, który mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności Sędziego, jak też nie zachodzi w stosunku do Sędziego żadna z okoliczności wymienionych w art. 18 i 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: ppsa, dająca podstawę do wyłączenia od rozpoznania niniejszej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Przepisy powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazują na dwie grupy sytuacji uzasadniających wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy. Do pierwszej grupy należą wymienione w art. 18 ppsa tzw. przesłanki bezwzględne, tj. okoliczności, których zaistnienie wywołuje skutek w postaci wyłączenia sędziego z mocy ustawy. Z kolei w art. 19 ppsa określono tzw. przesłankę względną wyłączenia sędziego, które następuje na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Istota instytucji wyłączenia sędziego pozostaje jednak wspólna dla obu grup sytuacji. Jej celem jest zapewnienie zagwarantowanego w art. 45 Konstytucji prawa do sądu, poprzez stworzenie warunków umożliwiających każdemu rozpatrzenie jego sprawy poprzez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.
Zapewnienie powyższych standardów rozpoznania sprawy nie oznacza, że każdy wniosek strony, motywowany jej subiektywnym, lecz nieuzasadnionym poczuciem braku bezstronności sędziego, winien być uwzględniony. Z brzmienia art. 19 ppsa wynika, że wyłączenie sędziego następuje wyłącznie w przypadku istnienia takiej okoliczności, która mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Przy tym, w przypadku zgłoszenia wniosku w tym przedmiocie przez stronę, to na niej spoczywa obowiązek wykazania istnienia tej okoliczności.
Dokonując oceny zasadności przedmiotowego wniosku na uwadze należy mieć również oświadczenia złożone – stosownie do dyspozycji art. 22 § 2 ppsa - przez Sędziów objętych tym wnioskiem. Z treści każdego z nich wynika, iż w stosunku do Sędziów nie zachodzi żadna z okoliczności wymienionych w art. 18 i 19 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dająca podstawę do wyłączenia od rozpoznania niniejszej sprawy. Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza jego prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1971 r., sygn. akt I CZ 212/71, OSNCP 1972, nr 3, poz. 55).
Tymczasem w złożonym wniosku skarżący, formułując zarzut stronniczości wymienionych w piśmie Sędziów WSA we Wrocławiu, przytoczyli okoliczności odnoszące się do innych podmiotów, tj. Burmistrza i Starosty w T. oraz Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., które – jako nie dotyczące Sędziów, w stosunku do których sformułowano wniosek o wyłączenie – wniosku tego uzasadniać nie mogą.
Z brzmienia pisma skarżących nie wynika wyraźnie w stosunku do kogo formułowany jest zarzut "pozbawienia skarżących prawa do dokumentów i do dokonania rozgraniczenia, sięganie po własność skarżących". Przyjmując nawet, iż dotyczy on Sędziów objętych wnioskiem o wyłączenie, należy stwierdzić, że nie przedstawiono żadnych dowodów mogących świadczyć o zasadności tych zarzutów. Twierdzenia skarżących pozostają w sprzeczności z oświadczeniami złożonymi przez Sędziów, których podważenie – jak wskazywano - wymagałoby odpowiedniego wykazania okoliczności przeciwnych, a czego skarżący nie uczynili.
Indywidualna ocena skarżących, iż "obywatel jest w sądzie intruzem, gnębionym i poniżanym z uwagi na wolę dochodzenia własnych praw" została uznana przez Sąd jedynie za wyraz subiektywnych odczuć skarżących. Ocena ta nie odnosi się zresztą bezpośrednio do osób Sędziów, których wyłączenia żądają skarżący, a stanowi uzewnętrznienie opinii skarżących o funkcjonowaniu wymiaru sprawiedliwości. Tak ogólne stwierdzenie, nie poparte żadnym uzasadnieniem i dowodami, nie stanowi okoliczności mogącej wywołać wątpliwość co do bezstronności Sędziego.
Takiej okoliczności nie może stanowić również enigmatyczne stwierdzenie skarżących o "awanturze w Sądzie o dokumenty we wszystkich sprawach". Nie należy bowiem do okoliczności mogących wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego subiektywna ocena strony co do prawidłowości obiegu dokumentów w Sądzie.
Z kolei zarzut o ukaraniu D.W. przez Sąd z uwagi na zgłoszenie wniosków dowodowych jest nieprecyzyjny, gdyż nie wskazuje w jakiej sprawie – według twierdzeń skarżących – wskazane rozstrzygnięcie zapadło. Należy jednak zauważyć, że nie stanowi przesłanki wymienionej w art. 19 ppsa ocena pracy sędziego pod kątem ewentualnie popełnionych przez niego uchybień w zakresie stosowania przepisów prawa procesowego bądź błędów w stosowaniu prawa materialnego, gdyż należy ona w ramach kontroli instancyjnej do sądu wyższej instancji.
Mając na uwadze przedstawione zasady wyłączenia sędziego w oparciu o art. 19 ppsa, w szczególności wymóg wskazania i udowodnienia okoliczności mogących podważyć wiarygodność oświadczenia złożonego przez każdego z Sędziów objętych przedmiotowym wnioskiem, Sąd uznał, iż w stosunku do żadnego z Sędziów nie zachodzą wymienione w art. 19 ppsa przesłanki do wyłączenia od rozpoznania niniejszej sprawy.
Sąd nie dostrzegł również istnienia przesłanek, o których mowa w art. 18 ppsa, stanowiących podstawę do wyłączenia z mocy ustawy.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.