Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie D. i M.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 stycznia 2014 r. oraz zażalenie D. i M.W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie ze skargi D.W., M.W., J.W., M.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie zbiornika na nieczystości płynne.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli D. i M.W. oraz J.W. i M.W..
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 20 czerwca 2014 r. wezwano pełnomocnika J.W. i M.W. – tj. D.W. do uiszczenia wpisu sądowego od powyższego zażalenia w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Zażalenie na powyższe zarządzenie złożyli D. i M.W..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 227 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów. Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 p.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W realiach niniejszej sprawy złożone przez D. i M.W. zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 20 czerwca 2014 r. jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu. Zostało ono bowiem wniesione przez podmioty, do których nie zostało ono skierowane. Nie przysługiwało im tym samym prawo jego zażalenia. Uprawnienie to przysługiwało bowiem wyłącznie J.W. i M.W., którzy reprezentowani są przez pełnomocnika – tj. D.W.. Tymczasem niniejsze zażalenie zostało wniesione w imieniu własnym przez D. i M.W.. W tych okolicznościach jako niedopuszczalne podlegało ono odrzuceniu, co orzeczono na wstępie kierując się dyspozycją z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.