Uzasadnienie
Uzasadnienie
W dniu 22 marca 2005 r. Prezydent W. na podstawie art. 28 ust.1, w związku z art.35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późniejszymi zmianami) i art. 104 KPA oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (jednolity tekst Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1592 z późniejszymi zmianami), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 2 marca 2006r. - A Sp. z o.o. z/s w W. w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę wolnostojącego nośnika reklamowego podświetlanego, o wymiarach tablicy 3,0 x 6,0m wraz z przyłączem elektroenergetycznym przy ul. B./Sz. (na działce; nr [...], i nr [...], AM-[...], obręb G. M.) we W., wydał decyzję Nr [...], którą odmówił A Sp. z o.o. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę wolnostojącego nośnika reklamowego podświetlanego, o wym. tablicy 3,0x6,0m wraz z przyłączem elektroenergetycznym przy ul. B. /Sz. we W. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 2 marca 2006r. firma A Sp. z o.o. działająca przez pełnomocnika - złożyła w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. wniosek w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę wolnostojącego nośnika reklamowego, podświetlanego, o wym. tablicy 3,0x6,0m wraz z przyłączem elektroenergetycznym przy ul. B./Sz. we W. Do wniosku został dołączony projekt budowlany w 4 egzemplarzach wraz z uzgodnieniami, w tym dokonanymi z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej oraz z Zarządem Dróg i Komunikacji we W. Po zapoznaniu się z kompletem złożonych dokumentów organ pierwszoinstancyjny stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest przewidziana do realizacji na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru rozwoju B we W. uchwalonym przez Radę Miejską W. uchwałą z dnia [...] Nr [...], ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa D. Nr [...] poz. [...] z dnia [...] - na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem 2.KZ., o
Sygnatura akt II SA/Wr 572/06 przeznaczeniu - ulica zbiorcza Z 2x2. Ustalenia tego planu, zawarte w rozdziale 1 i w rozdziale 3 § 27 nie dopuszczają realizacji na wyżej wskazanym terenie inwestycji objętej wnioskiem inwestora.
Prezydent W. zaznaczył, iż załączone do wniosku dokumenty posiadają braki formalnoprawne, w tym: projekt budowlany nie został uzgodniony w zakresie prowadzenia robót budowlanych na terenie objętym ochroną konserwatorską zabytków archeologicznych. Jednakże organ administracji architektoniczno-budowlanej odstąpił od nałożenia na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości oraz doprowadzenia zakresu inwestycji do zgodności z przepisami, gdyż brak w wyżej wymienionym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru rozwoju B we W. zapisu zezwalającego na lokalizację nośników reklamowych powoduje, iż nie ma możliwości doprowadzenia do zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami - rozdział 1 i rozdział 3 § 27 tego planu, a tym samym nie ma podstaw do wydania pozwolenia na budowę wolnostojącego nośnika reklamowego, podświetlanego, o wymiarach tablicy 3,0x6,0m wraz z przyłączem elektroenergetycznym przy ul. B./Sz. we W. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca Spółka, zarzucając wadliwość wynikającą z naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci zapisów rozdziału 1 oraz § 27 z rozdziału 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez błędne i nieprawidłowe przyjęcie przez organ I instancji, że powołane powyżej zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dopuszczają realizacji inwestycji w postaci budowy nośnika reklamowego objętego wnioskiem inwestora z dnia 3 marca 2006 r. oraz zapisy te ustanawiają w miejscu planowanej lokalizacji nośnika reklamowego bezwzględny zakaz lokalizacji urządzeń reklamowych, co zdaniem organu, stanowi samoistną i wystarczającą przesłankę do odmowy wydania przez Prezydenta W. pozwolenia na budowę nośnika reklamowego objętego wnioskiem inwestora z dnia 2 marca 2006 r. Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 77 § 1 w związku z art. 7 KPA poprzez zaniechanie przez organ przeprowadzenia pełnego i wystarczającego dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie postępowania wyjaśniającego, w tym postępowania dowodowego i w ten sposób
Sygnatura akt II SA/Wr 572/06 oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na niekompletnym lub nie w pełni rozpatrzonym materialne dowodowym, to jest na zupełnie dowolnych ustaleniach faktycznych w sprawie.
W związku z tym skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.
W dniu 29 czerwca 2006 r. Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 u Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 82 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, wydał decyzję nr [...] – [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż inwestor - firma A Sp. z o.o. reprezentowana przez pełnomocnika, w dniu 1 marca 2006r. złożyła w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji obejmującej budowę wolnostojącego nośnika reklamowego, o wymiarach tablicy 3,0 x 6,0 m wraz z przyłączem elektroenergetycznym przy ul. B. / Sz. we W. Prezydent W. zawiadomieniem z dnia 7 marca 2006 r. wszczął postępowanie, w powyższej sprawie informując strony postępowania administracyjnego, o prawie do czynnego udziału w każdym jego stadium. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w dniu 23 marca 2006 r. Prezydent W. wydał decyzję Nr [...] którą odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego dla inwestycji obejmującej budowę wolnostojącego nośnika reklamowego, o wymiarach tablicy 3,0 x 6,0 m wraz z przyłączem elektroenergetycznym przy ul. B. / Sz. we W. wskazując, iż inwestycja jest przewidziana do realizacji na terenie - objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru rozwoju B we W. uchwalonym przez Radę Miejską W. uchwałą z dnia [...] Nr [...], który nie dopuszcza realizacji tej inwestycji.
Organ II instancji wskazał, że przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy- Prawo budowlane stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji
Sygnatura akt II SA/Wr 572/06 o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. W razie naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 ustawy).
Organ II instancji podkreślił, iż inwestor zaplanował ustawienie podświetlonego nośnika reklamowego między ul. B. i ul. Sz. na działce: nr [...] i nr [...], AM- [...], obręb G. M.) we W., gdzie obowiązuje miejscowy plan w sprawie zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru rozwoju B we W. uchwalony Uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...] Nr [...]. Organ odwoławczy podał, że pojęcie przeznaczenie terenu lub obiektu, zgodnie z ustaleniami 2 § pkt 6 omawianego planu, to kategorie form zagospodarowania lub działalności lub grupy tych kategorii, które jako jedyne są dopuszczone w danym terenie lub obiekcie.
Mając na uwadze przytoczoną definicję obowiązującą dla terenów objętych w wymienionym wyżej miejscowym planie zagospodarowania zachodniej części obszaru rozwoju B we W. oraz fakt, iż Inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji, której przedmiot nie jest zgodny z zapisem definicji przeznaczenie terenu, należało orzec jak na wstępie.
Spółka A wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższą decyzję wraz z wnioskiem o jej uchylenie podtrzymując zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
Wojewoda D. wniósł do Sądu odpowiedź na skargę wraz z wnioskiem o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.
Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Z kolei art. 147 § 1 przywołanej powyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują i dlatego też skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody
D. nr [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...], którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę wolnostojącego nośnika reklamowego o wymiarach tablicy 3,0x 6,0 m wraz z przyłączem elektroenergetycznym przy ul. B./Sz. (na działce nr [...], nr [...], AM- [...], obręb G. M.) we W. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy obu instancji podjęły słuszne rozstrzygnięcia, wyjaśniając w swych uzasadnieniach w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego dla inwestycji obejmującej budowę wolnostojącego nośnika reklamowego, o wymiarach tablicy 3,0 X 6,0 wraz przyłączem elektroenergetycznym, iż inwestycja jest przewidziana do realizacji na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru rozwoju B we W., który nie dopuszczał realizacji inwestycji o takim charakterze.
Wskazać należy, iż przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.
W razie naruszeń ustawowych wymogów, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada, postanowieniem, obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 ustawy). Na uwagę zasługuje fakt, iż inwestor zaplanował ustawienie podświetlonego nośnika reklamowego między ul. B. i ul. Sz. we W., gdzie obowiązuje, jak zostało to wyżej wskazane, miejscowy plan w sprawie zagospodarowania przestrzennego zachodniej części
- 1) ustalono przeznaczenie terenów oraz wykazano linie rozgraniczające terenów o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania,
- 2) wykazano linie rozgraniczające ulice oraz dróg publicznych wraz z urządzeniami pomocniczymi, a także niezbędnymi do wytyczenia ścieżek rowerowych,
- 3) wskazano tereny przeznaczone do realizacji celów publicznych oraz linie rozgraniczające te tereny,
- 4) ustalono zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające tereny tej infrastruktury,
- 5) ustalono lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów,
- 6) ustalono zasady i warunki podziału terenów na działki budowlane,
- 7) ustalono szczegółowe warunki zagospodarowania terenów, w tym zakaz zabudowy, wynikający z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego.
Wskazany przez Inwestora teren ujęty został w jednostce strukturalnej wymienionego planu, oznaczonej symbolem 2.KZ. o przeznaczeniu - ulica zbiorcza Z 2 x 2 dla którego ustalono następujące zasady zagospodarowania:
- 1) szerokość ulicy w liniach rozgraniczających 37 metrów,
- 2) obustronne chodniki,
- 3) dwukierunkowa ścieżka rowerowa po stronie zachodniej oddzielona od jezdni pasem zieleni,
- 4) obowiązujący pas zieleni rozdzielający ścieżkę rowerową od chodnika,
- 5) obowiązujące pasy zieleni przyulicznej rozdzielającej chodnik od ścieżki rowerowej lub jezdni.
Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego, że pojęcie przeznaczenia terenu lub obiektu, które jest zgodnie z ustaleniami 2 § pkt 6 omawianego planu, to kategorie form zagospodarowania lub działalności lub grupy tych kategorii, które jako jedyne są dopuszczone w danym terenie lub obiekcie.
Mając na uwadze przytoczoną definicję obowiązującą dla terenów objętych w wymienionym wyżej miejscowym planie zagospodarowania zachodniej części
Sygnatura akt II SA/Wr 572/06 obszaru rozwoju B we W. oraz fakt, iż Inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji, której przedmiot nie jest zgodny z zapisem definicji przeznaczenie terenu, albowiem w żaden sposób nie jest związany z infrastrukturą komunikacyjną, należało orzec jak na wstępie.
W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, iż kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby decyzja ta naruszała obowiązujące przepisy prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Podkreślić ponownie należy, iż sąd administracyjny jest właściwy jedynie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie ma prawa oceniania jej pod innymi względami. Nie ma też prawa do oceniania słuszności obowiązujących przepisów i przyjętych w nich rozwiązań prawnych. Dlatego też stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, nie ma możliwości poddawania jej ocenie pod kątem słuszności, czy sprawiedliwości społecznej.
W tej sytuacji zgodnie z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.