Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie L. Z., S. K. oraz M. Ż. w skargach na wyżej oznaczoną uchwałę Rady Miejskiej w K. Nr [...] z dnia [...] wnieśli o jej uchylenie w całości, a przynajmniej w części dotyczącej powszechnej zryczałtowanej opłaty.
Wezwaniem z dnia 10 listopada 2004 r. wezwano skarżącego S. K. do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez udzielenie odpowiedzi, czy przed wniesieniem skargi wzywał Radę Gminy w K. do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, a przypadku jego skierowania Sąd zażądał nadesłania tegoż wezwania w terminie 7 dni.
Skarżący nie odpowiedział na powyższe wezwanie, jak również bezskuteczne okazało się ponowne wezwanie w tym zakresie doręczone skarżącemu w dniu 15 lutego 2005 r. opatrzone rygorem odrzucenia skargi w przypadku nie wykonania wezwania w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Powołany przepis statuuje zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zastępować postępowania administracyjnego.
Stosownie do treści art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
W niniejszej sprawie skarżący S. K. nie wykazał, iż wezwał Radę Miejską w K. do usunięcia naruszeń jego interesu prawnego lub uprawnienia wywołane przedmiotową uchwałą. Niespełnienie przez skarżącego warunku określonego w art. 52 § 1 u.p.s.a. powoduje, że jego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 u.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji.