Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy L.P. z dnia [...] r. nr [...] o wymeldowaniu D.J. z pobytu stałego w [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
D.J. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ale także o wstrzymanie jej wykonania. Zdaniem skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki i może wyrządzić jej znaczną szkodę. Skarżąca zarzuciła, że wymeldowanie jej ("starej i chorej kobiety") z lokalu sprawi, że stanie się ona bezdomna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Rozpoznając na gruncie niniejszej sprawy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie.
Przede wszystkim Sąd miał na uwadze, że decyzja o wymeldowaniu co do zasady nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków, nie można jej również zaliczyć do decyzji, które po ich wykonaniu mogłyby prowadzić do wyrządzenia stronie znacznej szkody. Celem decyzji o wymeldowaniu jest bowiem aktualizacja ewidencji ludności poprzez doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji (zameldowania). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się pogląd, że decyzja o wymeldowaniu nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, a jej skutki nie mają charakteru nieodwracalnego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01, OTK-A 2002/3/34 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt II OZ 914/13, z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II OZ 976/13, z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt II OZ 1146/13, czy z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt II OZ 1189/13 – dostępne na stronie internetowej Orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd wyrażany w przywołanych orzeczeniach Sąd rozpoznający wniosek w niniejszej sprawie w pełni podziela.
Z tych względów należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie ma charakteru nieodwracalnego, bowiem zameldowanie się w danym miejscu na pobyt stały lub czasowy jest możliwe w każdym czasie, o ile spełnione zostaną materialne przesłanki warunkujące dokonanie tej czynności. Wykonanie zaskarżonej decyzji nie wywołuje również bezpośrednio szkody, a tym bardziej szkody o znacznych rozmiarach. Przy czym kwestia ewentualnego opuszczenia przez skarżącą zajmowanego lokalu mieszkalnego nie jest bezpośrednim skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżąca zajmowała lokal w [...] na podstawie umowy najmu, która to umowa wygasła, zatem ewentualne fizyczne opuszczenie omawianego lokalu przez skarżącą nie może być wiązane z wymeldowaniem jej z tego lokalu, ale raczej z cywilnoprawnymi uprawnieniami, jakie przysługują właścicielowi lokalu (Gminie L.P.), który wypowiedział ww. umowę najmu.
Reasumując, Sąd nie znalazł podstaw, aby uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Niemniej ocena wniosku dokonana na obecnym etapie nie wiąże Sądu w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego samej skargi. Wszelkie zarzuty wobec zaskarżonej decyzji będą bowiem podlegały ocenie Sądu podczas merytorycznego rozpoznania skargi.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa oraz zgodnie z art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
Na marginesie Sąd wyjaśnia, że ze złożonego przez skarżącą do akt sądowych pełnomocnictwa nie wynika, którą z osób wskazanych w art. 35 p.p.s.a. jest S.H., wskazany jako pełnomocnik. Z tego względu Sąd przyjął, że skarżąca działa w postępowaniu osobiście, gdyż czynność ustanowienia pełnomocnika należało uznać za bezskuteczną.