Uzasadnienie
W skardze na opisaną w osnowie orzeczenia decyzję, strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, którego w żaden sposób nie uzasadniła.
Zaskarżona decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] utrzymała w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] nakazującej skarżącej – właścicielowi budynku przemysłowego położonego przy ul. [...] we W. usunięcie występujących nieprawidłowości w stanie technicznym budynku, poprzez: 1) uzupełnienie tynków ścian zewnętrznych;
- 2) wykonanie opaski wzdłuż budynku od strony południowej;
- 3) oczyszczenia skorodowanych fragmentów elementów stalowych, tj. drabiny, konstrukcje wsporcze pod lampy oświetleniowe, metalowe elementy stolarki okiennej i drzwiowej, przewody kominowe wyprowadzone ponad dach, rynny, rury spustowe, a także wykonanie w tych miejscach powłoki antykorozyjnej;
- 4) remont pokrycia dachowego w celu zapewnienia jego szczelności – w zakresie terminu wykonania wyżej wymienionych obowiązków do dnia [...] czerwca 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2000 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczne decyzje administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.
Tym samym, wstrzymanie wykonalności skarżonego aktu pozwala na uniknięcie wywołania po stronie skarżącego niekorzystnych skutków aktu, w sytuacji, gdy nie zostało w sprawie wydane orzeczenie kończące postępowanie sądowoadministracyjne.
Postanowienie, o którym mowa powyżej sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).
Wyjaśnić należy, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania, przez które należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. niepubl. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy, należy zauważyć, że wnioskiem o wstrzymanie wykonania objęty jest akt, który nie podlega ochronie tymczasowej, gdyż jest aktem, który nie nadaje się do wykonania, tj. decyzja utrzymująca w mocy decyzję odmowną w zakresie terminu wykonania obowiązków nałożonych przez decyzję ją poprzedzającą. Rozstrzygnięcie to nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania. Skoro zatem zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., to nie może do niej mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu, uregulowana w omówionym przepisie.
Decyzja ta nie rodzi żadnych praw, jak też nie nakłada obowiązków. Nie może zatem wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 powyższej ustawy. Tym samym Sąd doszedł do przekonania, że w realiach rozpoznawanej sprawy, brak było jakichkolwiek podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając zatem powyższe na względzie - orzeczono jak w sentencji postanowienia.