Uzasadnienie
Decyzją z [...] lutego 2016 r. organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 p.b. nakazał skarżącemu usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przez 1. uzupełnienie tynków ścian zewnętrznych 2. wykonanie opaski wzdłuż budynku od strony południowej 3. oczyszczenie skorodowanych fragmentów elementów stalowych (szczegółowo opisanych) i wykonanie tam powłoki antykorozyjnej 4. remont pokrycia dachowego w celu zapewnienia jego szczelności, w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
Do akt dołączono powyższą decyzję z adnotacją o jej przesłaniu stronie w dniu [...].02.2016 r. i z zaznaczeniem o jej ostateczności bez podania daty. Przypuszczalnie od decyzji tej skarżący nie wniósł odwołania.
W dniu [...].12.2016 r. skarżący poinformował organ o wykonaniu obowiązków nr 3 i 4 oraz o braku środków finansowych na zrealizowanie pozostałych robót, co uzasadnia wniosek o przedłużenie terminu wykonania obowiązków nr 1 i 2. Na wezwanie organu skarżący doprecyzował w dniu [...].12.2016 r., że wnosi o przedłużenie terminu do dnia [...].06.2018 r.
Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. organ ten na podstawie art. 155 k.p.a. odmówił zmiany decyzji. Według uzasadnienia interes społeczny wymaga terminowego wykonania nakazanych robót, gdyż stan techniczny budynku stwarza określone zagrożenia. Wyznaczony pierwotnie termin był racjonalny. Roboty miały niewielki zakres i mogły być wykonane bez przeszkód z uwagi na porę roku. Przedłużenie terminu o 2 lata nie realizuje słusznego interesu strony. Interes finansowy strony nie ma takiego charakteru (wyrok II SA/Po 751/08).
W odwołaniu skarżący kwestionował zasadność nałożenia obowiązków oraz deklarował jednocześnie ich wykonanie.
Zaskarżoną decyzją organ utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu omówił problematykę prawną art. 155 k.p.a. Według oceny organu interes społeczny sprzeciwiał się przedłużeniu terminu do wykonania obowiązków zmierzających do usunięcia zagrożeń wywołanych przez stan techniczny budynku. Co do zasady zmiana decyzji wydanej na podstawie art. 66 p.b. jest wykluczona z uwagi na jej charakter prawny. Odnośnie samego terminu, określenie jego długości wymaga uwzględnienia zakresu nakładanych obowiązków i realnych możliwości ich wykonania ze względów technicznych. Sytuacja finansowa zobowiązanego nie ma znaczenia.
W skardze do sądu administracyjnego skarżący nadal kwestionował zasadność decyzji merytorycznej oraz uznanie niewykonanych obowiązków za mające wpływ na utrzymywanie się stanu zagrożenia, gdy dotyczą one jedynie estetyki budynku. Organ pominął, że roboty te nie mogły zostać wykonane w okresie zimowym. Należało również uwzględnić fakt częściowego zrealizowania obowiązków.
W uzupełnieniu skargi wskazano, że skarżący zamierza sprzedać budynek, zaś nabywca dokona jego rozbiórki. Umowa przedwstępna w tym zakresie została zawarta w dniu [...].09.2016 r. i określa termin zbycia do dnia [...].05.2018 r. Według wyników kontroli okresowej z dnia [...].06.2017 r. budynek nie stwarza zagrożeń. Wykonanie obowiązków jest więc niecelowe.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprawa będąca przedmiotem postępowania dotyczyła stosowania art. 155 k.p.a. Oczywiście bezzasadna była zatem argumentacja skarżącego obejmująca kwestionowanie decyzji ostatecznej (merytorycznej) jako bezzasadnej (art. 16 k.p.a.) lub bezprzedmiotowej (art. 162 k.p.a.). W ramach stosowania art. 155 k.p.a. wymagało rozważenia, czy za wydłużeniem terminu wykonania obowiązków przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.
W skład tych przesłanek nie wchodzi kwestia braku środków finansowych na zrealizowanie obowiązków.
Nie był zrozumiały argument dotyczący niemożność wykonania obowiązków w okresie zimowym, skoro obie decyzje pierwszej instancji wydane zostały pod koniec tego okresu. Niewątpliwie trafnie argumentowały organy, że wyznaczony pierwotnie termin był odpowiedni, zaś interes społeczny wymaga terminowego wykonania decyzji wydanych na podstawie art. 66 p.b., niezależnie od rodzaju konkretnej podstawy. Skarżący nie przedstawił natomiast żadnej argumentacji uzasadniającej słuszny charakter interesu strony, mającego przemawiać za przedłużeniem terminu. Wobec ewidentnego braku przesłanek wymienionych w art. 155 k.p.a. nie było żadnych podstaw do dokonania zmiany decyzji ostatecznej i trafnie wydana została decyzja odmowna.
Skarga nie zawierała zarzutów mogących podważyć zasadność decyzji, zaś zaskarżona decyzja niewątpliwie nie naruszała prawa.
Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.