Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 listopada 2012 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony w dniu 8 stycznia 2013 r. radca prawny K. Ż..
Pełnomocnik skarżącej w skardze kasacyjnej złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych. W piśmie z dnia 5 stycznia 2015 r. pełnomocnik powtórzył powyższy wniosek wskazując, że żąda przyznania wynagrodzenia w kwocie 720 zł (czterokrotności stawki minimalnej) albowiem -według niego- uzasadnione to jest "nakładem jego pracy związanym ze sporządzeniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jak i samej skargi kasacyjnej (10 godzin)".
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 332,10 zł (kwota ta zawiera podatek VAT) wyliczoną stosownie do § 15 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" oraz pkt 1 lit. "c" w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. jedn. z 2013 r. Dz. U. poz. 490) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.jedn. z 2011 r., Dz. U. Nr 177, poz.1054 ze zm.).
Wniosek pełnomocnika skarżącej o przyznanie opłaty za zastępstwo prawne w zakresie przekraczającym ww. kwotę jest bezzasadny. Zgodnie bowiem z § 15 pkt 1 ww. rozporządzenia "opłata za zastępstwo prawne ponoszona przez Skarb Państwa nie może być wyższa niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4". W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.