Uzasadnienie
Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] w Ś. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego (dalej – DWINB) w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego dobudówki. Organy nadzoru budowlanego prowadziły postępowanie w następujących okolicznościach.
Pismem z dnia 2 grudnia 2013 r. Z. i S.O. wystąpili do Starostwa Powiatowego w Ś. jako organu, który przyjął od Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w Ś. zgłoszenie o zamiarze wykonania robót budowlanych polegających na ociepleniu elewacji i remoncie dachu budynku mieszkalnego z informacją o niewłaściwym wykonaniu tych robót. Według autorów wystąpienia firma wykonująca roboty budowlane za wiedzą i zgodą zarządcy, bezprawnie i bez wymaganych zezwoleń dokonała całkowitej rozbiórki dachu pomieszczenia gospodarczego, co miało ułatwić rozstawienie rusztowań do remontu i pozostawiła budynek bez dachu, co stwarza zagrożenie dla nieruchomości i osób, które mogą się znaleźć w jej obrębie. Nie znajdując właściwości rzeczowej do rozpoznania wniosku Starosta Ś. przekazał go do rozpoznania zgodnie z właściwością Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ś. (dalej – PINB).
PINB w Ś. badanie sprawy rozpoczął od przesłuchania przedstawiciela Wspólnoty, zaś w dniu 26 marca 2015 r. przeprowadził kontrolę na nieruchomości przy ul. [...] w Ś., co potwierdził stosownym protokołem. Ponowna kontrola na nieruchomości miała miejsce w dniu 10 lipca 2015 r., natomiast w dniu 8 marca 2016 r. w siedzibie organu przeprowadzono rozprawę administracyjną. Finalnie organ I instancji rozstrzygnął sprawę decyzją z dnia [...] r. nr [...], którą na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1, 3, art. 66 ust. 2 art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 290) nakazał K.P. oraz Z. i S.O. usunąć w terminie do 31 grudnia 2017 r. stwierdzone nieprawidłowości stanu technicznego dobudówki o wymiarze 4,90m x 6,05m przyległej do budynku mieszkalnego przy ul. [...] w Ś., polegające na:
- 1. miejscowym uszkodzeniu tynków zewnętrznych na elewacji dobudówki,
- 2. miejscowym zarysowaniu ścian zewnętrznych dobudówki,
- 3. zawilgoceniu tynku zewnętrznego,
- 4. braku konstrukcji i pokrycia dachu,
- 5. skorodowaniu drzwi zewnętrznych,
- 6. braku stolarki okiennej,
- 7. zarysowaniu nadproży okiennych.
Nadto w sentencji decyzji organ zakazał użytkowania dobudówki do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i zakazowi temu nadał rygor natychmiastowego wykonania.
Na uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia PINB wskazał na przeprowadzone w toku postępowania czynności w tym oględziny, rozprawę administracyjną oraz korespondencję z D. Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, z której wynika, że organ ten wyjaśnił, że zarówno budynek mieszkalny jak i dobudówka nie są objęte ochroną konserwatorską w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w Ś. nr [...] z dnia 29 maja 2015 r., w związku z powyższym nie wnosi uwag do planowanego wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowej dobudówki. PINB włączył w poczet dowodów akty notarialne, z których wynika, że pomieszczenia przedmiotowej dobudówki tzw. komórki stanowią pomieszczenia przynależne do lokali mieszkalnych nr 4 i nr 5 znajdujących się w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na terenie posesji nr 10 przy ul. [...] w Ś..
Przytaczając zapisy rozdziału 6 Prawa budowanego organ nadzoru budowlanego I instancji w uzasadnieniu decyzji podał, że,,organ nadzoru budowlanego w Ś. w celu zażegnania występujących nieprawidłowości stanu technicznego przedmiotowej dobudówki o wymiarze 4,90m x 6,05m (oznaczonej według geodezyjnej ewidencji budynków numerem 1432) zlokalizowanej przy ul. [...] w Ś. zobligowany, jest wobec tak ukształtowanego materiału dowodowego i braku zgody współwłaścicieli na wydanie nakazu rozbiórki, do wydania decyzji administracyjnej nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego rzeczonego budynku". Wskazano też, że organ nadzoru budowlanego nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości określając termin usunięcia tych nieprawidłowości lecz nie ma on uprawnień do ingerencji w jaki konkretnie sposób zobowiązany te nieprawidłowości usunie np. remont, czy poprzez wymianę na nowe.
Ważne jest, że roboty budowlane mają być wykonane zgodnie z zasadami wiedzy technicznej i pod nadzorem osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane (zgodnie z przepisem art. 42 ust. 1 ustawy Prawo budowlane inwestor jest obowiązany zapewnić: objecie kierownictwa określonych robót budowlanych oraz nadzór nad robotami przez osobę posiadająca uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności).
Co do adresata zawartego w decyzji nakazu organ wskazał na art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali, z którego wyprowadził, że nieruchomość wspólna stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Kierując się tym przepisem organ uznał, że podmiotami zobowiązanymi do usunięcia nieprawidłowego stanu technicznego dobudówki, stanowiącej odrębny obiekt budowlany, są wyłącznie jego użytkownicy K.P. oraz Z. i S.O..
Odwołanie od powyższej decyzji wniesione przez Z. i S. O. kwestionowało rozstrzygnięcie głównie ze względu na nieprawidłowe zdaniem odwołujących się określenie adresata nakazu. Szeroka argumentacja związana była w szczególności z wyjaśnieniem zależności konstrukcyjnych budynku, elementów składowych i elementów wspólnych oraz regulacji wynikających z ustawy o własności lokali.
DWINB w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jak dowodzi uzasadnienie tej decyzji organ odwoławczy dopatrzył się nieprawidłowości polegających na nieustaleniu stanu faktycznego sprawy w zakresie trwałości połączenia komórek lokatorskich z budynkiem mieszkalnym.
W dniu 7 grudnia 2016 r. organ I instancji przeprowadził oględziny, zaś ze sporządzonego na ta okoliczność protokołu i załączonej dokumentacji fotograficznej wynika, że oba obiekty są trwale konstrukcyjnie połączone.
Po dodatkowych czynnościach dowodowych w dniu 30 grudnia 2016 r. PINB w Ś. wydał decyzję nr [...], którą na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1, 3, art. 66 ust. 2 i art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] w Ś. usunąć w terminie do 31 sierpnia 2018 r. nieprawidłowości dobudówki przyległej do budynku mieszkalnego przy ul. [...] w Ś., polegające na: miejscowym uszkodzeniu tynków zewnętrznych na elewacji dobudówki, miejscowym zarysowaniu ścian zewnętrznych dobudówki, zawilgoceniu tynku zewnętrznego, braku konstrukcji i pokrycia dachu, skorodowaniu drzwi zewnętrznych, braku stolarki okiennej, zarysowaniu nadproży okiennych.
Nadto zakazał użytkowania przedmiotowej dobudówki i zakazowi temu nadał rygor natychmiastowego wykonania. Uzasadnienie decyzji stanowi wierne odwzorowanie wcześniej wydanej decyzji co do motywów interwencji organu jak też istniejących nieprawidłowości. Różni się natomiast rozważaniami dotyczących części budynku i urządzeń służących do wspólnego użytku ogółu właścicieli lokali. Posiłkował się w tym względzie organ I instancji ustawą o własności lokali, w tym art. 13 ust. 1, z którego wynika, że właściciele są zobowiązani nie tylko do ponoszenia wydatków związanych z utrzymaniem swoich lokali, lecz także do uczestniczenia w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, a ponadto do współdziałania z innymi współwłaścicielami w ochronie wspólnego dobra. Na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności wydatki na remonty i bieżącą konserwację.
Wobec tego za podmiot zobowiązany do wykonania decyzji uznano Wspólnotę Mieszkaniową budynku przy ul. [...] w Ś.. Zdaniem PINB wynika to z faktu, że w myśl ustawy o własności lokali w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali. Nieruchomość wspólna stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Udział właściciela samodzielnych lokali niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi.
Na koniec organ zastrzegł, że nie posiada kompetencji do orzekania o ewentualnych roszczeniach finansowych i w zależności od wybranego sposobu i zakresu robót budowlanych mających na celu usunięcie nieprawidłowości może być wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę lub dokonanie zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej.
Tym razem z rozstrzygnięciem pierwszoinstancyjnym nie zgodziła się Wspólnota Mieszkaniowa, która zarzuciła niewłaściwe uzasadnienie decyzji, naruszenie przepisów procedury administracyjnej oraz prawa materialnego. Obszernie motywując niezadowolenie z wydanej decyzji kwestionowano jej czytelność w kontekście ewentualnej egzekucji czy wykonania nakazu, brak opisania okoliczności uzasadniających nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego, niewykazanie przesłanek wskazujących na realność zagrożeń, które spowodowały zakaz użytkowania obiektu i to w trybie natychmiastowym. Najbardziej akcentowane było jednak skierowanie decyzji do Wspólnoty Mieszkaniowej. Kwestionowanie adresata nakazu odbyło się poprzez zarzucenie organowi niewyjaśnienie tej sprawy, przy czym autor odwołania wyjaśniał, że decyzja dotyczy dobudówki, a nie elementów wspólnych. Dodatkowe twierdzenia odwołania związane były z niemożliwością czy też ewentualnymi problemami z wykonaniem nakazu, skoro dobudówka użytkowana jest nie przez Wspólnotę ale przez S. O., Z.O. i K.P..
W postępowaniu odwoławczym w dniu [...] r. wydano decyzję nr [...], którą DWINB na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. j., Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej – k.p.a.) oraz art. 66 ust. 1 pkt 1, 3 oraz ust 2 ustawy Prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej adresata obowiązków określonych w pkt 5-7 zaskarżonej decyzji i nakazał K.P., Z.O. oraz S.O. wykonanie obowiązków określonych w pkt 5, 6, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W ramach własnych rozważań zawartych we wskazanej wyżej decyzji organ II instancji szczegółowo zrelacjonował dotychczasowe postępowanie opisując zapadłe rozstrzygnięcia jak też motywy jakimi kierowały się organy stosujące przepisy prawa materialnego. Znaczna część uzasadnienia decyzji poświęcona została omówieniu przepisów związanych z uprawnieniami służb nadzoru budowlanego w przypadku stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego. Dostrzegając wydanie przez PINB decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1, 3 oraz art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego organ odwołując się do zebranego materiału dowodowego, za niesporną uznał konieczność orzeczenia nakazu usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w przedmiotowym budynku. Przywołując ustalenia poczynione w trakcie kontroli, z których wynikało, że,,konstrukcja przedmiotowej dobudówki jest zakotwiona w ścianie zewnętrznej budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ulicy [...] w Ś. oraz, że ściana szczytowa budynku mieszkalnego i dobudówki stanowi bezspornie fakt osadzenia belek konstrukcyjnych dachu dobudówki w wykonanych gniazdach belek w ścianie szczytowej ww. obiektu" DWINB przyjął, iż elementy konstrukcji komórek lokatorskich są trwale połączone z bryłą budynku, a ich usytuowanie na zewnątrz w stosunku do przestrzeni wykorzystywanej do wyłącznego zaspokajania potrzeb mieszkaniowych przez osoby zamieszkałe w budynku mieszkalnym można uznać za części budynku, które nie służą wyłącznie do użytku właściciela lokalu mieszkalnego. Zatem zdaniem organu odwoławczego elementy te powinny być kwalifikowane jako stanowiące nieruchomość wspólną.
Wobec powyższego założenia organ II instancji uznał, że Wspólnota Mieszkaniowa przy ulicy [...] w Ś. zobowiązana jest do wykonania obowiązku dotyczącego części wspólnych przedmiotowej dobudówki, tj. dachu oraz ścian zewnętrznych (obowiązki określone w pkt 1-4 skarżonej decyzji). Pozostałe elementy czyli stolarka okienna oraz drzwiowa nie jest zaliczana do części wspólnych obiektu, więc zobowiązanym do wykonania obowiązków dotyczących tych części, a określonych w pkt 5-6 skarżonej decyzji, są właściciele pomieszczeń gospodarczych zlokalizowanych w dobudówce K.P., Z.O. oraz S.O.. Dostrzegając wskazane okoliczności organ wydał decyzję reformacyjną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. częściowo zmieniając adresata obowiązków, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Z decyzją DWINB nie zgodziła się Wspólnota Mieszkaniowa zaskarżając ją w zakresie w jakim utrzymuje ona decyzję PINB w Ś.. Podobnie jak miało to miejsce w odwołaniu podniesione zarzuty dotyczyły zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procedury administracyjnej. Zasadniczo powtórzono twierdzenia związane z niewyjaśnieniem istoty sprawy, nienależytym sformułowaniem obowiązków, brakiem wskazania zagrożeń decydujących o zakazanie użytkowania budynku, nieustaleniu stanu technicznego budynku oraz nieustaleniu kto odpowiada za stan techniczny dobudówki. Autor skargi swoje stanowisko poparł cytatami z orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz poglądami doktryny, niezmiennie prezentując pogląd, że to osoby korzystające z dobudówki winny zostać uznane za adresata nakazu. Dodatkowe okoliczności potwierdzające ten fakt wynikały z uzasadnień wyroku sądu powszechnego orzekającego w sprawie uchwały, mocą której Wspólnota Mieszkaniowa zdecydowała o rozbiórce dobudówki.
W treści uzasadnienia skargi znalazły się też argumenty o wadliwości decyzji organu II instancji, który po częściowym uchyleniu decyzji w ramach orzeczenia reformacyjnego nie orzekł, kto ma wykonać obowiązek polegający na usunięciu nieprawidłowości w zakresie zarysowania nadproży okiennych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z argumentacją, że zarzuty i wywody zawarte w skardze zostały wyjaśnione w zaskrzonej decyzji i pozostają bez wpływu na treść wydanych rozstrzygnięć.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach.
Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., co powoduje że decyzje te podlegają usunięciu z obrotu prawnego.
W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę na zasadne twierdzenia skargi związane z nieprawidłowością decyzji organu II instancji polegającą na pominięciu jednego z elementów zawartego w decyzji pierwszoinstancyjnej. Otóż PINB w Ś. w decyzji nr [...] w pkt 1 wskazał na nieprawidłowości w stanie technicznym budynku wymieniając je w punktach 1-7. Z kolei DWINB wydał decyzję, którą uchylił decyzję pierwszoinstancyjną w części dotyczącej pkt 5-7 i nakazał K.P., Z.O. i S.O. wykonanie obowiązków określonych w pkt 5 i 6, zaś w pozostałej części decyzja została utrzymana w mocy.
Zauważyć należy, że organ II instancji zgodnie z ogólnymi zasadami procesowymi orzekając w sprawie korzysta z możliwości wskazanych w art. 138 § 1 pkt 1-3 albo § 2 k.p.a.. W realiach niniejszej sprawy DWINB zdecydował się na wydanie decyzji reformacyjnej gdyż jego zamiarem była modyfikacja adresata niektórych obowiązków. Mimo jednak uchylenia decyzji w części dotyczącej adresata trzech z siedmiu obowiązków (pkt 5-7), organ formalnie nowego adresata wskazał wyłącznie dla 2 obowiązków (pkt 5-6). Skoro organ odwoławczy zdecydował się na zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., to w przypadku częściowego uchylenia decyzji swoim orzeczeniem winien objąć całość sprawy rozstrzygniętej decyzją pierwszoinstancyjną. W innym przypadku, a taki zachodzi w badanej sprawie, należy mówić o naruszeniu art. 138 k.p.a. w stopniu uzasadniającym stwierdzeniem przez Sąd naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a..
Dla porządku zaznaczyć należy, iż z uzasadnienia decyzji DWINB nie wynika aby uznał on, że obowiązek zawarty w pkt 7 decyzji PINB był przez organ odwoławczy kwestionowany. Gdyby nawet tak było to organ powinien po uchyleniu w tym zakresie decyzji pierwszoinstancyjnej, co do pkt 7 postępowanie umorzyć. Na marginesie należy dopowiedzieć, że na powyższą nieprawidłowość zwracano uwagę w skardze, stąd też dziwić może bezrefleksyjne stanowisko zaprezentowane w piśmie procesowym, w którym organ odnosząc się do zarzutów skargi podaje, że zostały one wyjaśnione w zaskarżonej decyzji i pozostają bez wpływu na treść wydanych rozstrzygnięć.
Wskazana wyżej nieprawidłowość w decyzji DWINB niewątpliwie daje podstawy do jej eliminacji z obrotu prawnego. Działając jednak w ramach zakreślonego treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. braku związania Sądu granicami skargi dostrzeżono naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego jak i procedury administracyjnej, które pozwalają na uznanie braku legalności decyzji organów obu instancji. Podkreślić trzeba, że ustawa Prawo budowlane zawiera konkretne regulacje dotyczące planowania procesu inwestycyjnego, prowadzenia robót budowlanych jak i utrzymania obiektu budowlanego. Ustawodawca organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego wyposażył w instrumenty pozwalające na władczą ingerencję w każdy z tych etapów, co ma gwarantować przestrzeganie prawa na każdym z nich. Nie trzeba chyba głębiej analizować oczywistej zasady, że postępowanie organów nadzoru budowlanego prowadzone jest też zawsze na gruncie zasad procesowych wynikających z k.p.a..
Wobec uprawnień, a zarazem obowiązków, organu zawartych w ustawie Prawo budowlane, w sytuacji gdy organ poweźmie wiedzę o naruszeniu pozostających w jego kompetencji przepisów względnie, gdy z żądaniem wszczęcia postępowania w tym zakresie wystąpi strona, niezbędne jest zweryfikowanie tej wiedzy w ramach postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego w sposób nieuprawniony zmodyfikowały, czy też błędnie odkodowały, żądanie zawarte w piśmie Z. i S. O. z dnia 2 grudnia 2013 r. przekazane PINB w Ś. przez Starostę Ś. do rozpoznania zgodnie z właściwością. Otóż lektura rzeczonego pisma wskazuje wprost, że wnioskodawcy żądają od organu przeprowadzenia stosownego postępowania ze względu na,,niewłaściwości podczas prac remontowych" czy,,bezprawną bez żadnych zezwoleń całkowitą rozbiórkę dachu pomieszczenia gospodarczego". PINB w Ś., co potwierdza zawiadomienie z dnia 9 czerwca 2015 r. (k. nr 14 akt administracyjnych) wszczął i prowadził postępowanie w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego dobudówki.
Nie można negować uprawnienia organu nadzoru budowlanego do badania zagadnienia stanu technicznego budynku, jednak z drugiej strony nie można też pomijać skierowanego do organu żądania czy pewnego rodzaju ciągu następujących po sobie zdarzeń powodujących określone następstwa. Z akt administracyjnych wynika, że na nieruchomości przy ul. [...] w Ś. prowadzono roboty budowlane, w trakcie których doszło do rozbiórki dachu przybudówki. Użytkownicy dobudówki zażądali interwencji organu właśnie ze względu na roboty budowlane. Tymczasem PINB w Ś. zajął się stanem technicznym budynku pomijając okoliczność na ów stan techniczny ewidentnie wpływające.
Zauważyć należy, że osią sporo pomiędzy użytkownikami przedmiotowej dobudówki a Wspólnotą Mieszkaniową zasadniczo nie jest to,,czy" ale,,kto" ma usunąć stwierdzone nieprawidłowości. Trzeba też przypomnieć, że z akt administracyjnych wynika, że dach dobudówki został rozebrany w trakcie prowadzonych na nieruchomości robót, natomiast nakaz zawarty w pkt 4 decyzji PINB dotyczy braku konstrukcji dachu. Zastanawiające jest więc to, że organ mimo wiedzy o usunięciu dachu w ramach robót budowlanych nakazuje usunięcie nieprawidłowości w tym zakresie w ramach postępowania dotyczącego utrzymania obiektu budowlanego.
Nie uprzedzając w żaden sposób rodzaju rozstrzygnięcia jakie winien wydać organ nadzoru budowlanego trzeba powiedzieć, że niewątpliwie dach budynku jest jego elementem konstrukcyjnym. Prowadzenie jakichkolwiek robót budowlanych dotyczących tego elementu, oczywiście poza konserwacją czy remontem w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, należy badać na gruncie przepisów rozdziału 5 ustawy Prawo budowlane, o ile oczywiście nie zostały dochowane warunki wynikające z regulacji zawartych w rozdziale 4 omawianej ustawy. Skoro organy obu instancji nie dostrzegając ingerencji w element konstrukcyjny istniejącego obiektu budowlanego orzekły wyłącznie w oparciu na podstawie przepisu art. 66 Prawa budowlanego ujętego w rozdziale 6 Prawa budowlanego zawierającego regulacje związane z utrzymaniem obiektu budowlanego doszło do sytuacji, gdy zasadne jest przyjęcie, iż nastąpiło naruszenie prawa materialnego o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a..
Podchodząc do analizowanego zagadnienia z punktu widzenia logiki i częściowo wyłaniającego się z akt administracyjnych ciągu zdarzeń można powiedzieć, że za przedmiot swojego postępowania organy przyjęły niejako skutek (stan techniczny budynku), pomijając przyczynę w postaci wykonanych robót budowlanych, które przynajmniej w pewnej części ten stan spowodowały. W oparciu o przeprowadzone przez organ dowody i ze względu na przedmiot postępowania trudno w chwili obecnej wiązać w sposób precyzyjny skutki robót budowlanych wykonanych w budynku z jego aktualnym stanem technicznym. Trzeba jednak wiedzieć, że już z pisma wnioskodawców opatrzonego datą 2 grudnia 2013 r. wynika, że przybudówka nie posiada dachu zaś zaskarżona decyzja DWINB nosi datę 18 lipca 2017 r.. Stąd też można zakładać z wysokim prawdopodobieństwem, że pozbawiony konstrukcji dachu obiekt budowlany poddawany czynnikom atmosferycznym na przestrzeni dość znacznego czasu dozna uszczerbku w stanie technicznym.
Wobec wyżej powiedzianego, nie wykluczając konieczności interwencji służb nadzoru budowlanego w sferę stanu technicznego budynku, należy uznać, że materiał dowodowy sprawy, w tym wniosek Z. i S.O., uzasadniają rozważenie konieczności przeprowadzenia postępowania dotyczącego legalności wykonanych na przedmiotowej nieruchomości robót budowlanych.
Tak więc zdaniem Sądu w składzie orzekającym w pierwszym rzędzie organy nadzoru budowlanego muszą odnieść się do robót budowlanych jakie miały miejsce na nieruchomości w kontekście ich legalności. O ile w toku tego postępowania, którego przeprowadzenia żądali wnioskodawcy, nie uda się wyeliminować nieprawidłowości w budynku będzie należało uruchomić przepisy rozdziału 6 Prawa budowlanego i w odrębnym postępowaniu orzec w sprawie.
Biorąc pod uwagę przyczyny uchylenia decyzji organów obu instancji Sąd za zbędne uznał odnoszenie się do pozostałych twierdzeń skargi, skoro i tak zaleceniem Sądu jest przeprowadzenie postępowania na podstawie innych regulacji prawnych.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Stąd orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W punkcie drugim orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193).