Uzasadnienie
Decyzją nr [...]z dnia [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. nakazał na podstawie art. 48 ust. 1 prawa budowlanego skarżącemu rozbiórkę będącego w budowie budynku magazynowego położonego w C. na działkach nr[...,...]. W uzasadnieniu organ przytoczył ustalenia wynikające z dowodu z oględzin oraz omówił przepisy planu miejscowego. Budowę rozpoczęto bez pozwolenia na budowę, w odległości 1 m od granicy działki nr 30/4, przy budynku byłej stacji uzdatniania wody. Stwierdzono wykonanie ścian zewnętrznych o wymiarach 13x13m i dachu oraz posadzki wewnętrznej z kostki betonowej. Inwestor oświadczył, że budowany obiekt miał służyć jako magazyn. Według planu miejscowego (uchwała Rady Gminy K. z dnia 18 czerwca 1998r.) na działce nr 30/04 obowiązuje zakaz wznoszenia wszelkich budynków, część działki nr 29 przeznaczona jest na zabudowę mieszkaniową, a na pozostałej obowiązuje zakaz budowy budynków. W ocenie organu budowany obiekt jest budynkiem. Jego budowa jest niezgodna z planem miejscowym.
W odwołaniu skarżący zarzucił błędną ocenę, że obiekt jest budynkiem. Stanowi on budowlę zabezpieczającą studnie głębinowe.
Zaskarżoną decyzją organ utrzymał powyższą decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ przytoczył ustalenia wynikające z materiału sprawy, takie same jak powołane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Wobec niezgodności rozpoczętej budowy z ustaleniami planu miejscowego, nie było podstaw do wszczęcia postępowania legalizacyjnego zgodnie z art. 48 ust.2 ustawy. Błędna ocena organu I instancji, że obiekt magazynowy jest budynkiem nie miała znaczenia, gdyż nakaz rozbiórki z art. 48 ust.1 ustawy odnosi się do wszelkich obiektów budowlanych budowanych bez pozwolenia na budowę.
W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego, nierozważenie całości zabranego materiału i pominięcie, że rozpoczęte roboty budowlane stanowiły modernizację studni głębinowych, prowadzoną w ramach przebudowy budynku przepompowni wody. Skarżący twierdził, że w trakcie oględzin oświadczył o dokonywaniu jedynie modernizacji
Sygn. akt II SA/Wr 646/07 studni głębinowych. Obiekty te istnieją ponad 5 lat i należało odstąpić od stosowania art. 48 z uwagi z uwagi na upływ czasu. Obiekt nie posiada okien, fundamentów ani przegród budowlanych i nie jest budynkiem. Obecnie został częściowo rozebrany. Plan miejscowy dopuszcza przeznaczanie nie użytkowanych obiektów gospodarczych na cele usługowe lub produkcyjne. Postępowanie w sprawie samowolnej przebudowy budynku przepompowni uległo umorzeniu, natomiast nakazano rozbiórkę modernizowanych budowli w postaci studni głębinowych. Oznaczało to naruszenie przepisów art. 50 i art. 51 prawa budowlanego oraz art. 7 i art. 77 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W uzasadnieniach orzeczeń sądów odwoławczych często pojawia się jakby zarzut wobec skarżącego, że operuje własnym stanem faktycznym. Ma to miejsce wówczas, gdy skarżący przedstawia w środku zaskarżenia wymyślony przez siebie stan faktyczny sprawy, odbiegający zarówno od ustaleń zawartych w materiale zebranym przez organ orzekający, jak i ustaleń przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Kiedy jeszcze skarżący dodaje do tego operowanie wymyślonym przez siebie stanem prawnym sprawy, nie może ulegać wątpliwości, że skarga, z punktu widzenia zawartych w niej treści, jest oczywiście bezzasadna. Nie zawsze prowadzi to do oddalenia skargi przez sąd administracyjny, powołany do kontroli legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od treści skargi. W nin. sprawie nie było podstaw do stwierdzenia, że kontrolowana decyzja narusza prawo. Kwestionowanie przyjętych przez organ ustaleń faktycznych umożliwia zarzut uchybień procesowych organu, popełnionych w fazie gromadzenia materiału sprawy, a następnie w fazie jego oceny (art. 75§1, art. 77§1, art. 80 k.p.a., art. 107§3 k.p.a.).
W nin. sprawie stawianie takich zarzutów byłoby bezpodstawne. W pierwszej fazie postępowania organ dopuścił dowód z oględzin i przeprowadził go przy udziale skarżącego. W protokole tym organ dokładnie opisał stan techniczny i usytuowanie obiektu budowlanego. Organ stwierdził, że skarżący w grudniu 2006r.
Sygn. akt II SA/Wr 646/07 rozpoczął roboty budowlane przy budowie wiaty magazynowej, dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej o nazwie "autoczęści samochodowe". Przytoczono oświadczenie skarżącego, że obiekt miał służyć jako magazyn części karoseryjnych. Organ zaznaczył, że wiatę wykonano w miejscu studni głębinowych, które są nieczynne. Kolejno przytoczono wyjaśnienie skarżącego, że obiekt jest tymczasowy, stawiany w oczekiwaniu na nowy plan zagospodarowania przestrzennego, a obecnie ulega rozbiórce przez samego skarżącego. Protokół z oględzin został odczytany, a następnie podpisany bez zastrzeżeń przez skarżącego.
W odwołaniu skarżący nie przeczył, że rozpoczął roboty budowlane przy budowie wiaty, a jedynie przedstawił jej obecny stan (po częściowej rozbiórce) oraz odmienne od przyznanego jej przeznaczenia (nie magazyn, lecz osłona nieczynnych studni), a także twierdził, że jest to budowla, a nie budynek. Jak trafnie przyjął organ, nawet uwzględnienie tych nowych twierdzeń, nie mogło wywołać odstąpienia od nakazu rozbiórki. Trzeba powtórzyć, że zgodnie z art. 48 ust. 1 prawa budowlanego (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118) obowiązek nakazania rozbiórki powstaje po stwierdzeniu rozpoczęcia budowy lub wybudowania obiektu budowlanego (czyli zgodnie z art. 3 pkt 1 budynku, budowli albo obiektu małej architektury) bez wymaganego pozwolenia na budowę. O ile opisany szczegółowo przez organ obiekt nie był budynkiem, to niewątpliwie był budowlą (art. 3 pkt 3 ustawy). Niewykluczone, że był to tymczasowy obiekt budowlany (art. 3 pkt 5 ustawy).
Nie ulegało wątpliwości, że obiekt ten był budowany (art. 3 pkt 6 ustawy). Dopiero w skardze pojawiło się gołosłowne i niewiarygodne twierdzenie, jakoby budowanie wiaty stanowiło element przebudowy położonego obok budynku. Obiekt ten mógł być budowany jedynie po uzyskaniu pozwolenia na budowę, bowiem w szczególności nie został wymieniony w art. 29 ustawy. Nie ulegało również wątpliwości, że budowa tego obiektu nie była zgodna z planem miejscowym. W aktach sprawy znajduje się wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego" W." (Dz. Urz. Woj. Doln. Nr 10 z 7 lipca 1998r.) uchwalonego w dniu 18 czerwca 1998r.(por. art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Według planu, działka nr [...] położona jest na terenie Parku Krajobrazowego [...] i oznaczona symbolami MR, RP, WZ, jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową, uzupełniająco pod urządzenia
Sygn. akt II SA/Wr 646/07 usługowe służące bezpośredniej obsłudze mieszkańców i rolnictwa, dopuszcza się zmianę przeznaczenia nie użytkowanych obiektów gospodarczych (MR), ponadto pod uprawy rolne lub urządzenia infrastruktury technicznej (RP), bądź ujęcia wody pitnej (WZ), z zakazem wznoszenia wszelkich budynków na terenach RP, do jakich należy również działka nr [...] (zapis w umowie sprzedaży działki na rzecz skarżącego z dnia 22.09.2006r.). Nie było zatem podstaw do wszczęcia postępowania legalizacyjnego (art. 48 ust. 2 ustawy). Jak zaznaczono na wstępie, twierdzenia i zarzuty przedstawione w skardze odbiegały całkowicie od materiału sprawy i wchodzącego w rachubę stanu prawnego, zatem jako oczywiście bezpodstawne nie mogły wpłynąć na rozstrzygnięcie.
Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.