Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 października 2013 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, jednocześnie odmawiając przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Pismem z dnia 19 stycznia 2014 r. skarżąca wystąpiła ponownie o ustanowienie jej pełnomocnika z urzędu. Z uwagi na nie złożenie w wyznaczonym terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym formularzu, zarządzeniem z dnia 7 marca 2014 r. referendarz sądowy pozostawił jej wniosek bez rozpoznania.
Skarżąca wraz ze sprzeciwem złożonym na ww. zarządzenie załączyła do akt sporządzony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i "ustanowienia dla niej pełnomocnika z urzędu w osobie T. K.". W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazał, że gospodarstwo domowe prowadzi z 83 –letnią matką (inwalidką I grupy), którą się opiekuje; utrzymuje się z renty rodzinnej matki (2.500 zł), z czego ok. 400 zł wydatkowane jest na same lekarstwa i dojazdy na wizyty lekarskie, ok. 800 zł stanowią koszty utrzymania mieszkania i inne opłaty; koszty wyżywienia i środków higieny- 900 zł; raty kredytów i pożyczek (m.in. na zakup aparatu tlenowego)- 300 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Mając na uwadze powyższe regulacje Sąd ponownie rozpoznał na podstawie zebranego materiału dowodowego wniosek strony o przyznanie prawa pomocy i uznał, że biorąc pod uwagę aktualny etap postępowania i przedstawione we wniosku okoliczności uznać należy, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie wnioskodawczyni prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Zaznaczyć należy, iż skarżąca zawsze mogła ustanowić swojego męża- T. K. pełnomocnikiem w sprawie, jednakże osoba ta do czasu, kiedy nie wykaże, iż jest wpisana na listę profesjonalnych pełnomocników, tj. listę radców prawnych lub adwokatów, to nie będzie mogła zostać wyznaczona skarżącej przez odpowiedni samorząd zawodowy (adwokatów, radców prawnych) na pełnomocnika z urzędu, a tym samym na dzień dzisiejszy T. K. nie jest uprawniony ani do sporządzenia skargi kasacyjnej, jak również nie będzie mu przysługiwało wynagrodzenie za zastępstwo prawne na zasadach przyjętych dla zawodowych pełnomocników.
W tej sytuacji działając w interesie skarżącej uznano, że w rzeczywistości żąda ona ogólnie przyznania profesjonalnego pełnomocnika z urzędu (wniosek o wyznaczenie konkretnie T. K. w tej roli jako niedopuszczalny podlegałby bowiem odrzuceniu) i z tych względów, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. i art. 260 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.
Odnosząc się z kolei do wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych podkreślić należy, iż ww. postanowieniem z dnia 10 października 2013 r. przyznano już skarżącej to uprawnienie i jest ono nadal aktualne, w tej sytuacji postępowanie wszczęte wnioskiem w tym zakresie należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., umorzyć jako bezprzedmiotowe (punkt 2 sentencji).