Uzasadnienie
W dniu 11 maja 2015 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego wskazując w uzasadnieniu, że jest mu potrzebny do sporządzenia skargi kasacyjnej.
We wniosku z dnia 15 czerwca 2015 r. wnioskodawca zmienił zakres żądając tylko zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku poinformował, że gospodarstwo domowe prowadzi z żoną, nie ma żadnych oszczędności, a jedynym posiadanym przez niego składnikiem majątkowym jest "nieukończony pawilon handlowy" o pow. 88, 80 m2.
Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270). Wnioskodawca nie dopełnił powyższego obowiązku. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy i okoliczności te -na żądanie Sądu- winny być należycie udokumentowane (art. 255 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie wnioskodawca (mimo wezwania Sądu) nie wyjaśnił i nie udokumentował wielu istotnych okoliczności, które mogą kształtować jego sytuację finansową, np. skarżący nie wskazał z jakiego dochodu (środków pieniężnych) się utrzymuje; nie przedstawił sytuacji majątkowej oraz finansowej swoje żony prowadzącej z nim gospodarstwo domowe (skarżącemu wielokrotnie w tej i w innych jego sprawach wyjaśniano, że samo posiadanie umowy o rozdzielności majątkowej nie zwalnia go z przedstawienia ww. okoliczności dotyczących jego żony, nawet jeśli ona sama nie wyraża zgody na ich ujawnienie); nie przedłożył aktualnych wyciągów z wszystkich posiadanych przez siebie rachunków bankowych za ostatnie dwa miesiące (praktycznie brak operacji na rachunku którego wyciąg wnioskodawca przedłożył świadczy o tym, że akurat z tego rachunku to skarżący naprawdę nie korzysta); nie złożył do akt dokumentu potwierdzającego wysokość swojego zadłużenia 59.000 zł (o których zawsze wspominał we wcześniejszych wnioskach, nie wyjaśnił co w takim razie stało się z tym zadłużeniem); nie złożył również deklaracji podatkowych za rok 2014 czy kserokopii ostatniej strony z księgi przychodów i rozchodów lub innego dokumentu z którego wynikałaby wysokość przychodów uzyskiwanych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej i rodzaj ponoszonych kosztów (skarżący nie wskazuje, że prowadzi działalności, a z bazy CEIDG wynika, że ma status "aktywny"); skarżący nie nie wyjaśnił co stało się z dotychczas wskazywanym przez niego dochodem nazywanym przez niego "odszkodowanie" w wysokości 700 zł i dlaczego to "odszkodowanie" z czasem malało (jeszcze we wcześniejszych swoich wnioskach deklarowała je w wysokości 1.400 zł); nie wyjaśnił dlaczego nie zlikwidował dotychczas działalności gospodarczej skoro przyczyną zawieszenia prowadzonej działalności gospodarczej –jak twierdził – był brak mu na nią środków pieniężnych (m.in. na składkę do ZUS); nadto nie określił i nie udokumentował wysokości swoich niezbędnych, aktualnych, miesięcznych wydatków; nie wskazał na jakim etapie jest sprawa podziału majątku (o dużej wartości) z byłą żoną; nie wyjaśnił co stało się z dotychczas wykazywanymi przez niego składnikami majątkowymi: mieszkaniem o pow. 50, 60 cm2 oraz działkami: o pow. 253 m2 i 137 m2; nie określił z jakich źródeł czerpał dotychczas środki na pokrycie kosztów sądowych w tej i w innych sprawach toczących się przed tut.
Sądem, w tym na opłacenie wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika np. w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 385/06 i II SAB/Wr 49/11; nie wyjaśnił dlaczego nie korzysta aktualnie ze wsparcia osób trzecich lub pomocy społecznej (choć we wcześniejszych wnioskach wskazywał, że korzysta np. z pomocy finansowej swoich sióstr); nie wskazał dlaczego nie rejestruje się jako osoba bezrobotna lub nie czyni starania o uzyskania świadczenia rentowego; nie wyjaśnił pod jakim adresem znajduje się posiadany przez niego pawilon handlowy czy jest on już ukończony i użytkowany, a jeśli tak to przez kogo i do prowadzenia jakiej działalności służy oraz jakie skarżący czerpie z tego tytułu korzyści.
Dodać również należy, iż skarżący już kilkakrotnie wcześniej w innych sprawach był pouczanym, że pozostaje w błędzie uważając, że przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.jedn. z 2011 r., Dz. U. Nr 230, poz.1371) zwalniają go z obowiązku przedstawienia sytuacji majątkowej i finansowej swojej oraz osób prowadzących z nim gospodarstwo domowe (np. żony). Ustawowym uprawnieniem Sądu (art. 252 p.p.s.a.) jest domaganie się od wnioskodawcy przedstawienia dokładnych dane o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawcy (i innych osób prowadzących z nim gospodarstwo domowe), a zatem w tej sytuacji art. 23 ust 1 pkt. 2 ustawy o ochronie danych osobowych pozwala na gromadzenie i przetwarzanie przez Sąd tego rodzaju danych, bowiem "jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa". Brak jest w aktach dokumentu świadczącego o prawnym rozwiązaniu związku małżeńskiego skarżącego i jego żony (drugiej), więc nawet umowa o rozdzielności majątkowej (chociaż skarżący okoliczności tej nie wskazał i nie wykazał) nie zniosły obowiązku wynikającego z art. 27 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego nakazującego obojgu małżonkom przyczynianie się do zaspokajania potrzeb rodziny, według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych.
W tej sytuacji każdy z małżonków ma obowiązek łożenia na utrzymanie współmałżonka, który utracił zdolność finansową, w tym nie posiada środków na poniesienie kosztów sądowych. Dla oceny wniosku istotne jest zatem przedstawienie sytuacji finansowej i majątkowej współmałżonka, czego skarżący- mimo pouczenia- nie uczynił.
Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu Państwa (czyli jest to dodatkowe obciążenie innych obywateli) i dlatego winno być udzielane wyjątkowo. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami.
Bezsprzecznie w niniejszym przypadku Sąd podjął czynności zmierzające do ustalenia, czy wnioskodawcy przysługuje prawo pomocy w żądanym przez niego zakresie. Zdaniem Sądu wskazane we wniosku okoliczności nie pozwalają na stwierdzenie, czy poniesienie kosztów sądowych jest dla skarżącego niemożliwe, albowiem z winy samego wnioskodawcy nie sposób stwierdzić jak jest jego rzeczywista sytuacja finansowa, a tym samym nie sposób zweryfikować twierdzeń zawartych we wniosku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.