Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 r. (sygn. akt II SA/Wr 789/15) odrzucił skargę kasacyjną wniesioną od postanowienia o odrzuceniu skargi w niniejszej sprawie.
W dniu 1 lutego 2016 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe R. S., w którym wskazał on, że w imieniu swoim oraz D. T., C. I., T. S., E. W., A. S. nie zgadza się z postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 r.
W piśmie tym stwierdzono, że R. S. był zmuszony złożyć skargę kasacyjną osobiście, bo pełnomocnik przyznany z urzędu odmówił jej sporządzenia. Dalej autor pisma zażądał, aby tutejszy Sąd zobowiązał r.pr. Ł. P. do sporządzenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Nadto zasugerowano, że samą skargę kasacyjną mógłby sporządzić sędzia. W końcowej części pisma R. S. zawarł pytanie, kto ma skarżącym napisać zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Pismo strony skarżącej z dnia 1 lutego 2016 r. należało – na podstawie analizy jego treści – uznać za zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2016 r.
Z tego powodu wskazać należy, że w myśl art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.
Sąd stwierdził, że rozpoznawane zażalenie sporządził i podpisał R. S. osobiście, co oznacza, że wniesione zażalenie jest niedopuszczalne. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 194 § 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Niezależnie od powyższego należy wyjaśnić skarżącemu R. S., że kwestia tego, że radca prawny Ł. P. w swoim piśmie kierowanym do Sądu powołał się na art. 177 § 4 p.p.s.a. (przepis znowelizowany, który w tej sprawie nie miał zastosowania) nie miała znaczenia dla oceny dopuszczalności skargi kasacyjnej, ani obecnie nie ma znaczenia dla oceny dopuszczalności zażalenia. Zarówno bowiem według przepisów p.p.s.a. sprzed nowelizacji, jak i według przepisów znowelizowanych, pełnomocnik ustanowiony z urzędu ma możliwość złożenia do akt opinii o braku podstaw do sporządzenia danego środka zaskarżenia. Jednak co najważniejsze – opinia wniesiona przez pełnomocnika nie miała wpływu na treść postanowienia Sądu z dnia 21 stycznia 2016 r., ani na treść niniejszego postanowienia.
Dalej trzeba powiedzieć, że z art. 175 § 2 p.p.s.a. (który przywołano w postanowieniu z dnia 21 stycznia 2016 r.) nie wynika kompetencja dla sędziego sprawozdawcy do sporządzenia skargi kasacyjnej w imieniu skarżących. Przepis ten zawiera ogólny katalog podmiotów uprawnionych do sporządzania skarg kasacyjnych. Sędzia orzekający w niniejszej sprawie nie sporządzi więc żądanego środka zaskarżenia.
Jeśli zaś chodzi o to, kto ma sporządzić zażalenie w imieniu skarżących, należy zwrócić uwagę na fakt, że pełnomocnik strony będący radcą prawnym prowadzi samodzielnie sprawy przed organami orzekającymi, a Sąd administracyjny nie może wydawać mu poleceń, ani też nie sprawuje nadzoru nad jego działalnością. Niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań sąd administracyjny w razie uzasadnionej potrzeby udziela stronom występującym w sprawie radcy prawnego (art. 6 p.p.s.a.). W przekonaniu Sądu wyczerpujące pouczenia co do środków zaskarżenia są zawarte w pismach sądowych doręczanych skarżącemu R. S..