Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 789/15 umorzono postępowanie wszczęte wnioskiem R. S. z dnia 5 grudnia 2016 r. o przyznanie prawa pomocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano, że wnioskodawca korzysta już z prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Postępowanie z wniosku z dnia 5 grudnia 2016 r. podlegało więc umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Strona skarżąca wniosła sprzeciw od przytoczonego postanowienia referendarza sądowego. W sprzeciwie wskazano, że skarżący żąda przyznania mu prawa pomocy, ponieważ dotychczasowy pełnomocnik nie spełnił jego oczekiwań.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658), które ma zastosowanie do sprawy niniejszej, ponieważ została wszczęta przed dniem wejścia w życie ww. ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Natomiast stosownie do art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Zdaniem Sądu postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy należało umorzyć, bowiem rozpoznanie wniosku z dnia 5 grudnia 2016 r. jest zbędne. Skarżący korzysta z prawa pomocy w zakresie całkowitym na podstawie postanowienia z dnia 16 marca 2015 r., a więc nie można mu prawa pomocy przyznać ponownie. Z tych powodów Sąd stwierdził, że na podstawie art. 249a i art. 258 § § 2 pkt 7 p.p.s.a. postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 5 grudnia 2016 r. o przyznanie prawa pomocy należało umorzyć, bowiem rozpoznanie tego wniosku jest zbędne.
Odnosząc się krótko do sprawy osoby pełnomocnika Sąd wskazuje, że nie ma kompetencji do zmiany osoby wyznaczonego z urzędu pełnomocnika lub przyznawania kolejnego prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika, w sytuacji gdy dotychczasowe prawo pomocy w tym zakresie obowiązuje. Rola referendarza sądowego i Sądu w kwestii prawa pomocy ogranicza się bowiem jedynie do jego przyznania lub odmowy przyznania tego prawa. Ani referendarz sądowy, ani Sąd nie ma wpływu na to, jaką osobę organ samorządu właściwej korporacji wyznaczy na pełnomocnika stronie. Z akt sprawy wynika przy tym, że dziekan właściwej okręgowej izby radców prawnych wyznaczył skarżącemu nowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego K. T. (pismo k. 771 akt sądowych), a więc skarżący uzyskał pożądaną przez siebie zmianę pełnomocnika we właściwym do tego trybie.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 260 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.