Uzasadnienie
Skarga do sądu administracyjnego może być skutecznie wniesiona, jeżeli odpowiada wymaganiom określonym w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). I tak art. 46 § 1 pkt 1 tej ustawy stanowi m.in., iż każde pismo strony powinno zawierać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników.
Usunięcie braków formalnych, określonych w art. 46, następuje w trybie art. 49 § 1 powołanej ustawy, który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa stronę do jej uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W rozpatrywanej sprawie skarga została podpisana przez Prezesa Zarządu Spółki A.. Zarządzeniem z dnia 15 lutego 2010 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, tj. wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 1 marca 2010 r.. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że odebrała je osoba upoważniona do odbioru przesyłki. Zakreślony siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął zatem w dniu 8 marca 2010 r. (poniedziałek). Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi strona skarżąca nie uzupełniła jej w zakreślonym przez Sąd terminie. Skutkować to musiało odrzuceniem skargi po myśli art. 58 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z uwagi na powyższe należało zwrócić stronie skarżącej w całości uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a w/w ustawy.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.