Uzasadnienie
Pełnomocnik strony skarżącej ustanowiony na zasadzie prawa pomocy wniósł, pismem z dnia 19 maja 2015 r., o uzupełnienie wyroku z dnia 5 maja 2015 r. co do przyznania wynagrodzenia radcy prawnemu za zastępstwo prawne.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 13 lipca 2015 r. wezwano wnioskodawcę do wyjaśnienia, czy wobec wydania przez Sąd postanowienia z dnia 15 maja 2015 r. o przyznaniu pełnomocnikowi wynagrodzenia od Skarbu Państwa z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podtrzymuje wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 5 maja 2015 r.
Pismem z dnia 17 lipca 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że cofa wniosek o uzupełnienie wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm.; dalej: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie do wniosku, w tym wniosku o uzupełnienie wyroku (art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 64 § 3 p.p.s.a.). Cofnięcie skargi (a więc i wniosku) wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi (wniosku) za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Sąd ocenił, że cofnięcie wniosku nie budzi wątpliwości wskazanego wyżej rodzaju, szczególnie że należne wynagrodzenie zostało pełnomocnikowi strony skarżącej ustanowionemu z urzędu przyznane na mocy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 maja 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 830/14).
W tym stanie rzeczy sąd stwierdził, że postępowanie w zakresie uzupełnienia wyroku stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na mocy art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 60 p.p.s.a. i art. 64 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji.