Uzasadnienie
W sprawie, postanowieniem z dnia 22 stycznia 2015 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał skarżącym C.D. i E.D. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym również ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych we Wrocławiu wyznaczyła stronie skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego A.B..
Wyznaczony z urzędu radca prawny reprezentował skarżących w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji oraz następnie sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 maja 2015 r., którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II OSK 2180/15). Z akt sprawy wynika, że na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawił się pełnomocnik substytucyjny pełnomocnika procesowego z urzędu.
W treści skargi kasacyjnej oraz w piśmie procesowym z dnia 27 kwietnia 2017 r. wyznaczony z urzędu radca prawny zawarł wniosek o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych oraz oświadczenie, że koszty te nie zostały uiszczone w całości.
W sprawie zważono, co następuje.
Stosownie do brzmienia art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity w Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm. – dalej Rozporządzenie).
Zgodnie z § 15 pkt 1) i 2) Rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Z kolei przepis § 14 ust. 2 pkt 2) lit. c Rozporządzenia stanowi, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Z uwagi na fakt, że radca prawny, który sporządził i wniósł skargę kasacyjną oraz zapewnił reprezentację strony na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, występował postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jego wynagrodzenie należało określić w wysokości 75 % stawki minimalnej określonej w Rozporządzeniu.
Sprawa ze skargi decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu przeprowadzenia kontroli budynku i sporządzenia ekspertyzy technicznej zaliczana jest do kategorii spraw określonych w przepisie lit. c pkt 1) ust. 2 § 14 Rozporządzenia przewidującym stawkę minimalną w kwocie 240 zł.
W rezultacie wynagrodzenie ustanowionego w sprawie radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi w sprawie 180 zł (75% kwoty 240 zł).
Stosownie do § 2 ust. 3 Rozporządzenia, w sprawach, sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ stawka podatku od towarów i usług wynosi 23% (art. 5 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity w Dz. U. 2017 r. poz. 1221 ze zm.), podatek, o który podwyższeniu podlega wynagrodzenie radcy prawnego, wynosi w sprawie 41,40 zł (23% kwoty 180 zł).
Reasumując, referendarz sądowy postanowił przyznać ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym powiększone o stawkę podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden 40/100), na którą to kwotę składają się: wynagrodzenie – 180 zł oraz podatek od towarów i usług – 41,40 zł.
Postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu znajduje oparcie w wyżej wskazanych przepisach prawa, w art. 258 § 1 i § 2 pkt 8) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805) i § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. poz. 1715).
Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Admi-nistracyjnym we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.