Uzasadnienie
Decyzją z dnia 5 listopada 2009 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. rozpoznając odwołanie S. R. i A. R. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 5 sierpnia 2009 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie budowy obiektu budowlanego w P. Z. przy ul. C. [...] bez zgody właściwego organu. Decyzja organu odwoławczego została doręczona odwołującym się w dniu 13 listopada 2009 r.
Wnioskiem z dnia 23 listopada 2009 r. powołując się na art. 111 § 1 k.p.a. S. R. i A. R. zwrócili się do Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. o uzupełnienie uzasadnienia decyzji z dnia 5 listopada 2009 r. Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2009 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 111 § 1 k.p.a., odmówił dokonania uzupełnienia uzasadnienia własnej decyzji z dnia 5 listopada 2009 r. jednocześnie pouczając o braku możliwości zaskarżenia tego orzeczenia w drodze zażalenia. Postanowienie organu nadzoru budowlanego zostało doręczone S. R. w dniu 18 grudnia 2009 r. natomiast A. R. w dniu 21 grudnia 2009 r.
W dniu 11 grudnia 2009 r. S. i A. R. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 listopada 2009 r. Skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Wr 33/10 i załatwiona przez Sąd odrębnym postanowieniem.
Niezależnie od tego przesyłką zaadresowaną bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, nadaną w placówce pocztowej w dniu 23 stycznia 2010 r. skarżący, powołując się na sprawę o sygn. akt II SA/Wr 33/10, zaskarżyli decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 listopada 2009 r. oraz postanowienie tego organu z dnia 8 grudnia 2009 r. o odmowie uzupełnienia decyzji. Skarga ta została zarejestrowana w repertorium pod sygn. akt II SA/Wr 99/10.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na naruszenie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 111 k.p.a. Sięga ono tak daleko, że pozbawienie skarżących prawa do skargi w rozpatrywanej sprawie jest ewidentne, skoro organ odwoławczy w wydanym przez siebie postanowieniu z dnia 8 grudnia 2009 r. zawarł nieprawidłowe pouczenie wskazując jedynie, że na postanowienie odmawiające uzupełnienia uzasadnienia decyzji nie służy zażalenia. Pogląd ten jest błędny. Zgodnie z art. 111 § 2 k.p.a. zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu wniesienia skargi na dzień doręczenia stronie odpowiedzi /decyzji uzupełniającej lub postanowienia o odmowie uzupełnienia/. Dlatego zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. akt wydany w wyniku rozpoznania żądania powinien zawierać nowe pouczenie o terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego od decyzji ostatecznej objętej żądaniem, uwzględniając treść art. 111 § 2 k.p.a.
W rozpoznawanej sprawie skarżący, pomimo braku prawidłowego pouczenia o terminie i sposobie zaskarżenia decyzji ostatecznej, wnieśli w dniu 23 stycznia 2010 r. bezpośrednio do tut. Sądu skargę. Mając na uwadze, że postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji doręczone zostało S. R. i A. R. odpowiednio w dniu 18 grudnia 2009 r. i w dniu 20 grudnia 2009 r. nie ulega wątpliwości, że skarga bezpośrednio do Sądu wniesiona została z uchybieniem 30 dniowego ustawowego terminu. Zauważyć również należy, że brak w postanowieniu Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego pouczenia stron o terminie i sposobie zaskarżenia decyzji ostatecznej, nie powodował przedłużenia wskazanego 30 - dniowego terminu do wniesienia skargi ani też nie konwalidował nieprawidłowego trybu jej wniesienia. Zaistniały brak pouczenia – będący efektem oczywiście wadliwego działania organu administracji – może natomiast stanowić podstawę wniosku strony o przywrócenie terminu (postanowienie WSA z 14 października 2005 r., I SA/Wa 1625/04, LEX nr 215431).
W judykaturze wątpliwości nie budzi, że brak pouczenia, lub błędne pouczenie nie może stronie szkodzić. Z tego tez względu biorąc również pod uwagę brzmienie art. 6 u.p.p.s.a stwierdzić należy, że w celu skutecznego wniesienia skargi do sądu skarżący powinni wystąpić z kierowanym do Sądu wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, uprawdopodabniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, wnosząc jednakże ten wniosek za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (art. 87 § 3 u.p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strony powinny dokonać czynności, której nie dokonały w terminie, czyli wnieść skargę (art. 87 § 4 u.p.p.s.a.), mając na uwadze konieczność zachowania terminu przewidzianego przez ustawę dla złożenia wniosku o przywrócenie terminu (7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu – art. 87 § 1 u.p.p.s.a.).
Ponieważ w niniejszym stanie faktycznym i prawnym rozpoznanie merytoryczne skargi jest niedopuszczalne, zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 u.p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.