Uzasadnienie
P. G. wnioskiem z dnia [...] lipca 2010 r. zwróciła się do Urzędu Gminy B. z wnioskiem o skorygowanie błędnego wpisu meldunkowego stwierdzającego czasowe zameldowanie D. G. w B. w szczególności w okresie 20 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. oraz w okresie od 22 września 2006 r. do 26 stycznia 2008 r.
W uzasadnieniu wniosku podano, że zameldowanie D. G. w B. związane było z odbywaniem przez nią studiów, podczas gdy faktycznie nie studiowała. Dotyczy to okresu od 20 stycznia 2001 r. do 30 września 2005 r. Wnioskodawczyni wskazała, że zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ ma obowiązek skorygowania błędnego wpisu meldunkowego. Jak twierdzi D. G. miejsce stałego zameldowania opuściła w 2004 r., a studia rozpoczęła dopiero 1 października 2005 r., tak więc przez okres niemal 2 lat zamieszkiwała poza miejscem stałego zameldowania i nigdzie nie zgłosiła tego faktu uchybiając obowiązkowi meldunkowemu i w sposób rażący narażając dyspozycję art. 4 pkt 1 w zw. z art. 8 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Wójt Gminy B. postanowieniem z dnia 27 lipca 2010 r. przekazał wniosek skarżącej wg właściwości do Urzędu Miasta w B..
Urząd Miasta B. pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. poinformował P. G., że zameldowanie D. G. w B. przy ul. Z. [...] zostało zarejestrowane prawidłowo i obecnie jest zapisem archiwalnym. Podniesiono, że każdy ma prawo i obowiązek zarejestrowania pobytu, a organ meldunkowy nie ma uprawnienia do ustalania powodów zmiany adresu. Pismo to P. G. odebrała 30 sierpnia 2010 r., a następnie do Urzędu Miasta w B. skierowała pismo z [...] września 2010 r. zatytułowane "zażalenie."
Urząd Miasta w B. odpowiedział na to pismem z [...] września 2010 r., wskazując na definicję strony i podnosząc, że skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności, dowodów oraz przesłanek dających podstawę do wszczęcia postępowania w trybie, art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.). Pismo to skarżąca otrzymała 7 października 2010 r. i pismem z [...] listopada 2010 r. (taka sama data stempla pocztowego) złożyła skargę do tut. Sądu "w szczególności z rażącą bezczynnością Urzędu Miasta B.". Wniosła o stwierdzenie, że doszło do bezczynności organu, a tym samym do przewlekłości postępowania, zobowiązanie organu do zaprzestania takiego postępowania i wyznaczenie organowi terminu do załatwienia sprawy oraz o stwierdzenie, że doszło do naruszenia przepisów o właściwości a tym samym dwuinstancyjności postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 -4a.
Rozstrzygnięcie skargi uzależnione jest od odpowiedzi na pytanie, w jakiej formie powinno nastąpić rozpatrzenie wniosku skarżącego.
W orzecznictwie sądowym przyjęto, że zameldowanie jest czynnością materialno - techniczną. W razie wątpliwości faktycznych lub prawnych wydaje się decyzję administracyjną. W ocenie Sądu, żądanie skarżącej należało załatwić w formie decyzji administracyjnej. W decyzji należy rozstrzygnąć, czy są warunki do uchylenia tej czynności materialno - technicznej. W przypadku negatywnym należy wydać decyzję o odmowie uchylenia czynności w postaci zameldowania. Należy także rozważyć problem interesu prawnego skarżącej (art. 28 K.p.a.).
Warunkiem wniesienia skargi na bezczynność jest wyczerpanie środków zaskarżenia, którym w przypadku wniesienia skargi na bezczynność w wydaniu decyzji, jest zażalenie do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Skarżący tego trybu nie wyczerpał, co uzasadnia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2011 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odrzucenie skargi.