Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 lutego 2010r. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. polegającą na nie wydaniu decyzji o nakazie zamurowania dwóch otworów okiennych na ścianie wschodniej budynku mieszkalnego położonego w T. przy ul. [...].
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Sądu, reprezentujący skarżącego pełnomocnik z urzędu wezwany został do uzupełnienia braku skargi poprzez wykazanie, że skarżący występował do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T., pod rygorem uznania, że skarżący takiego zażalenia nie składał. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 9 czerwca 2010r., lecz w zakreślonym terminie brak ten nie został uzupełniony. Jednocześnie w dniu 14 czerwca 2010r. skarżący osobiście złożył do akt sprawy pismo informujące o tym, że w dniu 23 września 2008r. składał do Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę na bezczynność organu niższego stopnia (pismo to dołączone było do skargi), a nadto przedłożył kserokopie kierowanych w tej sprawie pism z 23.04.2003r., 17.11.2008r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Zgodnie z art. 52§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżania, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (art. 52§2 cyt. ustawy), zaś zgodnie z art. 52§3, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem jej do sądu wezwać właściwy organ na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym albo zwrócenie się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
W przypadku bezczynności, polegającej na nieuzasadnionej zwłoce w załatwieniu przez organ sprawy w prawem przewidzianym terminie, zastosowanie znajduje art.37 §1 kpa stanowiący, że w takiej sytuacji, celem zdyscyplinowania organu, strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ taki, w uznaniu zasadności zażalenia, w terminie określonym w art. 35§ 3 kpa wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin do jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych nie załatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby – zgodnie z art.37 § 2 kpa – podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.
Wyczerpanie wyżej opisanego trybu postępowania w przypadku bezczynności organu zobowiązanego do załatwienia sprawy, daje stronie uprawnienie do wystąpienia do sądu ze skargą na bezczynność. Zażalenie przewidziane w art.37 kpa jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art.52§1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z kolei w myśl art. 53 § 1 ustawy o p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (Art. 53 § 2). Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi; pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie), oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia).
Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie (60 dni od dnia wniesienia wezwania) powinna być wniesiona skarga (por. postanowienie NSA z dnia 21 maja 2007r., sygn. akt II OSK 986/06, LEX nr 334277).
Przechodząc już konkretnie do motywów faktycznych niniejszego wskazać należy, że –jak wykazała strona skarżąca-w niniejszej sprawie ostatnie zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. złożone zostało do organu wyższego stopnia w dniu 23 września 2009r. (k. 5 akt). W tym stanie faktycznym sprawy - zdaniem Sądu - skarga winna być złożona w terminie 60 dni od dnia wniesienia do organu pisma zawierającego skargę na opieszałość organu I instancji. Wskazać w tym miejscu trzeba, że z akt sprawy nie wynika aby skarżący otrzymał od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy jakieś pismo stanowiące odpowiedź na zażalenie skarżącego zawarte w piśmie z dnia 23 września 2009r.
Wobec powyższego w okolicznościach sprawy przyjąć należy, że skarga do sądu winna być złożona w terminie najpóźniej w dniu 23 listopada 2009r. Z akt sprawy wynika tymczasem, że skarżący wniósł rzeczoną skargę za pośrednictwem Urzędu Pocztowego w T. w dniu 18 lutego 2010r., czego dowodzi data stempla pocztowego na kopercie.
Mając na uwadze, że skarga wniesiona została z z przekroczeniem 60 dniowego terminu przewidzianego w art.53§2 ustawy, to podlegała ona odrzuceniu na podstawie art.58§1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.