Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2015 r., skarżąca spółka P. Sp. z o.o. w P. wniosła do Marszałka Województwa K. – P. o udostępnienie informacji publicznej poprzez przekazanie treści postanowienia wznawiającego bądź odmawiającego wszczęcia postępowania dotyczącego wydanej przez Marszałka decyzji – koncesji na wydobywanie kopaliny nr [...] z dnia [...] maja 2015 r.
W odpowiedzi Marszałek pismem z dnia [...] listopada 2015 r. poinformował skarżącą spółkę, że ww. postanowienie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 782 z późn. zm., w skrócie "u.d.i.p."), jest ono bowiem częścią akt sprawy administracyjnej.
W złożonej skardze na bezczynność Marszałka skarżący wniósł o zobowiązanie Wójta do wydania wnioskowanych informacji; wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości oraz orzeczenie, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała na orzeczenia sądów administracyjnych wskazujące, że informacją publiczną jest korespondencja organu władzy publicznej kierowana do innego organu władzy publicznej oraz że informację publiczną stanowi całość akt sprawy. Skarżąca wskazała także, że Marszałek jest niekonsekwetny, gdyż na wniosek skarżącej udzielał już informacji w żądanym zakresie, przy czym były to dokumenty "z akt sprawy".
W odpowiedzi na skargę Marszałek wniósł o jej oddalenie wskazując, że postanowienie o wznowieniu postępowania nie jest informacją publiczną, ale częścią akt administracyjnych sprawy. Do akt sprawy, zgodnie z art. 73 k.p.a. wgląd mają strony postępowania. Skarżąca nie wykazała interesu prawnego i nie stała się stroną postępowania, nie może zatem otrzymywać odpisu lub wypisów ewentualnie kserokopii z akt sprawy administracyjnej.
Odnośnie udzielanych wcześniej skarżącej informacji organ wskazał, że udostępnieniu podlegały koncesje, w przypadku których istnieją normy szczególne kwalifikujące je zarówno do informacji publicznej, jak i do kategorii informacji o stanie i ochronie środowiska. W przypadku postanowienia o wznowienie postępowania takiej normy brak.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
W przedmiotowej sprawie skarżąca zwracała się o udostępnienie przez Marszałka tj. organ władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania. Podstawą odmowy udostępnienia takiego postanowienia jest stwierdzenie Marszałka, że jest ono częścią akt sprawy, w której skarżąca nie jest stroną.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w tejże ustawie. Stosownie do unormowania art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy ustawy udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postaci dokumentów urzędowych, a zwłaszcza aktów administracyjnych oraz innych rozstrzygnięć. W myśl natomiast art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.
W świetle powyższego niewątpliwie wydane przez organ, w zakresie jego właściwości, postanowienie o wszczęciu postępowania wznowieniowego ewentualnie o odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego należy uznać za dokument urzędowy, a tym samym za informację publiczną.
Istotną kwestią w sprawie jest natomiast, czy włączenie takiego dokumentu do akt sprawy oznacza, iż staje się on dostępny tylko dla stron postępowania, dla którego takie akta są prowadzone.
Należy zauważyć, że akta sprawy są zbiorem różnego rodzaju dokumentów, tj. takich, które stanowią informację publiczną i które jej nie stanowią. Ponadto w aktach mogą znajdować się materiały, które nie zostały wytworzone przez organ władzy publicznej lub inne podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej. Akta spraw sądowych zawierają często dokumenty prywatne i dotyczą spraw bardzo osobistych np. życia rodzinnego, stanu zamożności czy też stanu zdrowia. Wnioskodawca ma prawo uzyskania informacji publicznej a nie prawo dostępu do zbioru, w którym niektóre dokumenty mają walor takiej informacji. Nie jest przy tym przekonywujący argument, że akta zostały wytworzone przez sąd lub organ administracji przez nadanie zbiorowi materiałów utrwalonych na piśmie określonej formy, np. przez ich zszycie lub połączenie w inny sposób, nadanie bowiem zbiorowi określonej formy nie jest jego wytworzeniem (zob. wyroki NSA z 28 października 2009 r. sygn. I OSK 711/09; z 16 kwietnia 2010 r. sygn. I OSK 83/10; Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, LexisNexis, s. 39–42). Nie można zatem uznać, że akta administracyjne zawsze i w całości można uznać za podlegającą udostępnieniu informację publiczną.
Uznanie, że akta sądowe czy też administracyjne jako zbiór dokumentów i informacji nie stanowią w całości informacji publicznej nie ogranicza prawa do informacji. Wnioskodawca może bowiem wskazać we wniosku konkretną interesującą go informację zawartą w aktach co pozwoli zobowiązanemu podmiotowi udzielić tej informacji lub wydać decyzję o odmowie na podstawie art. 16 u.d.i.p. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn.. atk I OSK 757/12, publ. LEX nr 1264927 oraz z dnia 30 października 2012 r. sygn.. akt i OSK 1696/12, publ. LEX nr 1363607).
Tego rodzaju właśnie żądanie złożyła skarżąca w przedmiotowej sprawie, wskazując na konkretną informację – dokument, który znajduje się w aktach sprawy.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednakże, jeśli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej.
Skoro skarżąca nie otrzymała żądanej informacji oraz w sprawie nie doszło do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanego dokumentu to należy uznać, że Marszałek pozostaje w bezczynności.
Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że w ocenie Sądu przedmiotowa bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi łączyć się z istnieniem pewnych dodatkowych cech w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Aby uznać naruszenie prawa za rażące nie wystarczy samo stwierdzenie, że doszło do przekroczenia przez organ ustawowych obowiązków. Konieczne jest stwierdzenie, że przekroczenie to jest znaczne i niezaprzeczalnie pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 sierpnia 2015 r. sygn. akt IV SAB/Gl 74/15 i przytoczone tam orzecznictwo). W przedmiotowej sprawie stanowisko organu takich cech nie przejawia. Ponadto należy mieć na względzie, że organ, aczkolwiek prezentując błędne stanowisko, poinformował o nim niezwłocznie (pismem z dnia 19 listopada, tj. w terminie 14 od złożenia wniosku) wnioskodawcę.
Z tych powodów, na mocy art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.
O kosztach (pkt 3 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349; z późn. zm.), biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.