Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstokuz 18 stycznia 2023 r., sygn. akt II SAB/Bk 131/22

Uzasadnienie

1. I. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:
2. 1. Wnioskiem z [...] lutego 2022 r. przesłanym w drodze wiadomości e-mail Fundacja L. (dalej powoływana jako Fundacja) zwróciła się do Nadleśniczego Nadleśnictwa B. w G. (dalej powoływany również jako organ) o udostępnienie informacji związanej z procesem konsultacji społecznych, zgłaszania uwag, wniosków i petycji oraz współuczestniczenia strony społecznej w decyzjach o gospodarce leśnej, które odbyły się poza procesem Planu Urządzania Lasu. Jednocześnie skarżąca zwróciła się o przesłanie na wskazany w piśmie adres poczty elektronicznej odpowiedzi na następujące pytania:

"Wnioskujemy o przesłanie listy przypadków z okresu od 1 stycznia 2018 roku do momentu odpowiedzi na to pismo, gdy przedstawiciele strony społecznej zgłaszali postulaty, pytania, wnioski i uwagi dotyczące prowadzenia gospodarki leśnej na terenie Nadleśnictwa? Dla każdego z przypadków wnioskujemy o podanie:

1. a. kto zgłaszał postulaty, pytania, wnioski i uwagi dotyczące prowadzenia gospodarki leśnej na terenie Nadleśnictwa?
2. b. zagadnień, których dotyczyły pytania, wnioski i uwagi zgłaszane przez stronę społeczną.
3. c. rezultatów zgłaszania pytań, postulatów, wniosków i uwag przez stronę społeczną, w szczególności informacji czy w wyniku zaangażowania strony społecznej Nadleśnictwo zmodyfikowało swoje plany prowadzenia gospodarki leśnej i jeżeli tak, to w jaki sposób.
4. d. dokumentacji komunikacji Nadleśnictwa ze stroną społeczną.".
5. 2. Następnie w dniu [...] marca 2022 r. Fundacja ponowiła wniosek, podpisany podpisem zaufanym, który to został wysłany poprzez ePUAP.
6. 3. W dniu [...] marca 2022 r. organ wezwał Fundację do uzupełnienia wniosku, podając, że zarówno wniosek z [...] lutego 2022 r., jak i ponownie przesłany wniosek z [...] marca 2022 r. nie spełniają wymogów formalnych i wskazując jako podstawę wezwania art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r., poz. 2373 ze zm., dalej jako: ustawa środowiskowa).
7. 4. Pismem z [...] marca 2022 r. organ poinformował o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy środowiskowej, w związku z brakiem odpowiedzi na pismo z 8 marca 2022 r.
8. 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Fundacja zaskarżyła bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] lutego 2022 r.

Fundacja zarzuciła naruszenie:

1. 1) art. 74 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji o stanie i ochronie środowiska poprzez pominięcie tego przepisu, co doprowadziło do nieudostępnienia wnioskowanych informacji,
2. 2) art. 8 ust. 1 i art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej,
3. 3) art. 74 ust. 4 Konstytucji RP oraz art. 8 ust. 2 ustawy środowiskowej poprzez działanie wbrew obowiązkowi wynikającemu z tych przepisów,
4. 4) art. 14 ust. 1 ustawy środowiskowej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca od dnia złożenia wniosku, poprzez brak udostępnienia informacji we wskazanym terminie.

Zdaniem Fundacji złożony do organu wniosek podlega rozpoznaniu w trybie ustawy środowiskowej. W skardze wskazuje się, że wniosek Fundacji dotyczył postulatów, wniosków i uwag, zgłoszonych w określonym przedziale czasowym do Nadleśnictwa przez stronę społeczną, w kwestiach związanych z realizacją planów urządzenia lasów, rezultatów działań podjętych przez organ w następstwie tych postulatów (wniosków, uwag) oraz planowanych zmian w zakresie komunikacji ze stroną społeczną, a więc w ocenie Fundacji kwestii odnoszących się wprost do stanu elementów środowiska i jego ochrony.

Według Fundacji każde działanie związane z realizacją planu urządzenia lasu ma związek ze środowiskiem oraz jego ochroną. Oceny tej zdaniem Fundacji nie zmienia okoliczność, że plan urządzania lasu obejmuje również pozyskiwanie drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu, jako elementów gospodarki leśnej zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2021 r., poz. 1275 ze zm., dalej jako: "ustawa o lasach"). W ocenie strony skarżącej działania te bowiem, mimo, że nie są wprost nakierowane na ochronę środowiska, mają jednak wpływ na stan środowiska.

Tym samym informacje o podjętych przez stronę społeczną działaniach w postaci postulatów, wniosków i uwag, które kierowane były do organu, a dotyczących realizacji planów urządzenia lasów oraz informacje o sprzężonych z nimi działaniach podjętych w ich następstwie przez organ, mieszczą się w pojęciu informacji o środowisku i jego ochronie, zdefiniowanym szeroko w art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej. Ponadto według Fundacji chodzi nie tylko o działania wpływające na elementy środowiska wskazane w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, ale również mogące wpłynąć na to środowisko oraz o jego ochronę.

Wobec powyższego Fundacja wniosła o zobowiązanie podmiotu zobowiązanego do załatwienia wniosku z [...] lutego 2022 r., stwierdzenie, że podmiot zobowiązany dopuścił się bezczynności, a także o zasądzenie od podmiotu zobowiązanego na rzecz Fundacji kosztów postępowania według norm przepisanych.

6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Powołał się na pismo z [...] marca 2022 r., podając, że poinformowano w nim wnioskodawcę o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia z przyczyn formalnych. Wyjaśnił, że nie odmówił udzielenia informacji argumentując merytorycznie czy też kwestionując podstawę prawną wniosku. Zdaniem organu zarówno złożony wniosek z [...] lutego 2022 r., jak i ponownie przesłany wniosek z [...] marca 2022 r. nie są podpisane w sposób, który można uznać za dokument pisemny podpisany elektronicznie.

Organ wskazał również, że systemie informatycznym organu w dniu [...] września 2022 r. pojawił się podpisany wniosek Fundacji zawierający żądanie zawarte w mailu z dnia [...] lutego 2022 r., o którym to fakcie organ dowiedział się dopiero w momencie wpływu skargi na bezczynność organu, co nastąpiło na skutek doręczenia w dniu [...] listopada 2022 r. poczty elektronicznej z WSA w Białymstoku. W związku z tym organ wskazał, że przygotowuje żądaną informację, której udzieli. Zdaniem organu nie można mówić o bezczynności organu, gdyż organ w terminie oraz stosując się do treści przepisów prawa załatwił sprawę wnioskodawcy, nie popadając w bezczynność.

1. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
2. 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2022 poz. 329 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność organów.

Na gruncie ustawy środowiskowej, analogicznie jak w przypadku spraw dotyczących informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.), bezczynność organu polega na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji o środowisku w sposób przewidziany tą ustawą, wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji o środowisku bądź o umorzeniu postępowania.

1. 2. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
2. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
3. 4. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy oceny czy informacje, o które wniosła Fundacja w piśmie z [...] lutego 2022 r. stanowią informację o środowisku w rozumieniu przepisów ustawy środowiskowej, a w konsekwencji czy organ, pozostawiając wniosek bez rozpoznania jako niedotyczący informacji o środowisku, pozostaje w bezczynności.
4. 5. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność organów.

Na gruncie ustawy środowiskowej, analogicznie jak w przypadku spraw dotyczących informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.), bezczynność organu polega na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji o środowisku w sposób przewidziany tą ustawą, wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji o środowisku bądź o umorzeniu postępowania.

Należy przy tym zauważyć, że wedle art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1 u.d.i.p. Jest to norma kolizyjna, wyłączająca stosowanie przepisów u.d.i.p. w sytuacji, w której ustawa szczególna reguluje w sposób odmienny od u.d.i.p., zasady i tryb dostępu do informacji publicznych. W orzecznictwie wskazuje się, że regulacje dotyczące dostępu do informacji publicznej, zawarte w innych aktach prawnych, wyłączają możliwość domagania się udostępnienia informacji publicznej w oparciu o unormowania u.d.i.p. Istnienie innych zasad, czy trybu udostępniania informacji publicznych, wyłącza stosowanie u.d.i.p., w zakresie regulowanym wyraźnie tymi szczególnymi ustawami.

Ww. przepis oznacza, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną, uregulowane są inaczej w u.d.i.p., a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępnienia informacji, zaś stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić – pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej (por. wyrok NSA z 26 lutego 2020 r., I OSK 3322/18 oraz uchwała NSA z 9 grudnia 2013 r., I OPS 8/13; ONSAiWSA 2014, nr 3, poz. 38, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem ustawa środowiskowa określa zasady i tryb postępowania w sprawach udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie (vide: art. 1 pkt 1 lit. a ustawy środowiskowej), przepisy u.d.i.p. w tym zakresie nie znajdują zastosowania (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2016 r., I OSK 462/15).

Należy zaznaczyć, że skarga na bezczynność w postępowaniu toczącym się na podstawie ustawy środowiskowej, analogicznie jak w przypadku informacji publicznej, nie musi być poprzedzona środkiem zaskarżenia, tzn. nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. np. postanowienie NSA z 29 czerwca 2016 r., II OSK 1391/16). Skargę na bezczynność w rozpoznawanej sprawie należy więc uznać za dopuszczalną i podlegającą rozpoznaniu.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy środowiskowej władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów i trybunałów – działalności orzeczniczej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że na zasadzie art. 3 pkt 9 lit. a. i b. oraz pkt 15a ustawy środowiskowej, do podmiotów powołanych na mocy prawa do wykonywania zadań publicznych dotyczących środowiska i jego ochrony, należą jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego - Lasy Państwowe, realizującego zadania publiczne związane z ochroną lasów na podstawie ustawy o lasach. W konsekwencji Nadleśniczy Nadleśnictwa A. należy do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie zgodnie z art. 8 w zw. z art. 3 pkt 9 i 15a ustawy środowiskowej.

Zakres przedmiotowy informacji o środowisku i jego ochronie, które podlegają udostępnieniu, w trybie ustawy środowiskowej, określa natomiast art. 9 ust. 1 tej ustawy. W myśl tego przepisu udostępnieniu podlegają m.in. informacje dotyczące: stanu elementów środowiska, takich jak: powietrze, woda, powierzchnia ziemi, kopaliny, klimat, krajobraz i obszary naturalne, w tym bagna, obszary nadmorskie i morskie, a także rośliny, zwierzęta i grzyby oraz inne elementy różnorodności (pkt 1); środków, takich jak: środki administracyjne, polityki, przepisy prawne dotyczące środowiska i gospodarki wodnej, plany, programy oraz porozumienia w sprawie ochrony środowiska, a także działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1, oraz na emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów (pkt 3); raportów na temat realizacji przepisów dotyczących ochrony środowiska (pkt 4); analiz kosztów i korzyści oraz innych analiz gospodarczych i założeń wykorzystanych w ramach środków i działań, o których mowa w pkt 3 (pkt 5).

Wobec tego, że wedle art. 74 ust. 3 Konstytucji RP każdy ma prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska, w piśmiennictwie oraz orzecznictwie podnosi się, że prawo to ma zakres znacznie bardziej szerszy, aniżeli wynikać to by mogło z literalnej treści art. 9 ust. 1 ustawy środowiskowej (por. m.in. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 21 kwietnia 2021 r., II SA/Go 147/21 oraz wyrok NSA z 9 stycznia 2020 r., I OSK 3483/18). Udostępnieniu podlega bowiem każda informacja o środowisku, niezależnie od tego, czy została ona wymieniona w art. 9 ust. 1 ustawa środowiskowa, chyba, że organ ochrony środowiska, na podstawie przepisów ustawy wykaże, że w konkretnej sprawie nie ma możliwości udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie (por. B. Rakoczy, U.i.i.ś. Komentarz, LexisNexis 2010, t. 1 do art. 9 oraz ww. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim). Ustalając przedmiotowy zakres informacji o środowisku, które mają być udostępnione, należy zatem mieć na względzie, że prawo do tych informacji jest gwarantowane konstytucyjnie, co potwierdza art. 4 ustawy środowiskowej, stanowiący o powszechnym dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie.

Oznacza to, że udostępnienie tego rodzaju informacji jest regułą, a odstępstwa od niej mają charakter wyjątkowy i powinny wprost wynikać z przepisów prawa jednoznacznie określających, jakiego rodzaju informacje nie podlegają udostępnieniu (vide: art. 16 ustawy środowiskowej).

6. W rozpoznawanej sprawie wniosek Fundacji z [...] lutego 2022 r. dotyczył postulatów, wniosków i uwag, zgłoszonych do Nadleśnictwa w okresie od 1 stycznia 2018 r. do momentu odpowiedzi na wniosek, przez stronę społeczną, w kwestiach związanych z realizacją planów urządzenia lasów, tj. w zakresie osób zgłaszających tego rodzaju postulaty, zagadnień zgłaszanych przez stronę społeczną oraz działań podjętych przez organ w następstwie tych postulatów (wniosków, uwag).

W ocenie sądu nie ma racji organ, twierdząc, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji o środowisku. W tym względzie sąd podziela stanowisko wielu innych sądów administracyjnych w przedmiocie analogicznych skarg na bezczynność nadleśniczych w zakresie udostępnienia informacji o środowisku na podstawie tożsamych treściowo wniosków (por. m. in. wyroki WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 19 października 2022 r., II SAB/Go 64/22; z 27 października 2022 r., II SAB/Go 76/22; z 10 listopada 2022 r., II SAB/Go 75/22; wyroki WSA w Opolu z 29 września 2022 r., II SAB/Op 45/22 i II SAB/Op 48/22; z 10 października 2022 r., II SAB/Op 50/22; z 24 października 2022 r., II SAB/Op 46/22; wyrok WSA w Krakowie z 13 września 2022 r., II SA/Kr 572/22, czy też WSA w Lublinie z 15 listopada 2022 r., II SAB/Lu 111/22, z 11 października 2022 r., II SAB/Lu 107/22 i II SAB/Lu 108/22; z 27 października 2022 r., II SAB/Lu 88/22, II SAB/Lu 90/22, II SAB/Lu 100/22 czy też najnowszy wyrok WSA w Białymstoku z 13 stycznia 2023 r., II SAB/Bk 122/22).

Podkreślić należy, że plan urządzenia lasu to podstawowy dokument gospodarki leśnej opracowywany dla określonego obiektu, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej (art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o lasach), według którego prowadzi się trwale zrównoważoną gospodarkę leśną (art. 7 ust. 1 ustawy o lasach), prowadzoną również z zachowaniem m.in. zasad: powszechnej ochrony lasów, trwałości ich utrzymania oraz ciągłości i zrównoważonego wykorzystania wszystkich funkcji lasów (art. 8 pkt 1-3 ustawy o lasach). Każde więc działanie związane z realizacją planu urządzenia lasu, ma związek ze środowiskiem oraz jego ochroną.

Tym samym informacje o podjętych przez stronę społeczną działaniach w postaci postulatów, wniosków i uwag, które kierowane były do organu, a dotyczących realizacji planów urządzenia lasów oraz informacje o sprzężonych z nimi działaniach podjętych w ich następstwie przez organ, mieszczą się w pojęciu informacji o środowisku i jego ochronie, zdefiniowanym szeroko w art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej. Ponadto chodzi nie tylko o działania wpływające na elementy środowiska wskazane w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, ale również mogące wpłynąć na to środowisko oraz o jego ochronę (por.: wyrok WSA we Wrocławiu z 3 grudnia 2021 r., IV SAB/Wr 259/21; wyrok WSA w Opolu z 23 marca 2021 r., II SA/Op 40/21).

Niewątpliwie zatem rację ma Fundacja wskazując, że jej wniosek podlega rozpoznaniu w trybie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Tym samym ocena organu wyrażona w piśmie z [...] marca 2022 r. o pozostawieniu wniosku Fundacji bez rozpoznania jest błędna, co prowadzi do konkluzji, że niedopuszczalne było załatwienie wniosku skarżącej w ten sposób.

Z przedstawionych sądowi wraz ze skargą akt wynika, że wniosek skarżącej złożony został za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu [...] lutego 2022 r. Ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne nakazuje za wniosek pisemny uznawać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) - i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (zob. np. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r. I OSK 1277/08). Nie jest zatem wymagane, aby wnioski o udzielenie informacji publicznej kierowane były drogą elektroniczną jedynie w ramach epuap. Nie jest również wymagane podpisanie wniosku podpisem elektronicznym. Wystarczy zwykły e-mail, na co zasadnie wskazuje powołane wyżej orzecznictwo.

Wniosek skarżącej został skierowany na oficjalny adres e-mail, podany na stronie BIP organu. W takiej sytuacji ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, obciąża ten organ, a nie skarżącego. Jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, oznacza to, że dotarła ona do adresata. Poza tym niezasadne było żądanie uzupełnienia tego wniosku o podpis elektroniczny.

Zgodnie z przepisami i ugruntowanym orzecznictwem sądowym. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Wniosek taki nie musi zawierać podpisu, o ile możliwa jest realizacja wniosku w oparciu o samą treść wniosku – takie stanowisko wyrażał m.in. WSA w Krakowie w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt: II SAB/Kr 91/15 z 16 lipca 2015 r., które sąd w tej sprawie podziela. Zgodnie z nim w ustawie o dostępie do informacji publicznej i w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie brak jest wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Za zachowanie formy pisemnej uznać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet, w sytuacji gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. Taka interpretacja uzasadniona jest brakiem konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym.

Identycznie uznał WSA we Wrocławiu IV SAB/Wr 46/18 w wyroku z 17 kwietnia 2018 r.: "Przepisy o dostępie do informacji publicznej nie wskazują jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku - poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Za wniosek pisemny uznawać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) - i to nawet wtedy, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. Nie ma też podstaw do stwierdzenia, że wniosek był anonimowy, skoro wskazano w nim imię i nazwisko wnioskodawcy oraz adres poczty elektronicznej, pod który wysłana ma być żądana informacja".

Powyższe oznacza, że sporna informacja powinna być udzielona przez organ w stosownych terminach wynikających z przepisów ustaw środowiskowej już na wniosek z [...] lutego 2022 r. Żądania uzupełnienia wniosku o podpis i elektroniczny i finalne pozostawienie wniosku bez rozpoznania były więc bezzasadne.

7. Terminy udostępniania informacji o środowisku zostały określone szczegółowo w art. 14 ustawy środowiskowej. Z przepisu tego wynika, że z zasady udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku, przy czym termin ten może zostać przedłużony do 2 miesięcy ze względu na stopień skomplikowania sprawy.

Organ winien w rozpoznawanej sprawie albo udostępnić wnioskowane informacje o środowisku i jego ochronie w formie czynności materialno-technicznej w ww. terminach zgodnie z art. 14 ustawy środowiskowej albo wydać decyzję o odmowie ich udostępnienia na podstawie art. 20 ust. 1 tej ustawy. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności, skoro informacja objęta wnioskiem stanowi informację o środowisku i jego ochronie, a na moment rozpoznania skargi sprawa nadal nie jest załatwiona w którejś ze wskazanych form.

8. Powyższe na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obligowało Sąd do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku Fundacji z dnia [...] lutego 2022 r., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Stwierdzając, że organ dopuścił się bezczynności, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 2 sentencji wyroku.

Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. (punkt 3 sentencji wyroku) Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przy ocenie w tym zakresie sąd miał na uwadze, że organ poinformował stronę o swoim stanowisku, a brak właściwej reakcji na wniosek nie wynikał z lekceważącego stosunku organu do powierzonych mu ustawowo obowiązków, lecz z błędnej interpretacji przepisów prawa.

9. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę kosztów sądowych składa się wpis od skargi (100 zł). Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a podstawę ku temu stanowi art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.