Uzasadnienie
U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.
W dniu [...] listopada 2017 r. T. L. (dalej powoływany jako: "skarżący") wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność P. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w B. w przedmiocie odmowy wypłaty dopłaty do wypoczynku za lata 2015, 2016 i 2017, wnioskowanej przez niego w raporcie z dnia [...] lipca 2017 r. Skarżący zarzucił ww. organowi uporczywe przeciąganie załatwienia tego wniosku, w efekcie zaniechanie/odmowę wydania decyzji administracyjnej w stosownym czasie wraz z pouczeniem o możliwości jej zaskarżenia. Powyższe działania organu mają na celu utrudnienie mu dochodzenia należnego świadczenia. Końcowo skarżący podkreślił, że wprawdzie przyznanie świadczeń socjalno – bytowych ma charakter czynności materialno – technicznych, a więc nie wymaga formy decyzji administracyjnej, to jednak w sytuacji odmowy dokonania tej czynności na skutek uznania, że uprawnienie to nie przysługuje, organ zobowiązany jest do wydania stosownej decyzji. W niniejszej sprawie takie rozstrzygnięcie nie zapadło, stąd też organ pozostaje w bezczynności.
Do złożonej skargi, skarżący dołączył raport z dnia [...] lipca 2017 r. o wypłatę omawianego świadczenia, odpowiedz organu na to pismo z dnia [...] lipca 2017 r., kolejny pismo - wniosek z dnia [...] sierpnia 2017 r. o wypłatę dopłaty za wypoczynek za lata 2015 i 2016 oraz "skargę" (ponaglenie) z dnia [...] lipca 2017 r. złożoną do P. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w B. w sprawie nieterminowego załatwiania jego wniosku przez organ I instancji.
Na wezwanie Sadu, skarżący złożył odpis "skargi" z dnia 7.07.2017 r. skierowanej do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej oraz odpowiedź tego organu z dnia [...].08.2017 r.
W odpowiedzi na skargę, P. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie, jako niezasadnej. Organ wyjaśnił, że w dniu [...] sierpnia 2017 r. skarżący złożył do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w B. wniosek o wypłatę dopłaty do wypoczynku za rok 2015 i 2016. W następstwie rozpoznania ww. wniosku, Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] odmówił przyznania dopłaty do wypoczynku za rok 2015 i 2016. Organ I instancji uzasadnił swoje rozstrzygnięcie tym, że skarżący nie wykonywał obowiązków służbowych od dnia [...] grudnia 2014 r. ze względu na zwolnienia lekarskie, a następnie zwolnienie z obowiązku stawiania się do służby i wykonywania związanych z nią obowiązków na skutek trwającej procedury dotyczącej uzyskania orzeczenia właściwej Komisji Lekarskiej w przedmiocie zdolności do służby. Skarżący powyższą decyzję otrzymał w dniu [...] września 2017 r.
Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie do P. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, który decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. T. L. osobiście odebrał decyzję II instancji w dniu [...] listopada 2017 r., a następnie w dniu [...] listopada 2017 r. wniósł do WSA w Białymstoku skargę na bezczynność organu w przedmiocie braku działania Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w B. w zakresie wypłaty przedmiotowego świadczenia, a także na bezczynność P. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej.
Dodatkowo organ wskazał, że na mocy decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w B. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] wydanej w sprawie świadczeń pieniężnych należnych z tytułu zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej, stronie skarżącej został wypłacony ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w latach 2014-2017. Jednocześnie z uwagi na treść § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 września 2001 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych, przysługujących strażakowi Państwowej Straży Pożarnej oraz członkom jego rodziny (Dz.U. z 2001 r., Nr 116, poz. 1248 ze zm.) nie przyznano stronie skarżącej dopłaty do wypoczynku za lata 2015 i 2016. Natomiast T. L. nigdy nie złożył wniosku o wypłatę dopłaty do wypoczynku za 2017 r.
W tym stanie rzeczy nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że organ nie podjął działań przewidzianych przepisami prawa w zakresie żądania wypłaty dopłaty do wypoczynku. Sprawę zarówno na etapie organu I instancji, jak również w postepowaniu odwoławczym rozpatrzono w terminie, o którym mowa w art. 35 § 3 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podnieść należy, iż celem wprowadzenia przez ustawodawcę do systemu polskiego prawa instytucji skargi na bezczynność była możliwość wyposażenia jednostki w skuteczne narzędzie przymuszające organ do podjęcia żądanego działania. Chodziło zatem o poddanie kontroli sądowej takiej sytuacji, w której organ w prawnie określonym terminie nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub też gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub czynności (T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005. s. 86). A zatem celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do takiej sytuacji, w której organ podejmie nakazane prawem akty lub czynności.
Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa lub stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postpowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, zwana: p.p.s.a.). Natomiast skarga nieuzasadniona podlega oddaleniu – 151 p.p.s.a, bowiem Sąd stwierdza brak merytorycznych podstaw do wydania wyroku przewidzianego w art. 149 p.p.s.a (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r., I SAB/Wa 17/04, LEX nr 189775; wyrok WSA w Opolu z dnia 7 listopada 2005 r., II SAB/Op 13/05, ONSAiWSA 2006/4/104). Dodać przy tym należy, że oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności Sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania.
Z powyższego przepisu wynika zatem, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że w konkretnym przypadku nie zaistniały opisane na wstępie przesłanki do uznania, że P. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej pozostawał w bezczynności. Organ ten wydał decyzję w dniu [...].10.2017 r. w wyniku odwołania skarżącego, które wpłynęło dnia [...].10.2017 r., a więc podjął czynności przed upływem 1-go miesiąca. Nie uchybił więc terminowi, o jakim stanowi art. 35 § 3 k.p.a. Należy zauważyć, że skarga do Sądu na bezczynność wypłynęła dnia 27.11.2017 r., a więc już po fakcie wydania i doręczenia skarżącemu decyzji organu II instancji.
Sąd uznał, że warunek formalny skargi został spełniony, bowiem pismo z dnia 7.07.2017 r. zatytułowane "skarga" a skierowane do Komendanta Głównego PSP należało potraktować jako ponaglenie wymagane przed wniesieniem skargi zgodnie z art. 37 k.p.a., a w związku z art. 52 § 2 p.p.s.a.
Na czym miałaby polegać bezczynność organu II instancji nie wynika zarówno z treści skargi jak też z "uzupełnienia skargi" z dnia 6.08.2018 r. złożonej przez pełnomocnika z urzędu – adw. D. W. Pełnomocnik skarżącego uzasadnia bezczynność Komendanta Miejskiego PSP w B, co nie było przedmiotem niniejszego postępowania. Należy wskazać, że kwestia bezczynności organu I instancji była przedmiotem rozpoznania w innej sprawie o sygn. akt II SAB/BK 174/17. Zatem wywody pełnomocnika są co najmniej niezrozumiałe.
Powyższe ustalenia wyłączają zatem możliwość uwzględnienia skargi, co wynika a contario z przepisu art. 149 ustawy p.p.s.a. Jak już bowiem wyżej wskazano, zgodnie z jego treścią, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązuje organ do wydania aktu lub czynności. Skoro w konkretnym przypadku organ wydał decyzję z dnia [...].10.2017 r., to obecnie nie można zobowiązać go po raz kolejny do wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie.
Skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.