Uzasadnienie
D. R. wniósł skargę (z dnia [...].11.2020 r. zatytułowana " SKARGA PONOWIONA PO RAZ 4") na bezczynność i opieszałe prowadzenie postępowania, w zakresie wypłacenia mu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, przeciwko Komendantowi Miejskiemu Policji w B. Wniósł o:
- - zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w B. do wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy w ilości 26 dni;
- - dokonanie kontroli przewlekłości postępowania;
- - zobowiązanie do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwieniu sprawy;
- - stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- - wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości oraz przyznanie zadośćuczynienia w kwocie 2000 zł na rzecz skarżącego;
- - zasądzenie kosztów postępowania.
Przed wniesieniem skargi, w dniu [...].09.2020 r. D. R. wniósł ponaglenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B.. Podał, że [...].10.2020 r. ponowił skargę do WSA w Białymstoku, a [...].11.2020 r. po raz czwarty ponaglił organ wyższej instancji lecz nie uzyskał odpowiedzi.
Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:
D. R. (zwany dalej: skarżącym) został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...].10.2019 r. W dniu [...].10.2019 r. wszczęto, z urzędu, postępowanie administracyjne w celu przyznania mu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.
W tym samym dniu Komendant Miejski Policji zawiesił postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Postanowienie o zawieszeniu zostało utrzymane w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. postanowieniem z dnia [...].11.2019 r.
Przyczyną zawieszenia postępowania było oczekiwanie na zmianę przepisu art. 115 a ustawy z dnia 06.04.1990 r. o Policji (DZ. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.), który to przepis został uznany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30.10.2018 r. (sygn. akt K 7/15) za niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Trybunał uznał, że wysokość ustalonego ekwiwalentu za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego naliczana na podstawie art. 115 a jest niezgodna z Konstytucją. Organy Policji uznały, że dopiero dokonanie zmiany przez ustawodawcę przepisu art. 115 a ustawy o Policji będzie podstawą do prawidłowego wyliczenia i przyznania skarżącemu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.
W dniu 20.11.2019 r. D. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...].11.2019 r. Wyrokiem z dnia 30.01.2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił postanowienie o zawieszeniu postępowania (sygn. akt II SA/Bk 848/19). Na skutek skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 26.01.2021 r. (sygn. akt III OSK 2913/21) oddalił skargę kasacyjną, utrzymując tym samym prawidłowość orzeczenia sądu I instancji.
W międzyczasie tj. [...].10.2020 r. podjęto zawieszone postępowanie, ponieważ z dniem [...].10.2020 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o Policji w zakresie dotyczącym m.in. sposobu wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.
W dniu [...].10.2020 r. została wydana decyzja przez organ I instancji przyznająca D. R. ekwiwalent za urlop i została utrzymana w mocy decyzją organu II instancji z dnia [...].12.2020 r.
W dniu [...].11.2020 r. wypłacono skarżącemu ekwiwalent za niewykorzystany urlop, o czym poinformował pismem procesowym z dnia [...].03.2021 r. pełnomocnik organu.
W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w B. wniósł o jej oddalenie. Przedstawił przebieg postępowania.
Stwierdził, że brak podjęcia decyzji w stosownym czasie był spowodowany kontrowersją co do zmiany przepisów, a tym samym nie doszło do zawinienia organów Policji w zakresie bezczynności i przewlekłości postępowania w sprawie wypłaty skarżącemu ekwiwalentu za urlop. Organ wniósł o odrzucenie skargi motywując wniosek tym, że decyzja o przyznaniu ekwiwalentu za urlop została skarżącemu doręczona dnia [...].11.2020 r. a więc przed wniesieniem skargi. Sąd winien mieć na uwadze uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 22.06.2020 r. w sprawie o sygn. II OPS 5/19.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył. co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W takim przypadku skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.
Badając dopuszczalność skargi na bezczynność lub przewlekłość nie można też pominąć, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., taką skargę strona może wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W art. 52 § 2 p.p.s.a. doprecyzowano, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Ponadto, w art. 53 § 2b p.p.s.a. wskazano, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W aktualnym stanie prawnym zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: (1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, skarżący przed wniesieniem skargi, złożył wymagane prawem ponaglenie. Miało to miejsce zarówno [...].09.2020 r. jak i [...].11.2020 r. Tym samym został spełniony warunek wyczerpania środków zaskarżenia. Należy też zaznaczyć, że sąd nie jest związany treścią postanowienia organu, a przesłanki bezczynności i przewlekłości postępowania ocenia samodzielnie.
W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, jaki okres bezczynności i przewlekłości postępowania Komendanta Miejskiego Policji w B. został objęty kontrolą sądową w niniejszej sprawie.
Jest to okres od dnia 11.10.2020 r. (w tym dniu została wniesiona skarga w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 198/20 o takiej samej treści) do dnia 16.11.2020 r. (tj. do dnia wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłość w sprawie niniejszej).
Należy bowiem mieć na względzie, że WSA w Białymstoku wydał wyrok w dniu 18.03.2021r. w sprawie o sygn.. II SAB/Bk 198/20, który obejmował badanie bezczynności i przewlekłości postępowania Komendanta Miejskiego Policji w B. w przedmiocie przyznania skarżącemu ekwiwalentu za urlop, za okres od 18.10.2019 r. tj. od daty zwolnienia skarżącego ze służby do dnia złożenia skargi tj. do 11.10.2020 r. Zatem Sąd nie może w sprawie niniejszej, po raz drugi, poddawać ocenie postępowania Komendanta Miejskiego Policji pod kątem bezczynności i przewlekłości za w/w okres, ponieważ korzysta w tej części z powagi rzeczy osądzonej w sprawie o sygn.. II SAB/Bk 198/20.
Sąd przeanalizował, w niniejszej sprawie, okres od 11.10.2020 r. do 16.11.2020r. dochodząc do wniosku, że w tym czasie nie zaistniała ani bezczynność ani przewlekłość gdyż w dniu [...].10.2020 r. Komendant Miejski Policji w B. wydał decyzję, która została doręczona skarżącemu [...].11.2020 r. a więc przez złożeniem skargi do Sądu (16.11.2020 r.).
W dniu [...].10.2020 r. organ podjął wcześniej zawieszone postępowanie. Postanowienie w tym przedmiocie oraz zawiadomienie z dnia [...].10.2020 r. o możliwości zapoznania się z materiałami sprawy (zgodnie z art. 10 k.p.a) zostały doręczone D. R. niezwłocznie, po czym wydano decyzję w dniu 28.10.2020 r. czyli bez żadnej opieszałości.
Należy przypomnieć, że z bezczynnością postępowania mamy do czynienia wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w ciągu miesiąca gdy sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a w ciągu dwóch miesięcy w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej (art.35 par.1, 2, 3 k.p.a).
W sprawie niniejszej, na dzień rozpoznania sprawy przez Sąd (18.03.2021 r.) nie istniał stan bezczynności, a co więcej stan bezczynności nie istniał już w dacie złożenia skargi, co oznacza, że skarga była bezzasadna.
Zdaniem Sądu, nie doszło też do przewlekłości postępowania, w okresie poddanym kontroli sądowej.
Należy zaznaczyć, że przewlekłość postępowania jest pojęciem szerszym niż bezczynność w niezałatwieniu sprawy. Przewlekłość ma miejsce wtedy, gdy organ prowadzi postępowanie m.in. w sposób nieefektywny, podejmuje nieskuteczne czynności procesowe doprowadzając tym samym do przedłużenia postępowania.
W sprawie niniejszej Sąd nie miał wątpliwości, że w okresie od 11.10.2020 r. do 16.11.2020 r. nie doszło do bezczynności i przewlekłości postępowania organu w rozumieniu art. 149 par. 1 pkt 3 p.p.s.a.
Dlatego też Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Wbrew twierdzeniu organu (z odpowiedzi na skargę) nie zachodziły przesłanki do odrzucenia skargi. Sądowi znana jest uchwała z dnia 22.06.2020 r. składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OPS 5/19. Z uchwały tej wynika, że przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność stanowi wniesienie takiej skargi po zakończeniu przez organ administracji prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej. Tymczasem w tym postępowaniu sądowym mamy do czynienia z taką sytuacją, że D. R. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość w dniu 16.11.2020 r. a więc po wydaniu decyzji przez organ I instancji w dniu [...].10.2020 r., lecz przed wydaniem decyzji przez organ II instancji w dniu [...].12.2020 r., która jest decyzją ostateczną. Stąd też skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu przez jej oddalenie.