Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2007 r. (data wpływu do organu) R. C. G. zwrócił się do Wydziału Gospodarki Komunalnej, Przestrzennej, Ochrony Środowiska i Komunikacji Urzędu Miejskiego w S. o wydanie dokumentów wymienionych w załączonej do wniosku kserokopii decyzji tego Urzędu z dnia [...] maja 1974 r., którą wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość należącą do jego dziadka A. G. Wskazał, iż wniosek dotyczy: kopii postanowień i decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego z dnia [...] czerwca 1973 r. wydanych przez Wydział Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S., kopii planu realizacyjnego z dnia [...] czerwca 1973 r. stanowiącego załącznik do w/w decyzji oraz kopii potwierdzenia doręczenia A. G. decyzji z dnia [...] maja 1974 r. Wniósł również o dostarczenie dokumentów, na podstawie których przyjęto w przedmiotowym rozstrzygnięciu, iż nabycie wywłaszczonej nieruchomości w drodze cywilno-prawnej było niemożliwe.
Podniósł, iż nie będzie go satysfakcjonowała ewentualna informacja o braku możliwości przesłania w/w dokumentów i oczekuje, iż w takim wypadku Urząd Miejski w S. zwróci się do właściwego archiwum o ich udostępnienie.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Prezydent Miasta S. wskazał, iż w jego dyspozycji znajduje się jedynie decyzja z dnia [...] maja 1974 r. załączona przez R. C. G. do wniosku i nie posiada innych dokumentów z postępowania zakończonego rozstrzygnięciem o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w S. przy ul. K. [...] nr działki [...]. Podał, iż w wyniku decyzji z [...] maja 1974 r. dokonano zmiany operatu ewidencji gruntów miasta S. pod pozycją 176/74 w jednostce rejestrowej nr 1006. Wskazał, iż żądane dokumenty mogą znajdować się w Państwowym Archiwum w S. Kolejnymi pismami z dnia 30 maja 2007 r. i 02 sierpnia 2007 r. (daty wpływu do SKO w S.) zawierającymi sformułowanie "skarga na bezczynność organu" R.C. G. wniósł do SKO prośbę o zobowiązanie Wydziału Geodezji, Gospodarki Nieruchomościami i Rolnictwa UM w S. do udzielenia merytorycznej odpowiedzi na jego pismo z dnia 30 kwietnia 2007 r. Zarzucił organowi I instancji obrazę przepisów art. 7, 8 i 9 Kpa poprzez brak należytej staranności w załatwieniu sprawy i brak inicjatywy w uzyskaniu z właściwego archiwum żądanych dokumentów i przekazaniu ich wnioskodawcy, ewentualnie w poinformowaniu go, że nie jest możliwe załatwienie sprawy w terminie wskazanym w art. 35 Kpa.
Wyraził pogląd o braku profesjonalizmu organu oraz niewystarczającym zaangażowaniu w rzetelne doprowadzenie do załatwienia wniosku. Podał również (pismo z dnia 02 sierpnia 2007 r.), iż żądanie udostępnienia dokumentów zgłoszone przez niego w kwietniu 2007 r. znajduje swoją podstawę nie tylko w przepisach Kpa i Konstytucji RP, ale również w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. - kwalifikując pismo R.C. G. z dnia 02 sierpnia 2007 r. jako zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta S. wniesione na podstawie art. 37 Kpa – uznało zażalenie za nieuzasadnione i nie wyznaczyło temu organowi dodatkowego terminu załatwienia sprawy.
W uzasadnieniu SKO wskazało, iż żądanie R.C. G. z dnia 30 kwietnia 2007 r. o przesłanie kopii wymienionych w nim szczegółowo dokumentów nie wywołało skutku w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 1 § 1 Kpa, w związku z czym nie doszło do rozpoczęcia biegu terminów z art. 35 § 1 – 3 Kpa. Również prowadzona korespondencja nie jest dowodem toczącego się postępowania. Wnioskodawca, zdaniem SKO, nie mógł postawić Prezydentowi Miasta S. skutecznego zarzutu bezczynności, albowiem ta może mieć miejsce wyłącznie w trakcie postępowania administracyjnego, które obecnie się nie toczy.
Pismem z dnia 14 stycznia 2008 r. R.C. G. skierował do Urzędu Miejskiego w S. prośbę o wydanie na podstawie art. 32 § 2 Kpa uwierzytelnionych odpisów dokumentów wskazanych we wniosku z dnia 30 kwietnia 2007 r., a w przypadku ich braku – o wydanie zaświadczenia wskazującego archiwum, do którego zostały przekazane.
Kolejnym wnioskiem z dnia 04 lutego 2008 r. sprecyzował, iż prośba o wydanie uwierzytelnionych odpisów dokumentów ma swoje oparcie w art. 73 § 2 Kpa.
W uzasadnieniach pism z 14 stycznia 2008 r. i 04 lutego 2008 r. argumentował, iż w jego ocenie Wydział Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. był poprzednikiem obecnego Wydziału Geodezji, Gospodarki Nieruchomościami i Rolnictwa UM w S., w związku z czym żądane dokumenty powinny znajdować się w dyspozycji ostatnio wskazanej jednostki organizacyjnej. Nadto wskazał, iż w Sądzie Okręgowym w W. I Wydział Cywilny toczy się postępowanie o sygn. akt I C [...] z pozwu A. i R. G. przeciwko Zarządowi Głównemu ZNP w W. o zapłatę za bezumowne korzystanie z nieruchomości przy ul. K. [...] w S. – objętej decyzją wywłaszczeniową z dnia [...] maja 1974 r. Wskazał, iż został poinformowany przez Archiwum Państwowe w S. o braku w jego zasobach dokumentów, których dotyczy postępowanie z wniosku z 30 kwietnia 2007 r., a które są niezbędne do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z 1974 r. wydanej – jego zdaniem - z naruszeniem prawa, bez przeprowadzenia prawidłowego postępowania wywłaszczeniowego i na niekorzyść A. G. Wyraził obawę, iż brak pozytywnych dla niego działań organów wynika z faktu, że sprawa dotyczy D. N. w S., na rzecz którego bezprawnie zajęto należącą do jego rodziny nieruchomość.
W piśmie z dnia 04 lutego 2008 r. wniósł o udzielenie przez organ odpowiedzi w formie decyzji.
W odpowiedzi na powyższe informowano wnioskodawcę, iż Urząd Miejski w S. nigdy nie dysponował poszukiwanymi przez niego dokumentami i nie dokonywał ich archiwizacji (pismo z dnia 25 stycznia 2008 r.), jak również, że korespondencja z w/w została zakończona postanowieniem SKO w S. z dnia...] września 2007 r. i kolejnych informacji udzielano jedynie z grzeczności.
W dniu 08 kwietnia 2008 r. do Prezydenta Miasta S. wpłynęła skarga R.C. G. na bezczynność tego organu polegającą na niezałatwieniu wniosku o wydanie dokumentów wymienionych w decyzji z [...] maja 1974 r., którego podstawą były przepisy ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
W uzasadnieniu skarżący podał, iż w dotychczasowej korespondencji nie powoływał się wprost na ustawę "o dostępie do informacji niejawnych", co nie znaczyło jednak, że organ był zwolniony z obowiązku prawidłowego zakwalifikowania wniosku jako żądania udostępnienia informacji publicznej i jego załatwienia w trybie przewidzianym prawem tj. poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia tej informacji, zawierającej uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia z podaniem powodów braku dostępu do interesujących go dokumentów. Podniósł, iż chciałby zapoznać się z aktami postępowania wywłaszczeniowego, a jeśli organ ich nie posiada, to winien wytłumaczyć ten stan rzeczy i wskazać, gdzie należy ich poszukiwać. Wniósł o zobowiązanie Prezydenta Miasta S. do wydania decyzji w przedmiocie jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie dokumentów związanych z postępowaniem wywłaszczeniowym dotyczącym nieruchomości należącej do A. G. W piśmie z dnia 06 czerwca 2008 r. (k.
22) Prezydent Miasta S. wskazał, iż podtrzymuje dotychczasowe stanowisko, któremu dał wyraz w odpowiedzi skierowanej do SKO w S. opatrzonej datą 29 maja 2008 r. Wynika z niej, iż pisma skarżącego nie wszczęły postępowania administracyjnego, jak również pismo z dnia 31 marca 2008 r. zatytułowane "Skarga", z uwagi na przedmiot, nie stanowi skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Pomimo ostatnio wskazanego stanowiska, na skutek interwencji skarżącego akta sprawy wraz ze skargą zostały przekazane sądowi administracyjnemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga na bezczynność podlega oddaleniu, albowiem podniesione w niej zarzuty nie są trafne, jak również sąd administracyjny nie dopatrzył się w działaniu organów administracji publicznej innych uchybień uzasadniających uwzględnienie skargi na podstawie art. 149 i art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie sporu w sprawie niniejszej wymaga odpowiedzi na pytanie, czy Prezydent Miasta S. pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 30 kwietnia 2007 r. i kolejnych: z 14 stycznia 2008 r. i 04 lutego 2008 r., zawierających żądanie przesłania wskazanych w nich dokumentów, w oparciu o które, zdaniem skarżącego, decyzją z dnia [...] maja 1974 r. Urząd Powiatowy w S. wywłaszczył jego dziadka z nieruchomości o nr [...] położonej przy ul. K. w S. Istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 p.p.s.a.). Dla uwzględnienia skargi na bezczynność konieczne jest zatem uprzednie ustalenie, iż istnieje określony przepis prawa, który w tej konkretnej sprawie zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub podjęcia czynności.
Bezczynność zachodzi bowiem, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu lub też nie podjął innej stosownej czynności (vide T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, s. 86).
Nie jest zatem możliwe stwierdzenie bezczynności w sytuacji, gdy przepisy prawa nie zobowiązują organu do wydania określonego władczego rozstrzygnięcia, a jedynie przewidują taką możliwość lub też gdy przepisy prawa w ogóle nie przewidują, iż załatwienie sprawy powinno przybrać charakter sformalizowany (por. np. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 24 sierpnia 2004 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Gd 48/04, ONSAiWSA 2005/2/40).
Odpowiedź na pytanie, czy zachowanie organu lub jego brak w konkretnej sprawie wyczerpuje znamiona bezczynności wymaga uprzedniego ustalenia treści (przedmiotu) żądania, albowiem wyznacza ona materialnoprawne podstawy działania organu i tym samym pozwala na określenie czy ma on wyłącznie obowiązek, czy tylko możność działania, ewentualnie, czy w ogóle wymagane jest wydanie władczego rozstrzygnięcia.
Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie zarówno pierwszy wniosek skarżącego z dnia 30 kwietnia 2007 r., w którym domagał się udostępnienia kserokopii dokumentów ze sprawy zakończonej w 1974 r. dotyczącej jego dziadka, jak i kolejne: z 14 stycznia 2008 r. i 04 lutego 2008 r., o zbliżonej treści, zawierały żądanie zgłoszone w trybie ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), powoływanej dalej jako ust. dost. inf. publ. Taki charakter przedmiotowych wniosków, jako wniosków o udostępnienie informacji publicznej, potwierdza redakcja skargi, w której znalazło się jednoznaczne odniesienie do ust.dost.inf.publ. poprzez powołanie jej art. 1 ust. 1, art. 3 oraz podkreślenie istnienia, zdaniem skarżącego, konieczności rozpatrzenia zgłaszanych wniosków w trybie tej ustawy i ewentualnie wydania, także w oparciu o jej przepisy, decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nawet jeśli organ żądanej informacji nie posiadał.
Również wcześniejsze pisemne wypowiedzi w/w, jeszcze z etapu postępowania administracyjnego, uprawniają do wniosku, iż żądanie udostępnienia dokumentów z akt oparte zostało o przepisy regulujące dostęp do informacji publicznej. Świadczy o tym treść zażalenia na bezczynność z dnia 02 sierpnia 2007 r. zawierającego oświadczenie, iż podstawą prawną zgłaszanych próśb są nie tylko normy Kodeksu postępowania administracyjnego, ale przede wszystkim przepisy regulujące dostęp obywatela do urzędowych dokumentów, w tym art. 51 ust. 3 Konstytucji i przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Złożenie zatem wniosku (wniosków) o udostępnienie informacji publicznej zobowiązywało organ do ich załatwienia w oparciu o przepisy ust.dost.inf.publ. i również sądowa weryfikacja zachowania organu pod kątem istnienia lub nieistnienia bezczynności wymagała oceny z punktu widzenia przepisów tego właśnie aktu prawnego.
W ust.dost.inf.publ. przewidziano kilka sposobów załatwienia wniosku zgłoszonego na podstawie jej przepisów.
Co do zasady udostępnienie informacji publicznej odbywa się w formie czynności materialno – technicznej. Z kolei dla negatywnego załatwienia wniosku ustawa przewiduje formę decyzji odmownej, gdy organ dysponuje żądaną informacją, jednak ze względów szczególnych udostępnić jej nie może (np. z uwagi na ochronę informacji niejawnych czy tajemnic ustawowo chronionych – art.
- 5) lub też formę decyzji umarzającej postępowanie, gdy informacji nie może udostępnić w określony wnioskiem sposób (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 2 ust.dost.inf.publ.).
Obowiązek załatwienia przedmiotowego wniosku w jeden ze wskazanych wyżej sposobów dotyczy, w myśl art. 4 ust. 3 ustawy, tylko tych podmiotów, które dysponują informacją publiczną objętą żądaniem. Dla sytuacji natomiast, gdy organ informacji nie posiada, doktryna i orzecznictwo wypracowały stanowisko, zgodnie z którym należy bez zbędnej zwłoki pisemnie poinformować stronę o przedmiotowym fakcie. Jest to co prawda sposób nie przewidziany expressis verbis w ustawie o dostępie do informacji publicznej, jednak również stanowi pewnego rodzaju udzielenie informacji o ustalonym stanie faktycznym, a tym samym dopuszczalne i wystarczające załatwienie wniosku, które skutecznie chroni organ od zarzutu bezczynności.
Zaprezentowane stanowisko nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów, a skład orzekający w sprawie niniejszej również w pełni je podziela (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 06 października 2004 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Sz 31/04, nie publ. oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 06 lipca 2006 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Wa 48/06, Lex nr 271609).
Przenosząc powyższe rozważania w realia rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż nie może się ostać zarzut bezczynności postawiony Prezydentowi Miasta S. w sprawie niniejszej, albowiem już pierwszy wniosek R. C. G. z dnia 30 kwietnia 2007 r. kierowany do Urzędu Miejskiego w S. został prawidłowo zakwalifikowany jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej (mimo niepowołania w odpowiedzi przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej) i doczekał się prawidłowej reakcji organu, który pismem z dnia 16 maja 2007 r. powiadomił stronę, iż żądanych informacji nie posiada. Taka prawidłowa kwalifikacja, na podstawie ust.dost.inf.publ., dotyczyła również i kolejnych pism (wniosków) z 14 stycznia 2008 r. i z 04 lutego 2008 r., które zawierały żądania zbliżone w swej treści do pierwszego (z dnia 30 kwietnia 2007 r.), nawiązywały do niego i faktycznie stanowiły jego kontynuację. Kwalifikacja ta, o czym wyżej była już mowa, znalazła potwierdzenie w redakcji skargi.
Również i na późniejsze wnioski zgłoszone w 2008 r. udzielono stosownych odpowiedzi (vide pisma z dnia 25 stycznia 2008 r. i 22 lutego 2008 r.), które to - z uwagi na fakt niedysponowania przez organ dokumentami ze sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] maja 1974 r. - nie mogły być inne niż odpowiedź z 16 maja 2007 r. na pierwotny wniosek, a w związku z tym zrozumiałe jest, iż nawiązywały do tej pierwszej.
W tym kontekście pozytywnie ocenić również należy ten fragment uzasadnienia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2007 r., którym negatywnie rozpoznano zażalenie skarżącego na bezczynność organu I instancji wskazując, iż wniosek z dnia 30 kwietnia 2007 r. został załatwiony bez zbędnej zwłoki pismem z dnia 16 maja 2007 r.
Marginalnie wskazać trzeba, iż w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga do sądu administracyjnego nie musi być poprzedzona zażaleniem z art. 37 Kpa lub wezwaniem do załatwienia sprawy, tak więc postępowanie wywołane zażaleniem z 02 sierpnia 2007 r. było w istocie zbędne dla dopuszczalności rozpoznawanej skargi.
Reasumując: załatwienie przez organ wniosków skarżącego poprzez udzielenie pisemnych odpowiedzi, nie noszących formy władczego rozstrzygnięcia i zawierających informację, iż nie dysponuje żądanymi dokumentami, stanowiło prawidłową reakcję na żądania strony sprecyzowane jako udostępnienie informacji publicznej w sytuacji, gdy przedmiotowe dokumenty nie znajdowały się w posiadaniu organu (art. 4 ust. 3 ust. dost. inf. publ.).
W tych okolicznościach nie zasługuje również na uwzględnienie wynikający pośrednio ze skargi, a sformułowany wprost w pismach ją poprzedzających składanych organowi na wcześniejszym etapie postępowania, zarzut braku wyczerpującego wyjaśnienia sprawy (naruszenie art. 7, 8 i 9 Kpa, vide pismo z 30 maja 2007 r.). Jak to już podnoszono zgłoszenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia faktu dysponowania informacją. Przepisy ust. dost. inf. publ. nie wymagają od organu, w przypadku ustalenia braku informacji w jego zasobach, prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego i podejmowania wszelkich działań zmierzających do wykrycia miejsca przechowywania tych informacji. Takiego obowiązku nie miał również Prezydent Miasta S. w przedmiotowej sprawie.
Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w poglądach doktryny, z których przytoczyć należy następującą wypowiedź: "Nie można [...] uznać, że na tle ustawy z 2001 r. o dostępie do informacji publicznej powstaje obowiązek informowania przez organ w trybie art. 66 § 1 k.p.a. o konieczności wniesienia odrębnego wniosku do właściwego podmiotu (organu) posiadającego żądane informacje. Wówczas wystarczy powiadomić, że takiej informacji się nie ma." (vide Jabłoński M., Dostęp do informacji publicznej w praktyce funkcjonowania samorządu terytorialnego, FK 2008/1-2/5 oraz podobnie Sibiga G., Prawne formy działania podmiotów udostępniających informację publiczną na żądanie indywidualne, PPP 2007/3/12).
Na marginesie trzeba również dodać, iż pomimo wskazania we wniosku z dnia 14 stycznia 2008 r. przepisu art. 32 § 2 Kpa (błędnie, jak sprecyzował skarżący) oraz przepisu art. 73 § 2 Kpa we wniosku z dnia 04 lutego 2008 r., regulującego prawo dostępu do akt postępowania administracyjnego, sporządzania z nich notatek i odpisów przysługujące stronie tego postępowania, kwalifikacja w/w wniosków jako zgłoszonych w trybie ust. dost. inf. publ. była prawidłowa. Skarżący konsekwentnie podkreślał, iż podstawa jego żądania faktycznie wykracza poza normy Kodeksu postępowania administracyjnego i jest oparta na przepisach Konstytucji, ponadto ustawy o dostępie do informacji publicznej (vide pismo z 02 sierpnia 2008 r. i skarga). Nie bez znaczenia dla przedmiotowej kwalifikacji jest również fakt, iż w/w żądał dokumentów z akt postępowania, którego nie był stroną, podczas gdy przepis art. 73 Kpa wyraźnie stanowi, iż dotyczy wyłącznie strony w rozumieniu art. 28 Kpa.
Okoliczność ta, jak również i to, że wniosek z 04 lutego 2008 r., podobnie jak poprzednie pismo z 14 stycznia 2008 r., stanowił kontynuację korespondencji w/w z organem zapoczątkowanej w kwietniu 2007 r. i dotyczącej załatwienia żądania udostępnienia informacji publicznej uprawnia do twierdzenia, iż wskazanie przepisu art. 73 § 2 Kpa nie zmierzało w istocie do zmiany przedmiotu pierwotnego żądania. Należało zatem przyjąć, jak prawidłowo uczynił to organ, iż to wniosek z 30 kwietnia 2007 r., prawidłowo zakwalifikowany jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej, określał przedmiot postępowania i wyznaczał przepisy, przy zastosowaniu których winien zostać załatwiony, a więc przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nie normy Kodeksu postępowania administracyjnego.
W związku z powyższym organ nie miał też obowiązku wydawania na podstawie art. 74 Kpa postanowienia o odmowie skorzystania z prawa dostępu do akt, albowiem przedmiotem żądania strony nie była w istocie realizacja prawa wglądu do akt w oparciu o art. 73 Kpa, a udostępnienie informacji publicznej.
Podsumowując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, iż podnoszone w skardze zarzuty nie mogły zostać uwzględnione, albowiem organ, mimo pewnego braku precyzji po stronie wnioskodawcy w formułowaniu żądania, zakwalifikował je prawidłowo jako wniosek (wnioski) z ust. dost. inf. publ. i równie prawidłowo, skoro nie dysponował żądaną informacją, wnioski załatwił pismem informując o braku danych w swoich zasobach. W tej sytuacji nie istnieją podstawy do stwierdzenia bezczynności Prezydenta Miasta S. i uwzględnienia skargi poprzez zobowiązanie w/w organu do podjęcia działań zmierzających do innego, niż to miało miejsce, załatwienia zgłoszonych żądań.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
Wobec oddalenia skargi brak było podstaw do zwrotu poniesionego wpisu sądowego, albowiem zwrot kosztów postępowania przysługuje stronie wyłącznie w sytuacji uwzględnienia skargi (art. 200 p.p.s.a.).