Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 7 maja 2014 r. (data wpływu 8 maja 2014 r.) skierowanym do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B., Pan P. K. (dalej jako Skarżący) wystąpił o udzielenie informacji publicznej w zakresie udostępnienia kserokopii dokumentów z kontroli sanitarnej przeprowadzonej p[rzez organ w restauracji L. O. w B. Dnia 16 maja 2014 r. organ wezwał Skarżącego do podpisania wniosku, gdyż wniosek przesłany został drogą mailową i nie został podpisany. Skarżący nie zareagował na wezwanie i w dniu 14 czerwca 2014 r. jego pełnomocnik r.pr. T. K. wniósł skargę na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, żądając stwierdzenia bezczynności organu, zobowiązania do udzielenia żądanej informacji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem Skarżącego bezczynność polegała na tym, że organ w ustawowym terminie nie wykonał swoich obowiązków w zakresie udzielenia informacji, lub odmowy jej udzielenia lub umorzenia postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie dnia 17 lipca 2014 r. Skarżący w piśmie procesowym zmienił swoje żądania ze względu na fakt, iż organ w trakcie postępowania doręczył rzeczoną informację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r. poz. 270 - dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a) p.p.s.a. Oznacza to, że w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne - możliwe jest zaskarżenie braku właściwego działania organu administracji. Uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 p.p.s.a., nakazuje sądowi administracyjnemu zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzygnięcia kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z nich uprawnieniach i obowiązkach.
W kontrolowanej sprawie stan prawny ma oparcie w regulacji zawartej w ustawie z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198) zwanej dalej u.d.i.p., co skutkuje przyjęciem właściwości sądów administracyjnych w świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oznacza, że pozostaje on w bezczynności (vide wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., l OSK 601/05, LEX nr 236545, CBOSA). Termin określony w art. 13 ust. 2 cytowanej ustawy wynosi – z wyjątkami w nim wymienionymi – 14 dni od dnia złożenia wniosku.
Dokumentacja sprawy wraz ze skargą pozwala przyznać rację Skarżącemu, że do dnia wniesienia skargi zobowiązany organ nie załatwił sprawy, nie udzielając informacji żądanej. Nie wydał też decyzji o odmowie udzielenia informacji ani też nie przekazał adresatowi wniosku pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nie jest to informacja publiczna, nie dysponuje informacją albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać. Jednocześnie za niewątpliwe przyjąć trzeba, że po dacie wniesienia skargi na bezczynność organu sprawa załatwiona została zgodnie z wnioskiem.
W przypadku, gdy organ załatwi sprawę po myśli właściwych przepisów w czasie pomiędzy wniesieniem skargi, a wydaniem przez sąd administracyjny wyroku zastosowanie znajduje art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Pogląd taki wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r. (sygn. akt I OPS 6/08 LEX nr 463487 publ. CBOSA) stwierdzając, iż przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a ma zastosowanie, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a tej ustawy – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zgodnie z wymienionym w cytowanej uchwale przepisem art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu.
Z przedstawionego wyżej powodu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - postanowił umorzyć postępowanie w zakresie w jakim dotyczyło ono zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego. Udostępnienie wnioskowanej informacji Skarżącemu po zawisłości sporu nie zwalnia jednak Sądu z obowiązku rozstrzygnięcia czy bezczynność organu, jaka trwała od dnia doręczenia wniosku organowi do dnia, w którym organ załatwił sprawę miała charakter rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12, publ.CBOSA). Z akt sprawy wynika bezspornie, że mimo otrzymania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w dniu 8 maja 2014r. organ zareagował z przekroczeniem 14 dniowego terminu - w pełni go załatwiając.
Sprawa została zatem załatwiona w niespełna 2 miesiące, a bezczynność taka nie może być traktowana jako kwalifikowana, szczególnie że organ w trakcie załatwiania sprawy wzywał Skarżącego do podpisania wniosku ze względu na fakt, iż wniosek został przesłany pocztą elektroniczną bez podpisu kwalifikowanego. Brak wymaganego działania ze strony organu nie przekroczył bowiem dwumiesięcznego, maksymalnego terminu, wymaganego dla załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Z przyczyn powyższych Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanej sprawie bezczynność organu była dotknięta rażącym naruszeniem prawa o jakiej mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.