Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 grudnia 2012 r. m.in. M. N. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na bezczynność Starosty w zakresie pominięcia w rozpatrywaniu sprawy o ustanowienie wspólnoty gruntowej w P. działe nr [...] – część, [...] – część i [...].
W skardze z dnia 20 marca 2013 r. zarzucił on Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu bezczynność w podjęciu czynności przewidzianych prawem w tej sprawie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Oznacza to, że bezczynność organu może być kwestionowana jedynie w takich sytuacjach, gdy organ ten zobowiązany był stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do wydania decyzji (pkt 1), postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, kończącego postępowanie w sprawie, rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), podjęcia innych aktów (czynności) z zakresu administracji publicznej – dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) bądź wydania w indywidualnych sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (pkt 4a).
Kwestionując brak objęcia postępowaniem Starosty o ustanowienie wspólnoty gruntowej określonych nieruchomości skarżący złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w trybie art. 37 k.p.a. Tak bowiem, w ocenie Sądu, należało zakwalifikować jego pismo z dnia 28 grudnia 2012 r.
Wniesienie zażalenia bądź też wezwania do usunięcia naruszenia prawa (w przypadku braku organu wyższego stopnia) stanowi warunek dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji wynikający z art. 52 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści skargi jednoznacznie wynika, że skarżący nie kwestionuje jednak bezczynności organu pierwszej instancji, tylko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w rozpoznaniu zażalenia z art. 37 k.p.a.
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż rozpoznanie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., następuje w drodze czynności nadzorczej i przyjmuje formę postanowienia. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest zatem wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. Skoro zatem ustawa nie przewiduje zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a., a ponadto postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do jej istoty to oznacza, że nie jest to postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. (por. postanowienia: NSA z dnia 7 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2259/10; NSA z dnia 17 czerwca 2010r., sygn. akt l OSK 1014/11; NSA z dnia 20 stycznia 2011r., sygn. akt I OSK 33/11 - orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Skoro zapadłe na podstawie powołanego przepisu postanowienie nie może stanowić przedmiotu zaskarżenia, to tym samym brak jego wydania także nie może być kwestionowany w drodze skargi do sądu. Jak już bowiem zaznaczono, zaskarżalna bezczynność musi dotyczyć przypadków wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tymczasem postanowienie wydane w oparciu o powołany art. 37 § 2 k.p.a. nie mieści się w tym katalogu.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę.