Uzasadnienie
Pismem z 26 lipca 2017 r. P. C. wniósł skargę na bezczynność A. (dalej Spółka) zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1764), dalej zwana ustawą, polegające na nierozpoznaniu w terminie sprawy z wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, mimo braku przeszkód do pozytywnego rozpatrzenia wniosku.
Skarżący wniósł o zobowiązanie spółki A. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 13 maja 2017 roku w terminie 14 dni licząc od dnia wydania wyroku w sprawie poprzez udostepnienie żądanej informacji, stwierdzenie, iż przewlekłe prowadzenie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania z uwzględnieniem opłaty od skargi oraz kosztu wysłania skargi przesyłką poleconą w wysokości 5,20 zł, a także kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Pełnomocnik skarżącego zobrazował stan faktyczny sprawy:
Pismem z 13 maja 2017 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o udostępnienie przez Spółkę informacji publicznej dotyczącej infrastruktury przesyłowej składającej się na sieci elektroenergetyczne, zlokalizowane na nieruchomościach położonych w miejscowości S. (gm. P., pow. K., woj. P.) obejmującej działki o nr ewidencyjnym [..]-[..].
We wskazanym piśmie skarżący zażądał m.in. udostępnienia informacji publicznej obejmującej:
- 1. protokołów odbioru linii elektroenergetycznych przechodzących min. przez działki [..]-[..] obręb ewidencyjny S., gmina P., powiat K.
- 2. decyzję wydaną na podstawie art. 35 ust 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości stanowiąca podstawę prawną przeprowadzenia w/w linii elektroenergetycznych (o ile takowa została wydana),
- 3. w przypadku gdyby podstawy prawnej lokalizacji w/w linii elektroenergetycznych nie stanowił art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości wniósł o przedłożenie innej dokumentacji wskazującej na tytuł prawny do korzystania przez Spółkę z wymienionej w pkt 1 niniejszego wniosku nieruchomości,
- 4. pozwolenie na budowę w/w linii elektroenergetycznych,
- 5. dokumentację wskazującą na przebudowę (o ile takowa miała miejsce) w/w linii elektroenergetycznych,
- 6. dokumentację stanowiącą podstawę prawną przeniesienia posiadania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego na rzecz A. oraz poprzedników prawnych A. nieruchomości funkcjonalnie powiązanej z w/w liniami elektroenergetycznymi.
Przedmiotowy wniosek został doręczony Spółce w dniu 17 maja 2017 r.
Pismem z 16 sierpnia 2017 r. Spółka poinformowała, iż udzielenie żądanej informacji nie jest możliwe z uwagi na niemożność zidentyfikowania nieruchomości, których dotyczy wniosek. Spółka wskazała, że po dostarczeniu przez wnioskodawcę wypisu i wyrysu z mapy ewidencyjnej odpowiedź na wniosek zostanie udzielona.
W odpowiedzi na skargę A. wskazała, że skargę w uzasadnionym zakresie w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. uwzględni i prześle pełnomocnikowi strony skarżącej wnioskowane dokumenty w zanonimizowanej formie w terminie 14 dni od dni doręczenia przez skarżącego wypisu i wyrysu z mapy ewidencyjnej dot. przedmiotowych działek gruntu. Bez uzyskania ww. dokumentów Spółka nie ma możliwości zidentyfikowania przedmiotowych działek gruntu oraz przechodzących przez nie urządzeń energetycznych. Tym samym nie jest możliwe ustalenie i określenie wnioskowanej dokumentacji.
W piśmie z 17 września 2017 r. Spółka wskazała, że dokumenty objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej zostały przekazane skarżącemu przy piśmie z 12 września 2017 r.
W piśmie z 21 września 2017 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o umorzenie postępowania w związku z udostępnieniem żądanej informacji publicznej i doręczenie podjętego rozstrzygnięcia bezpośrednio na adres skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2062), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta - zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia.
Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność A. polegająca na nieudostępnieniu skarżącemu, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, żądanych przez niego w piśmie z 13 maja 2017 r. informacji i dokumentów dotyczących linii elektroenergetycznych znajdujących się na nieruchomościach stanowiących własność skarżącego.
Skarga spełnia formalne wymogi jej dopuszczalności, ponieważ w sprawach skarg na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie ma wymogu wyczerpania środków zaskarżenia określonych w art. 52 § 1 p.p.s.a. Skarga na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej i może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, teza 1, Lex nr 236545).
Rozpoznając przedmiotową sprawę w pierwszej kolejności należy wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowanym na podstawie spraw dotyczących analogicznego stanu faktycznego i prawnego przesądzona jest kwestia, że przedsiębiorstwo energetyczne, jakim jest A. wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ustawy i jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej (zob.: wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13, wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, Baza Orzeczeń LEX nr 737513; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SAB/Po 87/12, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 148/14, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 229/13 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Również sama Spółka w odpowiedzi na skargę nie kwestionuje, że jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 ustawy do udzielenia informacji publicznej twierdząc, że uwzględni skargę i udostępni żądane przez skarżącego dokumenty pod dostarczeniu wyrysu i wypisu z mapy ewidencyjnej obejmujących nieruchomości skarżącego.
W dalszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które władzę publiczną realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, dostępny na stronie internetowej http://.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą, stanowi informację publiczną. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 721/08, Lex nr 423325).
Z powyższego wynika, że żądane przez skarżącego informacje i dokumenty stanowią informację publiczną zarówno w odniesieniu do żądania przedstawienia wszelkich decyzji administracyjnych dotyczących lokalizacji, budowy, oddania do użytkowania lub późniejszej przebudowy linii, jak i innych żądanych we wniosku danych, w tym parametrów linii, ich numerów ewidencyjnych, poziomu napięcia, długości, odległości czy stosowanych ograniczeń. Spółka zresztą przyznała pośrednio tą okoliczność, udostępniając po wniesieniu skargi żądane dokumenty.
W związku z powyższym fakt, że strona przeciwna jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz fakt, że żądane przez skarżącego we wniosku z 13 maja 2017 r. informacje i dokumenty stanowią informację publiczną w myśl ww. ustawy, obligowały stronę przeciwną do załatwienia wniosku skarżącego w sposób określony w tej ustawie.
Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy). Stosownie zaś do treści art. 14 ust. 1 ustawy na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.
Bezczynność organu rozpoznającego wniosek o udzielenie informacji publicznej, występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie rozpoznał złożonego wniosku.
W niniejszej sprawie postępowanie o udzielenie informacji publicznej zostało wszczęte wnioskiem skarżącego z 13 maja 2017 r. A. powinna zakończyć to postępowanie w sposób przewidziany prawem, tj. udzielić żądanej informacji w pełnym zakresie albo wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji w całości lub co do części wniosku, albo decyzję o umorzeniu postępowania, bądź zawiadomić wnioskującego, że informacji tej nie posiada, ewentualnie wezwać do wykazania w określonym zakresie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznej o charakterze przetworzonym, a w razie nie wykazania tegoż wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji.
Podkreślić należy, że z odpowiedzi na skargę wynikało, że strona przeciwna udostępniła pismem z 12 września 2017 r. żądane przez stronę informację, co pełnomocnik skarżącego przyznał w piśmie z 21 września 2017 r.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego wniosek skarżącego został rozpoznany. W konsekwencji zaś należało umorzyć postępowanie w sprawie zobowiązania A. do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Orzekając, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa Sąd wziął pod uwagę, że strona przeciwna, nie kwestionując swojego obowiązku w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, ostatecznie w piśmie datowanym na 12 września 2017 r. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, udzielając żądanej informacji. W tej sytuacji nie można - zdaniem Sądu - postawić jej zarzutu rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie prawa w rozumieniu przepisu art. 149 § 1a p.p.s.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. Jednakże, w przekonaniu Sądu, celem ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także uwarunkowane okolicznościami sprawy czynności jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy.
Z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji bezczynności organu mielibyśmy do czynienia w sytuacji, gdyby organ w ogóle pozostawił wniosek skarżącego bez odpowiedzi w jakiejkolwiek formie, bądź znacznie przewlekał ustosunkowywanie się do wniosku. Taka sytuacja, zdaniem Sądu, nie zachodzi w niniejszej sprawie.
Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził od Spółki na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, określając je na kwotę 580 zł - obejmującą kwotę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego 100 zł oraz wynagrodzenie adwokata w wysokości 480 zł. Sąd nie zasądził zwrotu kosztów w postaci opłaty od pełnomocnictwa, bowiem brak jest dowodu uiszczenia tej opłaty.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.